ตอนที่ 885
บทที่ 885 คุณเชื่อมั่นในตัวเองขนาดนั้นเชียวหรือ
October 28, 2026
บทที่ 885 คุณเชื่อมั่นในตัวเองขนาดนั้นเชียวหรือ
ข้อเสนอนี้ของเขาทำให้กู้ฮอนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอมองเขาขึ้นๆลงๆอย่างพิจารณาอย่างไม่คลาดสายตา
เป่หมิงโม่ขมวดคิ้ว “ผมเป็นมนุษย์ต่างดาวหรือไงกัน ถึงทำให้คุณใช้สายตาแบบนี้มองตรวจสอบผม”
“เหอะ......” กู้ฮอนหัวเราะเสียงเย็น “ประธานเป่หมิงที่ไม่เคยพูดเล่นมาวันนี้กลับพูดเรื่องตลกออกมาได้ ระหว่างคุณกับฉันมีอะไรให้คุยกัน ถ้าหากมีล่ะก็ อย่างนั้นทำไมถึงไม่พูดประโยคนี้ออกมาก่อนที่คุณจะแย่งหยางหยางไปจากฉันกัน”
เป่หมิงโม่มองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหน้า เอ่ยถึงตรงนี้ ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความรู้สึกของเธอนั้นรุนแรงอยู่บ้าง กล้ามเนื้อภายใต้ใบหน้าอันงดงามนั้นสั่นระริกเล็กน้อย
ตอนนี้ในใจของเป่หมิงโม่นั้นมีความรู้สึกมากมายผสมปนเปกัน ด้านหนึ่งในใจของเขาก็ยังมีไฟโทสะอยู่ อีกด้านหนึ่งหลังจากที่เห็นกู้ฮอนแสดงท่าทีและคำพูดของเธอออกมาแล้ว เขาก็รู้สึกว่าตอนแรกดูเหมือนว่าจะทำรุนแรงมากเกินไป
“สำหรับเรื่องของหยางหยาง ผมพูดได้แค่ว่าพวกเราสองคนล้วนมีส่วนรับผิดชอบ ถ้าในตอนแรกคุณไม่ได้แอบเขาไว้ลับหลังผมล่ะก็ ผมก็จะไม่ทำเรื่องแบบนั้นออกมา”
“ทำไม หรือว่าปัญหาเรื่องหยางหยาง ยังมีความผิดของฉันด้วย ตอนแรกที่อยู่ในศาล ฉันไม่สามารถแก้ต่างให้กับการกระทำใดๆของตัวเองได้ ตอนแรกข้อตกลงของพวกเราระบุไว้ว่า คลอดลูกชายและยกเขาให้กับคุณ หลังจากที่ฉันให้กำเนิดเฉิงเฉิง เขาก็ถูกคุณอุ้มจากไปแล้ว สามารถพูดได้ว่า ในตอนนั้นข้อตกลงระหว่างพวกเราก็ได้ปฏิบัติตามเรียบร้อยแล้ว เพราะคุณพูดแค่ว่าคลอดลูกชาย แต่ไม่ได้ระบุชัดเจนว่ากี่คน ดังนั้น ฉันเก็บหยางหยางเอาไว้ก็เป็นเรื่องตามสมควร แต่ในภายหลัง คุณกลับอาศัยอำนาจเด็ดขาดของคุณ แล้วใช้วิธีการที่น่าขายหน้ามาแย่งหยางหยางไปจากข้างกายฉัน”
เป่หมิงโม่ฟังเธอพูดจบแล้วก็พยักหน้าเบาๆ “คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่า ในช่วงนี้หยินปู้ฝันจะสอนสิ่งต่างๆให้คุณไม่น้อยเลย ในตอนแรกข้อตกลงของพวกเราไม่ได้ระบุเรื่องนี้ไว้ชัดเจน นั่นก็เป็นเพราะว่านี่เป็นเรื่องที่ไม่สามารถคาดเดาได้ เด็กหนึ่งคนก็ช่าง เด็กสองคนก็ดี กระทั่งมีเด็กมากกว่านี้ ก็สามารถอยู่ในขอบเขตข้อตกลงนั้น สมมติว่าตอนแรกผมกำหนดจำนวนของเด็ก แล้วคุณคลอดเพียงแค่คนเดียว อย่างนั้นผมก็สามารถฟ้องคุณได้ว่าผิดสัญญาใช่หรือไม่ จากนั้นก็ตามเรียกร้องค่าเสียหายจากคุณใช่ไหม ในสถานการณ์แบบนั้น คำพูดเมื่อครู่ของคุณนั้นไม่มีน้ำหนักมากพอแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นในภายหลังผมก็คืนลูกให้กับคุณคนหนึ่งแล้วไม่ใช่หรือ ดังนั้น ปัญหาของลูกทั้งสองคน ผมคิดว่าผมไม่มีความผิดอะไร”
***
กู้ฮอนถูกเป่หมิงโม้โต้กลับก็รู้สึกโมโหจนร่างกายสั่นระริก
คิ้วเธอเหยียดตรง ยื่นนิ้วชี้ไปที่จมูกของเป่หมิงโม่ “เป่หมิงโม่ คุณมันเถียงข้างๆคูๆ!”
มีคนน้อยมากที่จะกล้าใช้นิ้วชี้จมูกตัวเองแล้วด่าว่า เป่หมิงโม่คิ้วกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้มีโทสะ
เขายื่นมือออกไปกดมือของกู้ฮอนลงเบาๆ “ผมมาที่นี่ไม่ได้ต้องการมาโต้เถียงเรื่องราวในอดีตกับคุณ ว่าใครถูกใครผิดกันแน่ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้วสำหรับพวกเรา”
“เรื่องในอดีตหรือ คุณไม่อยากพูดถึงหรือไม่กล้าที่จะพูดถึงกันแน่ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนั้นที่ตัวเองเคยทำก็รู้สึกไม่กล้าเผชิญหน้าใช่ไหม ฉันจะบอกคุณให้นะ ในฐานะคุณแม่ของลูก ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องของเฉิงเฉิงและหยางหยางต้องเกิดกับจิ่วจิ่ว ทางที่ดีคุณล้มเลิกความคิดนี้เสียเถอะ”
“จิ่วจิ่ว......” เป่หมิงโม่เอ่ยประโยคหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ “ เป็นชื่อที่ดีจริงๆ”
กู้ฮอนหน้าเปลี่ยนสี รู้ว่าเมื่อครู่นี้เหมือนตัวเองจะหลุดปากพูดไปแล้ว “เธอชื่ออะไรแล้วเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย”
เป่หมิงโม่เหมือนกับประสบความสำเร็จแล้ว มองไปที่เธอแล้วมุมปากก็ยกขึ้นน้อยๆ “จะไม่เกี่ยวได้อย่างไรกัน ผมเป็นพ่อของเด็ก แน่นอนว่าผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าเด็กชื่ออะไร แม้ว่าชื่อของลูกทั้งสามคน จะมีสองคนที่ผมไม่ได้เป็นคนตั้งชื่อให้ก็ตาม แต่ผมก็ยังค่อนข้างเชื่อมั่นความสามารถในการตั้งชื่อลูกของคุณ”
เมื่อพูดถึงขนาดนี้แล้ว กู้ฮอนก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องปิดบังอำพรางกันอีก เพียงแต่เธอรังเกียจท่าทางและน้ำเสียงที่เห็นด้วยกับการทำงานของผู้ใต้บังคับบัญชาที่เป่หมิงโม่แสดงออกมาในตอนนี้มาก “ใครบอกว่าจิ่วจิ่วเป็นลูกของคุณ ยิ่งไปกว่านั้นคุณก็ยังไม่เคยพบเธอด้วย”
เป่หมิงโม่ค่อยๆเดินไปอยู่หน้าบานหน้าต่างที่สามารถมองเห็นบ้านพักที่ปานซานบานนั้น เงยหน้าขึ้น ก็เห็นดวงดาวบนฟากฟ้าผ่านกระจก
กลิ่นอายที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างเมื่อครู่นี้หายไปในเสี้ยววินาที อาจจะเป็นเพราะว่าทุกครั้งที่พ่อแม่พูดคุยถึงลูกก็จะมีบรรยากาศอบอุ่นขึ้นมาตามธรรมชาติ
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำ เสียงของเขาก็อ่อนโยนลงไม่น้อย “ผมจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเธอเป็นลูกของผม นับตั้งแต่เห็นเธอในโทรทัศน์ตอนนั้น ผมก็รู้ชัดเจนแล้ว”
กู้ฮอนหันหน้าไปมองแผ่นหลังสูงใหญ่และสง่างามของเขา ได้ยินเสียงของเป่หมิงโม่แล้ว ความโกรธที่มีต่อเขาก็ค่อยๆลดลงไม่น้อยจากอิทธิพลที่ได้รับโดยไม่รู้ตัว
เพียงแต่เธอไม่ตั้งใจที่จะยอมรับตรงๆ “เห็นแค่ครั้งเดียวก็สามารถรู้ได้ขนาดนี้เชียวหรือ ความรู้สึกของคุณไม่ต้องดีขนาดนั้น ระหว่างฉันกับคุณก็ไม่ได้มีความรู้สึกมากมายขนาดนั้น”
เป่หมิงโม่ที่มองไปด้านนอก หลังจากได้ยินคำพูดนี้ของพูดกู้ฮอนแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงเล็กน้อย “ไม่ได้มีความรู้สึกมากมายขนาดนั้นหรือ ฉิงฮัวกับลั่วเฉียวก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเอง ตอนนี้ลูกของพวกเขาก็เกิดออกมาแล้ว บางทีจิ่วจิ่วก็เป็นเช่นนี้”
เขาค่อยๆหมุนกายกลับมา แล้วกลับมาอยู่เบื้องหน้ากู้ฮอนอีกครั้ง
ครั้งนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้กันมากขึ้น ใกล้จนกู้ฮอนสามารถได้กลิ่นกายพิเศษบนร่างของเป่หมิงโม่ได้อย่างชัดเจน และสามารถได้ยินเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของเขาด้วย
นี่ทำให้เธอรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองถี่ขึ้นอย่างหลุดการควบคุม ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย แววตาก็เปลี่ยนไปเลื่อนลอย
เธออยากจะถอยหลัง ให้ร่างกายของตัวเองรักษาระยะห่างกับผู้ชายคนนี้
แต่กลับถูกแขนแข็งแรงทรงพลังที่ยื่นออกมาข้างหนึ่งของเขากักเอาไว้ ทำให้เธอขยับไม่ได้
***
นี่ทำให้เธอไม่กล้าคิดถึงตอนต่อไป
ร่างกายของเธอแข็งทื่อเหมือนกับถูกร่ายเวทมนตร์ใส่ให้เคลื่อนไหวไม่ได้
“ในเมื่อผมสามารถมีจิ่วจิ่วกับคุณในสถานการณ์พิเศษได้ เชื่อหรือไม่ว่าผมยังสามารถทำให้คุณมีลูกคนอื่นๆได้อีกในสถานการณ์อื่นๆ สำหรับผมแล้วมันง่ายมาก
น้ำเสียงของเป่หมิงโม่แฝงไปด้วยแววข่มขู่ หยอกล้อ เหมือนกับว่าจะมีความรู้สึกอื่นๆของเขารวมอยู่ในนั้นด้วย สรุปแล้วก็ทำให้กู้ฮอนรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยขึ้นมา
ตอนนี้เธอรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเป่หมิงโม่ รวมถึงไอเย็นที่ค่อยๆแล่นขึ้นมาตามไขสันหลังของตัวเอง
เป่หมิงโม่มองท่าทางของหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างแล้วก็อารมณ์ก็พุ่งสูงขึ้นเล็กน้อย