บทที่ 883 นักแสดงยอดฝีมือ

บทที่ 883 นักแสดงยอดฝีมือ

ประโยคนี้ของเป่หมิงโม่ทำให้กู้ฮอนและฉิงฮัวที่โล่งใจเล็กน้อยเมื่อครู่กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

โดยเฉพาะกู้ฮอน เธอมองไปตามสายตาของเป่หมิงโม่ก็เห็นว่าด้านหลังตู้เล็กๆ บริเวณมุมกำแพงมุมหนึ่งที่ไม่ห่างจากพวกเขามากนักมีบางสิ่งถูกคลุมอยู่บนพื้นด้วยผ้ากองหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวเล็กน้อย

ใต้ผ้าคลุมผืนนั้นคงจะไม่ใช่จิ่วจิ่วหรอกนะ!

คราวนี้จบเห่แล้ว

กู้ฮอนนั้นแทบจะจินตนาการออกว่า เป่หมิงโม่จับทารกน้อยออกมาจากในกองผ้ากองนั้น จากนั้นก็พาเธอไปจากที่นี่โดยไม่หันหลังกลับมา เธอเห็นแม้กระทั่งใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของจิ่วจิ่ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็รู้สึกถึงความเย็นที่ค่อยๆไล่ขึ้นมาตามแผ่นหลังของตัวเอง

“อะไร อะไรหรือครับ” ไม่เพียงแต่กู้ฮอนที่สังเกตเห็น แม้แต่เฉิงเฉิง หยางหยาง และฉิงฮัวก็สังเกตเห็นถึงสายตาของเป่หมิงโม่

ยังดีที่หยางหยางมีไหวพริบ พูดไปพลาง แสร้งทำเป็นมองดูไปรอบๆไปพลาง ทั้งยังโยกตัวไปมาด้านหน้าเป่หมิงโม่ คิดจะรบกวนการมองเห็นคุณพ่อ

ในนัยน์ตาของเป่หมิงโม่นั้นไม่อาจทนต่อความไม่สมเหตุสมผลได้ เขาหันหน้ามามองกู้ฮอนและฉิงฮัวที่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมือดันหยางหยางที่โยกตัวไปมาอย่างวุ่นวายอยู่เบื้องหน้าให้หลบไป

อาจเป็นเพราะมือของเขาออกแรงมากไปหน่อย ร่างเล็กๆของหยางหยางจึงซวนเซไปด้านข้างเหมือนกับถูกลมพัดปลิวอย่างไรอย่างนั้น โชคดีที่เฉิงเฉิงมีปฏิกิริยารวดเร็วจึงเข้ามาประคองเขาเอาไว้ได้ทัน ไม่ปล่อยให้เขาหกล้มหรือว่าชนเข้ากับสิ่งอื่นๆ

เป่หมิงโม่เดินไปหยุดอยู่หน้าตู้ที่อยู่ตรงมุมหนึ่งของกำแพง มองกองผ้าที่ขยับเล็กน้อยด้านล่าง

คาดว่าคนที่หลบอยู่ด้านใต้น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้นสินะ

เขายื่นมือออกไปช้าๆแล้วเลิกผ้าด้านบนขึ้น

ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกลังเลขึ้นมา

สายตาของกู้ฮอนจ้องเขม็งอยู่ที่มือของเขา ให้ความสนใจกับทุกการกระทำของเขา

ท้ายที่สุด เป่หมิงโม่ก็ยังคงเลิกผ้ากองนั้นขึ้น

สิ่งที่ถูกอำพรางไว้อยู่ด้านล่างนั้นทำให้เป่หมิงโม่นั้นต้องคิ้วขมวด ใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง เขาหมุนตัวหันกลับมามองลูกชายทั้งสองคนของตัวเองในทันที สามารถมองออกได้ว่าแววตาของเขาในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความโมโห

สำหรับหยางหยางที่ถูกคุณพ่อใช้มือกระชากเมื่อครู่นี้ นั้นเจ็บอยู่บ้างจริงๆ แต่ในตอนนี้ ใบหน้าของเขากลับเผยแววได้ใจออกมาเล็กน้อย

เพียงแต่ว่าเขาก็เก็บซ่อนมันเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว

“ไอ้หยา! ‘เชี่ย’ ที่แท้แกก็มาหลบอยู่ตรงนี้นี่เอง ทำให้ฉันที่กำลังหานางเอกเมื่อครู่นี้ต้องให้หยางหยางมาแทนตำแหน่งของแก เพราะหาแกไม่เจอ เพียงแต่ยังดี พวกเราเพิ่งจะเริ่มฝึกซ้อมกันก็ถูกคุณพ่อกวนให้วุ่นวายไปแล้ว ในเมื่อหาแกเจอแล้ว บทบาทนั้นยังคงให้แกแสดงจะดีกว่า”

หยางหยางเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเบลล่า เอ่ยตำหนิต่อหน้าเป่หมิงโม่ไม่หยุด แต่ก็ยังแสดงออกได้อย่างเป็นธรรมชาติและคล่องแคล่ว นี่ถือว่าไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับเป่หมิงยันไปอย่างเสียเปล่า ยังเรียนรู้ทักษะการแสดงมาได้ไม่มากก็น้อย

เพียงแต่เมื่อพูดแบบนี้แล้วกลับทำให้เฉิงเฉิงโกรธ

ใบหน้าเล็กๆของเขากลายเป็นสีแดงเข้มแล้วแอบด่าหยางหยางในใจ ถ้าไม่ใช่เพื่อคุ้มครองน้องสาวแล้วล่ะก็ เขาคงจะไม่ร่วมมือกับหยางหยางแสดงละครแบบนี้ออกมาต่อหน้าคุณพ่อหรอก”

ไม่นึกเลยว่าจะพูดถึงตัวเองเหมือนกับว่าแม้กระทั่งสุนัขตัวหนึ่งก็ยังสู้ไม่ได้

เฉิงเฉิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จนถึงสุดท้ายเขาก็อดทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงโยนวิกผมเปียที่อยู่บนศีรษะของตัวเองลงบนพื้นอย่างแรง “เป่หมิงซีหยาง หลังจากนี้ฝันไปเลยว่าจะให้ฉันช่วยเหลือนาย บทละครเรื่องนี้นายอยากจะหาใครมาแสดงก็หาไปเถอะ!”

เขาเอ่ยจบแล้วก็หน้าตึงหมุนตัววิ่งลงไป

***

เมื่อแสดงมาจนถึงขนาดนี้แล้ว หยางหยางกลับไม่ได้ทำเสียแผน เขารู้ว่าครั้งนี้เฉิงเฉิงโกรธตัวเองแล้วจริงๆ แต่คุณพ่อยังอยู่ที่นี่ ละครเรื่องนี้ก็ต้องแสดงต่อไป

แบบนี้ก็ทำให้เบลล่าลำบากแล้ว มันเงยหน้าขึ้น ใช้นัยน์ตาโศกเศร้าเสียใจมองไปที่เจ้านายตัวน้อยของตัวเอง ใบหูลู่ลงฟังเจ้านายวิพากษ์วิจารณ์ตัวเอง

“หงิง......” สุดท้ายแล้วมันก็ตามเฉิงเฉิงไปหลังจากที่เฉิงเฉิงออกไปจากที่นี่ในเวลาไม่กี่วินาที

หยางหยางถอนหายใจ “เฮ้อ......ตอนนี้ทำไมสร้างสรรค์ศิลปะถึงได้ยากเย็นขนาดนี้กันนะ”

จากนั้นสายตาเขาก็ไปตกลงบนร่างของฉิงฮัวที่อยู่ไม่ไกลนัก

ฉิงฮัวในตอนนั้นถูกสถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้รู้สึกงุนงงประหลาดใจ เพียงแต่สามารถยืนยันได้ว่าเจ้านายไม่ได้พบกับจิ่วจิ่ว นี่ทำให้เขาโล่งใจเล็กน้อย

แต่เมื่อสบตาเข้ากับหยางหยาง จู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองควรจะไปจากที่นี่จะดีกว่า

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เลย หยางหยางอ้าปากพูด “คุณลุงฮัว ช่วยกู้สถานการณ์ก็เหมือนกับไปช่วยดับไฟนะครับ พวกเขาล้วนหนีไปแล้ว ไม่สู้คุณมาเป็นดารารับเชิญในบทบาทนี้ให้ผมหน่อยดีหรือไม่”

“เอ่อ.....ตอนนี้ผมควรจะลงไปดูลั่วเฉียวกับลูกแล้ว พวกเธอแม่ลูกสองคนไม่มีใครดูแล ผมรู้สึกไม่ค่อยวางใจ เจ้านาย ผมขอตัวก่อนนะครับ” ฉิงฮัวเอ่ยจบก็เดินหายวับไปกับตา

สาเหตุที่เขาจากไปอย่างวางใจ ที่พูดไปเมื่อครู่ก็เป็นสาเหตุหนึ่ง อีกสาเหตุหนึ่งก็คือ อย่างไรเจ้านายก็หาจิ่วจิ่วไม่เจอ อีกทั้งนี่ก็เป็นเรื่องในครอบครัวพวกเขา ในฐานะที่ตัวเองเป็นคนนอกก็ไม่สะดวกที่จะยื่นมือเข้าไป