บทที่ 887 ลาออก

บทที่ 887 ลาออก

แต่ตอนนี้ความคิดแบบนั้นเปลี่ยนไปแล้ว เพราะเฉิงเฉิงรู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของคุณพ่อ

“คุณพ่อ ตั้งแต่เด็ก แม้ว่าคุณพ่อจะสั่งสอนผมค่อนข้างเข้มงวด แต่ผมก็เข้าใจชัดเจนว่าที่คุณพ่อทำแบบนั้นก็เพื่อผม รวมไปถึงเรื่องที่มอบผมให้กับคุณแม่และพาหยางหยางกลับบ้านไปด้วย”

“อ่อ ลูกคิดอย่างนั้นจริงๆหรือ อยู่ที่นี่กับคุณแม่นั้นไม่เหมือนกับอยู่ที่บ้านใหญ่นั่น อาหารการกิน เสื้อผ้าที่สวมใส่ ที่อยู่อาศัย หรือจะเดินทางไปไหนล้วนสะดวกสบายขนาดนั้น......” คำตอบที่เฉิงเฉิงตอบออกมานั้นทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เฉิงเฉิงเข้าใจความหมายทั้งหมดที่คุณพ่อพูด “บ้านของคุณแม่นั้นแม้ว่าจะเทียบกับบ้านของคุณปู่ไม่ได้ แต่สำหรับผมแล้วสิ่งเหล่านี้ถึงจะเป็นสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ”

“คุณพ่อ ตั้งแต่เด็กผมก็ไม่มีคุณแม่ และก็ไม่เคยรู้สึกถึงความรักและเอาใจใส่ของคุณแม่มาก่อน แม้ว่าคุณย่าและคุณปู่ พวกเขาจะปฏิบัติกับพวกเราดีมาก แต่เมื่อเห็นเด็กคนอื่นๆที่มีคุณพ่อคุณแม่อยู่เป็นเพื่อนด้วยแล้ว ในใจของผมก็ปรารถนาที่จะมีคุณแม่ที่รักและเอาใจใส่ผมคนหนึ่งแบบนี้ จนกระทั่งในภายหลัง ผมพบกับหยางหยาง รู้ว่าบนโลกใบนี้ยังมีพี่น้องอีกคนหนึ่งที่เหมือนกับผมอยู่ด้วย ที่สำคัญก็คือ ผมเป็นเด็กที่มีแม่ คุณพ่อ คุณพ่อรู้ไหมครับว่า ตอนนั้นผมอิจฉาหยางหยางมาก เพราะว่าเขามีคุณแม่แต่ผมไม่มี ภายหลัง เมื่อผมรู้ว่าต้องกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านคุณแม่อีกก็ดีใจมาก ตื่นเต้นจนแทบจะนอนไม่หลับทั้งคืน ช่วงระยะเวลาที่ได้ใช้กับชีวิตคุณแม่นี้ ผมรู้สึกได้ถึงความรักที่คุณแม่มีให้ผมจริงๆ”

พูดถึงตรงนี้ เฉิงเฉิงก็ยื่นมือเล็กออกมาจับมือใหญ่ของคุณพ่อเอาไว้ เอ่ยพูดเสียงเบาว่า “คุณพ่อ ผมกับหยางหยางล้วนมีคุณแม่ อีกทั้งพวกเราก็รู้ว่าคุณพ่อดีต่อผมและหยางหยางมาก แต่ทำไมระหว่างคุณพ่อกับคุณแม่ถึงได้มีเรื่องขัดแย้งกันมากขนาดนี้ล่ะครับ”

***

เป่หมิงโม่เคยจัดการปัญหาตึงมือมากมาย แต่ปัญหาเหล่านั้นล้วนเทียบกับสิ่งที่ลูกชายเอ่ยออกมาในเวลานี้ไม่ติด ทำให้เขารู้สึกว่าไร้หนทางลงมือและตอบคำถาม

ใช่แล้ว ไม่ว่าตัวเองหรือว่ากู้ฮอน แม้ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะปฏิบัติกับลูกๆตามวิธีการของตัวเอง แต่ก็มีเป้าหมายเดียวกันเป้าหมายหนึ่ง นั่นก็เพื่อลูก

เฉิงเฉิงรออยู่นาน รอคอยว่าคุณพ่อจะสามารถให้คำตอบกับตัวเองได้คำตอบหนึ่ง แต่ว่าสุดท้ายแล้วก็ยังคงว่างเปล่า เขามองเห็นคุณพ่อค่อยๆลุกขึ้นยืนจากโซฟา จากนั้นก็หันกลับมามองตัวเอง แล้วเดินไปทางประตูโดยไม่หันกลับมาอีก

เป่หมิงโม่มาที่นี่เดิมก็อยากเห็นลูกสาวที่ไม่เคยพบกันจริงๆจังๆของตัวเอง แต่ก็นับว่าเรื่องไม่เป็นไปอย่างที่ใจหวัง ต้องไปจากที่นี่โดยไม่ได้อะไรเลย

ตอนที่เขากำลังยื่นมือออกไปจับลูกบิดประตู ต้องการจะจากไปนั้น ก็ได้ยินเสียงลอยมาจากด้านหลังเสียงหนึ่ง “ในเมื่อคุณออกมาแล้ว อย่างนั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่บริษัทเป่หมิงเพื่อดำรงตำแหน่งท่านประธานต่อไปอีก ตอนนี้ฉันจะขอลาออกและคืนตำแหน่งนี้ให้คุณ”

นี่เป็นเสียงของกู้ฮอน เธอลงมาจากชั้นสามตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมตัวเองถึงไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย อาจจะเป็นเพราะว่าตัวเองครุ่นคิดจมอยู่กับคำถามที่ลูกชายถามออกมาเมื่อครู่นี้ตลอด

เป่หมิงโม่หมุนร่างกลับมาอีกครั้ง ก็เห็นว่ากู้ฮอนยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องรับแขกในตอนนี้ ข้างกายเธอนอกจากเฉิงเฉิงและหยางหยางแล้วยังมีแอนนิอยู่ด้วย

สีหน้าของเขากลับสู่สภาพเดิมก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยอย่างผ่อนคลายว่า “ผมจะยอมให้คุณจะมาก็มา จะไปก็ไปได้อย่างไรกัน ตอนนี้วันหยุดของผมยังไม่จบลง ดังนั้นตำแหน่งท่านประธานยังคงต้องให้คุณเป็นต่อไป”

“เฮ้.......”

ไม่รอให้กู้ฮอนเอ่ยจบ เป่หมิงโม่ก็ดึงประตูให้เปิดแล้วเดินออกไป

ถัดมาก็ได้ยินเสียงปิดประตู

นับตั้งแต่ออกมาจากบ้านพัก เป่หมิงโม่ก็ถอนหายใจโล่งอก จากนั้นคิ้วก็กระตุกเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นบางๆ

กู้ฮอนคิดอยากจะวางมือไม่ทำแล้วในตอนนี้ จะปล่อยให้เธอสบายได้อย่างไรกัน ยิ่งไปกว่านั้นการที่เธออยู่ที่บริษัทเป่หมิง สำหรับใครแล้วล้วนเป็นการจัดการที่ดีที่สุด

หลังจากที่เขาเดินออกไปจาก ‘ปิ่นฮอนเป่หยวน’ อย่างสบายๆแล้ว ด้านหลังก็มีเสียงของรถยนต์ลอยมา ถัดมารถบีเอ็มดับเบิลยูคันหนึ่งก็จอดอยู่ไม่ไกลจากเป่หมิงโม่มากนัก

นั่นคือฉิงฮัวที่ขับรถตามมา เขารู้ว่าครั้งนี้เจ้านายไม่มีรถ

“เจ้านาย คุณจะไปที่ไหนครับ ผมจะไปส่งคุณเอง”

เป่หมิงโม่โบกมือ เอ่ยกับฉิงฮัวว่า “ที่บ้านนายยังมีภรรยาและลูกที่ต้องดูแล ไม่ต้องไปส่งฉันหรอก”

“เจ้านาย ตอนนี้ฟ้าก็มืดมากแล้ว คุณตัวคนเดียว ผมรู้สึกไม่ค่อยวางใจ ยังไงให้ผมไปส่งคุณเถอะครับ ที่บ้านยังมีพวกคุณผู้หญิงที่จะดูแลลั่วเฉียวพวกเธอแม่ลูกอย่างดี”

เมื่อเผชิญหน้ากับความดื้อดึงของฉิงฮัว เป่หมิงโม่ก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ส่งฉันกลับไปที่ด้านบนก็แล้วกัน”

ไม่นานหลังจากนั้น ในบ้านพักที่ปานซานก็มีแสงไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง

*

เป่หมิงโม่ไม่ได้เห็นด้วยกับความต้องการที่กู้ฮอนจะลาออกจากตำแหน่งประธาน นี่ทำให้เธอโมโหเป็นอย่างมาก

“มีคนแบบนี้ที่ไหนกัน เห็นอยู่ชัดๆว่าเป็นเรื่องภายในของตัวเอง กลับให้คนนอกคนหนึ่งมาจัดการ เขานั้นใจใหญ่มากจริงๆ ไม่กลัวว่าฉันจะทำให้กิจการของเขาพังเลย”