บทที่ 889 อำลา

บทที่ 889 อำลา

ส่วนหลี่เชินพอได้เห็นเด็กๆสามคนปรากฏตัวขึ้นมาก็แสดงออกว่าดีใจอย่างเห็นได้ชัด แต่หลังจากที่เห็นว่าในมือเล็กๆของพวกเขาประคองรูปถ่ายของลู่ลู่ก็มีท่าทางโศกเศร้าขึ้นมา

ห้องโถงเซ่นไหว้ลู่ลู่นั้นจัดเตรียมไว้เรียบร้อยนานแล้ว ภายใต้ช่อดอกเบญจมาศสีเหลืองและสีขาวนั้นมีลู่ลู่นอนอยู่ตรงกลางอย่างสงบ สีหน้าท่าทางยังคงดูอ่อนโยนมีเมตตาเหมือนกับตอนยังมีชีวิตอยู่

กู้ฮอนพาเด็กๆเข้ามายืนล้อมรอบร่างศพของลู่ลู่อยู่ด้านหนึ่งแล้วก็หยุดลง คนอื่นๆมองใบหน้าของเธอด้วยความเคารพแล้วก็ไปยืนอยู่ที่ด้านหลังกู้ฮอนและเด็กๆ

พิธีการอำลาของลู่ลู่นั้นจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้สูญเสียความเคร่งขรึมและสง่างามไป

หัวใจของกู้ฮอนนั้นหนักอึ้งอย่างไม่มีอะไรเทียบได้ตลอดพิธีการ สมองของเธอคิดถึงท่าทางและน้ำเสียงขณะที่มารดายังมีชีวิตอยู่ซ้ำไปซ้ำมา ภาพเหล่านี้ค่อยๆปรากฏชัดเจนขึ้น

ขณะที่พิธีการอำลากำลังจะสิ้นสุดลงนั้น เสียงจอดรถดังบาดหูของรถยนต์คันหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถงเซ่นไหว้ ถัดมาประตูรถก็ถูกเปิดออก มีคนคนหนึ่งก้าวลงมา

***

คนที่ลงมาจากรถคนนั้นค่อยๆเดินตากฝนที่ตกพรำๆเข้ามาในห้องโถงเซ่นไหว้

รูปร่างสูงสง่าเหยียดตรง แฝงไปด้วยบรรยากาศที่ไม่อาจสั่นคลอนที่มีมาแต่กำเนิด ชุดสูทสีดำที่สวมอยู่บนร่างของเขายิ่งเพิ่มความน่าเกรงขามให้มากขึ้นอีกหลายส่วน

ในมือถือดอกเบญจมาศสีขาวหนึ่งดอก

เขาเดินไปทางศพของลู่ลู่

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า กู้ฮอนและเด็กๆ รวมไปถึงคนอื่นๆที่อยู่ในสถานที่นั้นล้วนหันไปมองทางด้านหลัง

“เป่หมิงโม่......” หลี่เชินเห็นผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจนแล้ว แต่นัยน์ตาของเขากลับมีเปลวเพลิงระเบิดออกมา

แน่นอนว่ายังมีถังเทียนจื๋อด้วยอีกคน

“ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ” สุดท้ายแล้ว เขาก็ยังยื่นมือไปขวางอยู่ที่ด้านหน้าเป่หมิงโม่

เพียงแต่การขัดขวางของเขาไม่มีผลใดๆสำหรับเป่หมิงโม่

เป่หมิงโม่เพียงแค่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ปัดแขนของเขาออกไปอีกด้านหนึ่ง

ถังเทียนจื๋อนั้นแอบตะลึงเงียบๆอยู่ในใจ การกระทำดูแล้วเหมือนจะไม่ออกแรงมากนักแต่ภายในกลับแฝงไปด้วยแรงโจมตีอันหนักหน่วง ทำให้เขาไม่สามารถขัดขวางต่อไปได้

“คุณพ่อมาได้อย่างไรกัน ดูเหมือนว่าพวกเราจะไม่ได้แจ้งเขานะ” หยางหยางที่ยืนอยู่ด้านหลังกู้ฮอนนั้นพึมพำเบาๆหนึ่งประโยค จากนั้นก็เหลือบตามองเฉิงเฉิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง “คงจะไม่ใช่นายที่เรียกคุณพ่อมาหรอกนะ”

เฉิงเฉิงนั้นไม่ได้ตอบกลับ แววตามองตามฝีเท้าเป่หมิงโม่ที่เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าศพของคุณยายตลอด

เขาโค้งกายลง วางดอกไม้ที่อยู่ในมือไว้รวมกับดอกอื่นๆ หลังจากนั้นก็โค้งกายสามครั้ง

เป่หมิงโม่ยืดตัวขึ้นอีกครั้ง มองไปที่ลู่ลู่พลางเอ่ยว่า “คุณป้า ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมเรียกคุณอย่างนี้ แต่ไม่คิดเลยว่าจะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ผมรู้สึกเป็นทุกข์อย่างมากสำหรับการจากไปอย่างกะทันหันของคุณ......”

ในตอนนี้ก็มีเสียงหัวเราะเบาๆลอยมาจากด้านหลังของเขา “เหอะ เป็นทุกข์อย่างมากหรือ ผมว่าคุณคงดีใจที่สามารถกำจัดตัวถ่วงไปได้คนหนึ่งมากกว่า ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อแล้ว แม้จะตัดสินให้คุณพ้นผิดแล้ว แต่ผมก็ยังเชื่อว่าคุณเป็นคนทำให้ลู่ลู่ต้องตายอยู่ดี”

หวีหรูเจี๋ยที่ได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าลูกชายของตัวเองเป็นฆาตกรแล้วก็ไม่ยอม สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย หันหน้าไปเอ่ยกับเขาว่า “หลี่เชิน ฉันเคารพที่คุณเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดกู้ฮอน และเป็นผู้ชายที่ลู่ลู่รักมากที่สุด การจากไปของเธอสำหรับคุณแล้วคงสะเทือนใจไม่น้อย แต่ก็ไม่สามารถใช้เหตุผลนั้นมาชี้ว่าลูกชายของฉันเป็นฆาตกรได้นะ เมื่อวานคุณก็อยู่ในศาลด้วย สรุปแล้วเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ ฉันคิดว่าในใจก็คุณก็ไม่ใช่ว่าไม่ชัดเจนนะ”

“เหอะ นี่เรียกว่า ‘สละเบี้ยเพื่อปกป้องพระราชาเอาไว้’ ต่างหาก คิดว่าผมไม่เข้าใจหรือ ผมรู้เพียงแค่ว่าลู่ลู่เสียชีวิตเพราะทานอาหารที่เขาเอาไปให้ ไม่ว่าพวกคุณจะอำพรางกันอย่างไรก็ปิดความผิดของพวกคุณไม่ได้หรอก” หลี่เชินเอ่ยถึงตรงนี้แล้วก็ถลึงตาใส่หวีหรูเจี๋ยอย่างดุร้าย “ภัยพิบัติทั้งหมดนี้นั้นล้วนเกิดขึ้นเพราะคุณ ดังนั้น คุณก็อย่าคิดที่จะทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง”

คำพูดโหดเหี้ยมของหลี่เชินทำให้โม้จิ่งเฉิงและเป่หมิงโม่ระแวดระวังตัวขึ้นมาหลายส่วน

“คุณจะทำอะไร! อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าการตายของคุณพ่อผม รวมไปถึงเรื่องราวบางอย่างหลังจากนั้นล้วนเกี่ยวข้องกับคุณ ผมไม่คิดเล็กคิดน้อยกับคุณมากไปกว่านี้เพราะเห็นแก่ที่คุณเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดกู้ฮอน ถ้าหากว่าคุณกล้าแตะคุณแม่ของผมแล้วล่ะก็ ผมจะไม่ยอมให้คุณได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอย่างแน่นอน ตอนที่คิดบัญชีเก่าและบัญชีใหม่ก็อย่าโทษว่าผมเย็นชาไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน!”

คราวนี้เป่หมิงโม่ระเบิดโทสะแล้วจริงๆ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หลี่เชินก็แตะโดนเกล็ดย้อนของเขาเข้าแล้ว ถ้าหากว่าหลี่เชินกระทำการใดที่ไม่เป็นผลดีต่อหวีหรูเจี๋ยแล้วล่ะก็ อย่างนั้นเป่หมิงโม่ก็จะลงมืออย่างไร้ความปรานีจริงๆ

***

“พอได้แล้ว! ที่นี่เป็นห้องโถงเซ่นไหว้คุณแม่ของฉัน ไม่ใช่สถานที่ที่ให้พวกคุณมาทะเลาะกัน ถ้าหากว่าพวกคุณยังอยากจะทะเลาะกันอีกล่ะก็ อย่างนั้นฉันก็ขอเชิญให้พวกคุณออกไปทะเลาะกันข้างนอก อย่าให้คุณแม่ฉันที่ตายไปแล้วก็ไม่สงบ!”

กู้ฮอนนั้นอดไม่ได้ที่จะเกิดโทสะ มาจนถึงตอนนี้แล้วระหว่างพวกเขายังไม่ลืมที่จะทะเลาะกันเพราะเรื่องไร้สาระพวกนั้นอีก

เมื่อเธอระเบิดโทสะออกมาก็ทำให้หลี่เชินและเป่หมิงโม่หยุดลง

นี่ก็ทำให้พิธีการอำลาลู่ลู่สามารถดำเนินการต่อไปได้อย่างราบรื่น

กู้ฮอนไม่ได้ประกอบพิธีฝังร่างของคุณแม่ไว้ในหลุมศพ แค่เลือกที่จะเผาแทน

“ถ้าหากว่าอาการป่วยของแม่ดีขึ้นแล้ว แม่จะต้องไปเที่ยวรอบโลกอย่างแน่นอน เพื่อชดเชยความเสียใจที่มีในชีวิตนี้ ถ้าหากว่าแม่ตาย อย่างนั้นก็โปรยกระดูกของแม่ที่ทะเลเสียเถอะ เพราะว่าพวกมันก็สามารถพาแม่ไปทั่วทุกแห่งบนโลกได้เช่นกัน”

นี่คือคำพูดที่คุณแม่เคยพูดกับเธอตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

ชั่วชีวิตนี้ของเธอหยุดอยู่ที่สถานที่แห่งหนึ่งนานมากเกินไป จนทำให้เสียเวลาไปมากมาย บวกกับในภายหลังที่ป่วยจนต้องล้มหมอนนอนเสื่อไปช่วงหนึ่ง