บทที่ 856 พูดความลับออกไป

บทที่ 856 พูดความลับออกไป

เฉิงเฉิงและหยางหยางกำลังเก็บรวบรวมข้อมูลที่มีลู่ลู่ปรากฏอยู่ วิดีโอของบ้านใหญ่ตระกูลเป่หมิง ทำให้พวกเขาตาแห้งไปหมด แต่ก็ยังคงดำเนินการด้วยความระมัดระวัง เพราะว่าถ้าไม่ละเอียดก็จะทำให้เกิดการผิดพลาดได้

“เฉิงเฉิง หยางหยาง ลงมากินข้าวเถอะ” แอนนิขึ้นมาเรียกพวกเขา

เฉิงเฉิงและหยางหยางปิดคอมพิวเตอร์ “คุณน้าแอนนิ คุณแม่กลับมาหรือยัง ?”

แอนนิส่ายหัว “เธอเพิ่งจะโทรมาบอกว่า วันนี้กลับดึกหน่อย ให้พวกเราไม่ต้องรอเธอแล้ว”

...

ห้องอาหารด้านล่าง

“เฉิงเฉิง หยางหยาง จะอยู่ข้างบนทำอะไรล่ะ ?”

......

“พวกเรากำลัง......”

“พวกเรากำลังปรึกษาเรื่องการทำรายการของรายการทีวีน่ะครับ”

ยังไม่ทันรอหยางหยางพูดเสร็จ เฉิงเฉิงก็ได้พูดแย่งออกไป

เรื่องของคุณพ่อไปสัมพันธ์กับผู้คนมากมาย แต่ก็ยังคงเป็นคนบ้านเดียวกัน

ไม่ว่าจะเป็นลั่วเฉียว หรือแอนนิ จะสนิทกับพวกเธออย่างไร จะสัมพันธ์ดีกับคุณแม่ขนาดไหน ก็คือคนนอกทั้งนั้น

พวกเธอรู้เรื่องยิ่งน้อยก็ถือว่ายิ่งดี

กู้ฮอนกลับมาจากบริษัทตระกูลเป่หมิงดึกมาก ขณะที่เธอเข้ามาในห้อง เด็ก ๆ ก็ได้หลับอยู่ด้านบนหมดแล้ว

พวกก็ได้เพียงแต่ขึ้นไปดูเด็ก ๆ ที่กำลังนอนอยู่ และไปจัดผ้าห่มให้เรียบร้อยให้กับพวกเขา

เห็นเด็ก ๆ นอนอย่างมีความสุข กู้ฮอนดูอย่างไรก็ดูไม่พอ ขณะเดียวกันที่ทั้งวันมัยแต่ยุ่งกับงาน ก็ไม่ได้ทำหน้าที่แม่ที่ดีให้กับลูก ๆ เลย

ตอนนี้ แอนนิก็ขึ้นมาแล้ว เธอได้เดินมาข้าง ๆ กู้ฮอนเบา ๆ แล้วพูดว่า “กู้ฮอน คุณออกเช้ากลับค่ำ ลำบากคุณแล้วนะ เป่หมิงโม่เกิดเรื่อง ก็จะต้องเป็นทั้งแม่และพ่อ ไม่รู้ว่าจะได้ชูหน้าชูตาตอนไหน.......”

แอนนิยังพูดไม่เสร็จ กู้ฮอนก็ได้ทำท่าให้เงียบ แล้วก็ชี้ไปยังด้านล่าง “แอนนิ มีเรื่องอะไรพวกเราก็ไปคุยกันข้างล่างเถอะ อย่ารบกวนพวกเขาเลย ”

แอนนิพยักหน้า

แล้วก็ลงมายังห้องรับรอง แอนนิกับกู้ฮอนก็ได้นั่งลงบนโซฟา

กู้ฮอนได้นั่งแล้วก็หลับตายืนเอวออกมา นี่ก็เป็นช่วงเวลาที่เธอได้ทำตัวสบายที่สุด ซึ่งทำให้รู้สึกสบายเป็นอย่างมาก

หลังจากนั้นสักพัก เธอก็ได้นั่งดีดี แล้วหันไปหาแอนนิ “แอนนิ ฉันไม่อยากจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเมื่อก่อนแล้ว แต่แค่ตอนนี้ยังไม่มีอิสรภาพ รอผ่านไปช่วงระยะหนึ่งก่อน ฉันค่อย ๆ ทดแทนให้ลูกแล้วกัน”

“กู้ฮฮน คุณไม่คิดในการจะเดินหน้าต่อไปเลยหรือ ? แบบนี้คุณก็ยังมีคนให้พักพิง ไม่ต้องมาลำบาก ลูก ๆ ก็จะได้บ้านที่สมบูรณ์นะ คุณก็รู้ ลูกที่มีครอบครัวไม่สมบูรณ์ พวกเขาจะขาดอะไรบางอย่างไปนะ ซึ่งจะเกิดผลกระทบในการชีวิตของพวกเขาก็เป็นได้

พอพูดถึงเรื่องนี้ กู้ฮอนก็มีสภาพจิตใจที่ค่อย ๆ จะคิดหนัก “แอนนิ เรื่องนี้ถึงแม้พูดไปจะดูง่าย แต่ทำแล้วมันก็ยาก อีกทั้ง......”

กู้ฮอนพูดถึงตรงนี้ ก็รู้สึกอยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก

เพราะว่าเธอเข้าใจ หากตัวเองทำแบบนี้ จะต้องเกิดผลที่ไม่ดีขึ้นแน่นอน

อาจจะเหมือนเธอกับหวินปู้ฝัน และอาจจะเลวร้ายไปกว่านี้ เพราะว่าไม่ว่าหยินปู้ฝันจะพูดอะไร เขาก็เป็นญาติกับเป่หมิงโม่ เขาจะต้องเกิดความสูญเสียเกิดขึ้น

แต่หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ตามนิสัยของเป่หมิงโม่แล้ว ก็ยากที่จะรู้ว่าเป่หมิงโม่จะมีวิธีอะไรอีก

ถึงแม้เป่หมิงโม่จะอยู่ในคุก แต่กู้ฮอนก็ไม่เคยสงสัยอะไร แม้เป็นเช่นนี้ เขาก็ยังคงมีอำนาจอยู่ในมือ

แต่ยังมีฉิงฮัวอยู่ เขาเป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อเป่หมิงโม่อย่างมาก

แอนนิก็เข้าใจความทุกข์ของกู้ฮอน เธอก็ได้พยักหน้า “กู้ฮอน ฉันก็เข้าใจคุณนะ แต่เรื่องก็เป็นของคุณ แต่อย่างไรก็ตามก็ต้องมีคนแบ่งเบาความทุกข์ของคุณนะ”

กู้ฮอนฟังแอนนิแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ “แอนนิ เมื่อสักครู่ที่คุณพูด “แต่อย่างไรก็ตามก็ต้องมีคนมาแบ่งเบาความทุกข์ของคุณ” หมายความว่าอะไร ?”

......

แอนนิรู้ตัวว่าอีกนิดหนึ่งจะพูดความลับออกไปแล้ว “อ๋ออ ความหมายของฉันคือ กู้ฮอน คุณไม่ใช่คนที่โดดเดี่ยวนะ ข้างกายคุณก็ยังมีฉันและลั่วเฉียว พวกเราจะช่วยเหลือคุณอยู่เสมอ”

กู้ฮอนดึงมือแอนนิมา “เรื่องของตัวฉันเองก็ยังจะต้องให้พวกคุณช่วยอยู่นั่นแหละ รู้สึกเกรงใจเหลือเกิน”

“กู้ฮอน คุณยังจะเกรงใจฉันทำไม ในช่วงนี้ คุณก็ตั้งใจทำงานให้ดีดีแล้วกัน สำหรับเรื่องในบ้าน มีฉันอยู่ รับรองว่าไม่มีปัญหาอะไรเลย สำหรับเรื่องที่ฉันพูดกับคุณเมื่อสักครู่นี้ ฉันรู้สึกว่าคุณก็น่าจะคิดดูให้ดีอีกทีนะ ขอพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดหน่อยนะ เรื่องเป่หมิงโม่รู้สึกจะร้ายแรงขึ้นทุกวัน ลูกสามคนและคุณต่อจากนี้อาจจะต้องลำบากมากยิ่งขึ้น คนที่เป็นเพื่อนอย่างฉันและลั่วเฉียวก็จะช่วยเธออย่างเต็มที่ แต่คนที่เป็นผู้หญิง ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่เพื่อนอย่างพวกฉันช่วยไม่ได้หรอกนะ”