บทที่ 884 ยินยอมไม่ให้เป็นแบบนี้

บทที่ 884 ยินยอมไม่ให้เป็นแบบนี้

สาเหตุที่รู้สึกว่าชื่นชอบเธอขึ้นมานิดหนึ่งนั้นไม่ใช่เพราะว่ารูปร่างหน้าตาของเธอ นี่ก็เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นหลังจากผ่านอะไรกับเธอมาเป็นเวลานาน และได้ศึกษาซึ่งกันและกัน

แม้ว่าดูแล้วเธอจะสวยกว่าผู้หญิงคนอื่นๆไม่น้อย ไม่ว่าจะไปปรากฏตัวที่ไหนก็ล้วนดึงดูดสายตาผู้ชายได้มากกว่า 60% สำหรับผู้ชาย 40% ที่เหลือนั้น ก็เป็นเพียงแค่คนชรา คนตาบอด เด็กๆ รวมไปถึงผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกัน.......

นิสัยของกู้ฮอน ทำให้เธอครอบครองพื้นที่ในหัวใจเป่หมิงโม่อย่างไม่มีอะไรมาทดแทนได้

*

ชั้นสอง หยางหยางนั้นยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนของลั่วเฉียว

ตอนนี้เขาถอดผ้าคลุมศีรษะสไปเดอร์แมนออกไปแล้ว

เขามีท่าทางหลบๆซ่อนๆเหมือนหน่วยสอดแนมพิเศษ มองซ้ายมองขวา ยืนยันว่าไม่มีคนแล้วก็เคาะประตูเบาๆสามครั้ง จากนั้นก็เอ่ยเสียงเบาประโยคหนึ่งว่า “เจ้ากระต่ายน้อยผู้น่ารัก เปิดประตูบานนี้.......”

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที ประตูห้องของลั่วเฉียวก็เปิดออก

มีสองศีรษะยื่นออกมาจากด้านใน ด้านบนคือแอนนิ ด้านล่างคือจิ่วจิ่ว

ยังไม่รอให้หยางหยางพูดอะไร จิ่วจิ่วก็อ้าปากถามก่อนประโยคหนึ่ง “พี่หยางหยาง เทพเจ้าสุขาไปแล้วใช่ไหมคะ”

หยางหยางไม่ได้พูดอะไร แต่ร่างกายเล็กๆนั้นแทรกตัวเข้าไปข้างใน จากนั้นก็ปิดประตูลงเบาๆ

“ตอนนี้คุณพ่อยังไม่กลับไป โชคดีที่ซ่อนเธอไว้ที่นี่ ไม่อย่างนั้นเธออาจจะถูกพากลับไปเหมือนกับพี่ได้” หยางหยางพูด พลางมองไปในห้อง เห็นเพียงแค่ฉิงฮัวนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง

ลั่วเฉียวนั้นตื่นนอนแล้วนั่งอยู่บนเตียง เธอประคองทารกน้อยไว้บริเวณหน้าอก

เห็นเพียงแค่ศีรษะของทารกน้อยหันเข้าด้านใน ปากเล็กๆนั้นขยับไปมา เขาน่าจะหิวแล้ว นอกจากพวกเขาแล้วก็ไม่เห็นเงาของเฉิงเฉิงและ ‘เชี่ย’ เลย

หยางหยางเดินไปถึงด้านหน้าฉิงฮัว มองท่าทางการกินนมของทารกน้อยอย่างอยากรู้อยากเห็น จู่ๆตัวเองก็รู้สึกเหมือนว่าท้องหิวเล็กน้อย จึงลูบท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ลั่วเฉียวเห็นท่าทางของหยางหยาง ก็อยากจะหยอกเขาเล่น “ฮ่า หยางหยางเจ้าเด็กทะลึ่ง ยังมีอะไรน่าดูกัน ระวังว่าฉันจะบอกคุณแม่ของเธอ หิวแล้วใช่ไหม หิวแล้วก็ไปหาคุณแม่เธอนู่น”

“ไม่ดูก็ไม่ดูสิ ผมก็เพียงแค่อยากดูว่าคุณป้าเฉียวเฉียวจะให้นมลูกน้อยได้หรือไม่เท่านั้นเอง......” หยางหยางพูดพลางซุกมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

“ฮ่า เจ้าเด็กทะลึ่ง คิดว่าของฉันเล็กสินะ เธอตั้งใจดูให้ดีนะว่าเล็กหรือไม่เล็ก จะป้อนให้เขาอิ่มได้หรือไม่” ลั่วเฉียวที่ได้ยินคำพูดของหยางหยางแล้วก็เหมือนกับว่าแตะถูกจุดที่ไม่ว่าอย่างไรก็ยอมไม่ได้ของเธอ เธอภาคภูมิใจในเรือนร่างของตัวเองมาโดยตลอด

เธอพูดแล้วก็ทำท่าจะแบะเสื้อออก

คราวนี้ก็ทำให้ฉิงฮัวสะดุ้งตกใจ แม้ว่าคนที่เผชิญหน้าด้วยจะเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้หรอกนะ

ใบหน้าของเขาแดงก่ำ รีบยื่นมือไปปกป้องลั่วเฉียว “คุณป้อนลูกเสร็จแล้วค่อยพูด”

“ใช่แล้วลั่วเฉียว ดูเธอสิ ทำไมถึงได้อารมณ์ขึ้นเพราะเด็กกันล่ะ” แอนนิอำพรางรอยยิ้มเล็กน้อยพลางเอ่ย ลั่วเฉียวและหยางหยางสองคนนี้ขอเพียงแค่พบหน้ากันก็มักจะสร้างเรื่องที่ผู้คนคิดไม่ถึงออกมา

“เอ๋ เฉิงเฉิงกับ ‘เชี่ย’ ล่ะ ทำไมถึงไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย”

***

ถังเทียนจื๋อค่อยๆยกถ้วยกาแฟสองถ้วยเดินเข้ามาในห้องทำงานของหลี่เชิน หลังจากวางพวกมันลงบนโต๊ะน้ำชาที่อยู่ข้างโต๊ะทำงานแล้ว ก็ลากม้านั่งมานั่งตัวหนึ่ง

เขามองอาจารย์หลี่เชินที่กำลังยกมือข้างหนึ่งถูจมูกที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างเงียบๆไม่เอ่ยอะไร

เห็นว่าสีหน้าเขาดูไม่ค่อยดีเท่าไร หน้านิ่วคิ้วขมวด

ผ่านไปไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เขาก็วางมือ

ถัดมาก็ยกกาแฟขึ้นมาดื่มไปสองสามคำ

ในช่วงเวลานั้น ถังเทียนจื๋อไม่ได้เอ่ยพูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

รอจนหลี่เชินวางถ้วยกาแฟแล้ว เขาก็เอ่ยถามว่า “วันนี้เรื่องที่นายทำมีความก้าวหน้าอะไรบ้างหรือไม่”

“เอ่อ.......” ถังเทียนจื๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร เพียงแต่ก็ยังพูดตามความจริง “เดิมแผนการยังถือว่าราบรื่น พนักงานในแผนกนั้นเริ่มที่จะหยุดงานประท้วงแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง ผมก็ได้รับรายงานว่าพวกเขาหยุดดำเนินการแล้ว”

“หยุดดำเนินการแล้วหรือ” ข่าวนี้ทำให้หลี่เชินรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เพียงแต่เขายังคงแสดงท่าทางสงบนิ่ง “ตอนนี้ดูท่า จะสร้างปัญหาภายในบริษัทเป่หมิงนั้นจะไม่ใช่เรื่องง่ายดายเสียแล้ว แต่ว่า นี่ก็เป็นการเผยสัญญาณที่ดีให้กับพวกเรา นั่นก็คือภายในบริษัทเป่หมิง ไม่ได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน มักจะมีจุดที่หละหลวมไม่น้อย ขอเพียงแค่พวกเรามีความอดทนเล็กน้อยก็จะหาเจอเอง”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ หลี่เชินก็เงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง “นี่ก็ดึกแล้ว นายกลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ”

ถังเทียนจื๋อพยักหน้า ดื่มกาแฟของตัวเองจนหมด จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน เดินออกไปนอกประตู

เพียงแต่เมื่อถึงหน้าประตู เขากลับหยุดเท้าแล้วหันหน้ากลับมาถามว่า “อาจารย์ เป่หมิงโม่พ้นผิดถูกปล่อยตัวแล้ว นี่ไม่ทำให้คุณรู้สึกผิดหวังแม้แต่น้อยเลยหรือครับ เดิมเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน สำหรับพวกเราแล้วนี่เป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานมาให้”

หลี่เชินยังคงนั่งอย่างสงบอยู่บนเก้าอี้เหมือนกับภูเขาไท่ “สำหรับฉันแล้ว ไม่มีคำว่าโอกาสที่สวรรค์ประทานมาให้ ถ้าหากว่าเป็นเพราะลู่ลู่ถึงจะสามารถล้มบริษัทเป่หมิงได้แล้วล่ะก็ ฉันยินยอมที่จะไม่ให้เป็นแบบนี้ ฉันหวังเพียงแค่ว่าลู่ลู่เธอสามารถมีชีวิตต่อไปได้ เรื่องอื่นสำหรับฉันแล้วไม่ได้สำคัญมากขนาดนั้น เอาเถอะ นายไปเถอะ”