บทที่ 886 เสียงร้องโหยหวนยามค่ำคืน

บทที่ 886 เสียงร้องโหยหวนยามค่ำคืน

เพียงแต่สายตาเย็นยะเยือกนั้นไม่ได้สร้างเงามืดในจิตใจหรือทำร้ายอะไรต่อหยางหยาง เขาในตอนนี้ก็คือตอนที่หยางหยางพึงพอใจ

ในตอนนี้กู้ฮอนก็รีบจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย เมื่อเห็นหน้าของลูกๆแล้วก็รู้สึกอายอยู่บ้าง

“หยางหยาง นายอยู่ที่นี่ ฉันจะไปดูคุณพ่อ” สุดท้ายเฉิงเฉิงก็ยังคงเป็นห่วงเป่หมิงโม่เล็กน้อย เขารู้ว่าตอนนี้คุณพ่ออารมณ์ไม่ดี

วันนี้หยางหยางทำเรื่องดีๆของคุณพ่อพัง รอผ่านไปสักสองสามวัน หยางหยางก็จะกลับไปกับคุณพ่อ ถึงตอนนั้นก็ยากจะพูดได้ว่าคุณพ่อจะนึกถึงเรื่องในวันนี้แล้วจัดการเขาสักรอบหรือไม่

เฉิงเฉิงหมุนตัวตามออกไป

ภายในห้องใต้หลังคาเหลือเพียงแค่กู้ฮอนและหยางหยาง สองแม่ลูก และเบลล่า

“ฮิฮิ คุณแม่ พวกเรามาได้ทันเวลาสินะครับ ไม่อย่างนั้น ก็ยากจะรับประกันได้ว่าพวกคุณแม่จะเพิ่มน้องชายหรือน้องสาวอีกคนหนึ่งให้พวกเราหรือไม่” หยางหยางกอดอก กระพริบตาปริบๆรอคุณแม่ชื่นชม

“ใช่แล้ว ดีจริงๆที่มีลูก แม่ควรจะขอบคุณลูกดีๆสักหน่อย” กู้ฮอนมองบน เดินมาถึงข้างกายลูกชายด้วยท่าทางใจดี

ในใจหยางหยางก็ดีใจ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม มือโบกไปมา “ฮิฮิ คุณแม่ ที่จริงแล้วความต้องการของผมก็ไม่ได้เยอะมาก รอคุณพ่อไปแล้ว ก็ทำอาหารอร่อยให้ผมกินเยอะหน่อยก็ได้แล้ว......โอ๊ย........”

เขายังพูดไม่ทันจบก็ร้องโหยหวนออกมา “คุณแม่ คุณแม่เบามือหน่อยครับ.......”

เห็นเพียงแค่กู้ฮอนยื่นมือออกมาข้างหนึ่งบิดใบหูของหยางหยางอย่างแรง

“พูด อะไรที่เรียกว่า ‘สุนัขเฝ้ากระดูก’ แม่เหมือนกับกระดูกมากอย่างนั้นหรือ”

หยางหยางบิดศีรษะ ใบหูถูกบิดจนเจ็บจริงๆ น้ำตาเกือบจะหล่นลงมาอยู่แล้ว “โอ๊ยๆ เจ็บจะตายแล้ว คุณแม่ ปล่อยมือเร็วเข้า คุณแม่กำลังเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล มีเรื่องก็เรียกให้ช่วยเหลือ พอหมดเรื่องแล้วก็ไม่สนใจ พอข้ามแม่น้ำได้ก็รื้อสะพานทิ้ง โอ๊ย........”

กู้ฮอนแอบหัวเราะในใจเมื่อเห็นท่าทางขอให้ไว้ชีวิตของหยางหยาง แต่ยังคงแสดงท่าทางว่าโกรธมากอยู่ “ดี เจ้าเด็กนี่ เรียนรู้ที่จะด่าคนโดยไม่ใช้คำหยาบตั้งแต่เมื่อไรกัน ดูสิว่าแม่จะจัดการกับลูกอย่างไร”

“คุณแม่ครับ ไว้ชีวิตด้วยครับ เมื่อครู่เพื่อช่วยคุณแม่ออกจากปากเสืออย่างคุณพ่อถึงได้พูดแบบนั้นไม่ใช่หรือครับ ไม่ได้มีเจตนาร้ายนะครับ ปล่อยผมเถอะนะ.......”

***

เสียงโอดครวญขาดๆหายๆของหยางหยางลอยมาจากห้องใต้หลังคาดังอยู่ในพื้นที่เงียบสงบ

บุคคลที่พักอาศัยอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนมีหน้ามีตา หลังจากยุ่งวุ่นวายกับการทำงานช่วงเวลากลางวันแล้ว ก็มักจะเดินเล่นไปบนเส้นทางที่ปูด้วยหินภายใต้แสงไฟนวลสว่างยามค่ำคืน

แน่นอนว่ามีเด็กๆที่พาสัตว์เลี้ยงของพวกเขามาด้วยไม่น้อย

หลังจากที่พวกเขาได้ยินเสียงร้องที่มาอย่างขาดๆหายๆแล้วก็หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย ร่างเล็กๆนั้นสั่นเทาอย่างอดไม่ได้

เด็กเหล่านี้ล้วนคาบช้อนทองมาเกิด ล้วนถูกพ่อแม่ประคองเป็นของล้ำค่าในฝ่ามือ ไม่ต้องพูดถึงการตีเลย แค่ถูกพูดด้วยน้ำเสียงดุเล็กน้อยก็สามารถร้องไห้กระซิกๆได้ทั้งวันแล้ว

แน่นอน ภายในห้องของลั่วเฉียวที่อยู่ใกล้ห้องใต้หลังคามากที่สุดก็ได้ยินเช่นกัน อีกทั้งเสียงก็ดังมากกว่าเล็กน้อย

จิ่วจิ่วเงยหน้ามองเพดานห้อง จากนั้นก็เอ่ยกับแอนนิอย่างขลาดๆว่า “คุณป้าแอนนิ พี่หยางหยางเป็นอะไรไปหรือคะ ทำให้คุณแม่โกรธมากขนาดนี้เลย”

ลั่วเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางส่งสายตาให้ฉิงฮัว ฉิงฮัวก็เข้าใจรีบปิดหน้าต่างให้แน่นขึ้นในทันที ในวันที่อากาศร้อนจัด ผู้ใหญ่สามคน และเด็กอีกสองคนอัดกันอยู่ในห้องห้องหนึ่ง

ในวันที่อากาศร้อนจัดนั้น เวลายาวนานเล็กน้อยก็รู้สึกทนไม่ไหวแล้ว ผู้ใหญ่ยังพอไหวอยู่ แต่ทารกที่เพิ่งเกิดได้ไม่นานนั้นทนไม่ไหว ศีรษะเล็กๆนั้นขยับเล็กน้อย มือและเท้าก็เริ่มเคลื่อนไหวไปมา

ลั่วเฉียวเห็นลูกเป็นแบบนี้ก็รู้สึกสงสาร เธอกระพริบตาปริบๆ หันไปมองแอนนิ พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกับว่ากำลังขอร้องแต่ก็ออดอ้อนว่า “สงสารเจ้าตัวน้อยของพวกเราหน่อยเถอะ ช่วยให้สองแม่ลูกด้านบนหยุดสงครามเสียที แม้ว่าจะแค่ครึ่งชั่วโมงก็ยังดี ให้พวกเราระบายอากาศหน่อย”

แอนนิเพิ่งจะมองจิ่วจิ่ว ลั่วเฉียวก็รีบแย่งพูดว่า “เธอวางใจเถอะ จิ่วจิ่วฝากไว้ที่พวกเรา รับประกันได้เลยว่าจะไม่มีเรื่องอะไร แม้ว่าเป่หมิงโม่คนนั้นจะบุกเข้ามาแย่งคน ฉันก็จะปกป้องเธอสุดชีวิต แม้ว่าเขาจะแย่งลูกของฉันไปเพื่อเป็นการบีบบังคับ แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น......”

ฉิงฮัวฟังถึงตรงนี้แล้วคิ้วของเขาก็กระตุกเล็กน้อยอย่างอดไม่อยู่ สายตาเบนไปมองร่างของลั่วเฉียวในทันที

สายตาแบบนั้น กลัวว่าจะได้ยินประโยคเช่น แม้ว่าจะเอาลูกของตัวเองมาขู่กรรโชก ลั่วเฉียวก็จะไม่ถอยให้แม้แต่ครึ่งก้าว อะไรแบบนี้ออกมา

แม้ว่าเป่หมิงโม่จะเป็นเจ้านายของเขา แต่สำหรับปัญหาเรื่องนี้นั้น ฉิงฮัวนั้นก็ยังเลือกได้ยากมากว่าจะปฏิบัติตามหรือว่าต่อต้านดี

ลั่วเฉียวพูดถึงตรงนี้แล้วก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหันแล้วเผยรอยยิ้มออกมา “ฮิฮิ ถ้าหากว่าเป็นเช่นนั้นล่ะก็ ฉันก็ทำได้เพียงแค่มอบจิ่วจิ่วออกไปแล้ว ดังนั้น ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจเลือกผิดพลาด แอนนิ เธอรีบไปสงบสงครามด้านบนเร็วเข้า”