บทที่ 891ให้คำมั่นสัญญา​

บทที่ 891ให้คำมั่นสัญญา

พูด​อยู่​ เธอเปิดกล่องอัฐิ​ออกมา​ ก้มตัวลงไปเล็กน้อย​ ยื่นมือเข้าไปเอาอัฐิ​ข้างในพร้อม​กับกลีบดอกไม้สาดลงไปในทะเล

***

คนที่​มีความบาดหมาง​ที่อยู่ข้างๆชั่วคราว​ ต่างมาถึงที่ท่าเรือ​ ส่งอัฐิ​ของลู่ลู่ด้วยสายตา​ พร้อมกับ​กลีบดอกไม้​สาดลงไปในทะเล​ ต่อมาค่อยๆปลิวลอยไป

"แม่คะ​ หวังว่าชาติ​หน้าของแม่​ จะไม่ลำบากเหมือนชาติ​นี้​นะคะ มีความสุข​ในทุกๆวัน​ ถ้าหากหนูยังมีชาติ​หน้า​ งั้นหนูขอเป็นลูกสาวของแม่อีกครั้งนะคะ​ มีความสุขกับความรักของแม่ที่เคยสูญเสีย​ไปแล้ว เวลาที่เราได้อยู่​ร่วมกันสองคนมันช่างสั้นจริงๆ​ สั้นซะจนหนูยังไม่ทันได้กตัญญู​ต่อท่านอย่างจริงจัง​ และท่านก็ไม่ได้มีความสุขกับหลานๆด้วยกัน​

"คุณ​ยายคะ หนู​คือจิ่วจิ่ว……ค่ะ"

"คุณ​ยายครับ​ ผมคือเฉิงเฉิงครับ......."

"คุณ​ยายครับ​ ผมคือหยางหยางครับ......"

เสียงของเด็กๆ​ ทำให้ทุกคนที่อยู่​ที่นั่นต่างซึ้งใจกัน​ ต่อให้เป็นพวกที่ยังคงมีความโมโห​อยู่​​ วินาที​นี้​พวกเขาก็ซึ้งใจ​เช่นกัน​

หลี่เชินมองดูอัฐิสาดลงไปในทะเลอย่างเงียบๆ​ หัวใจ​ของ​เขาเหมือนถูกคนล้วงออกไปจากร่างกายอย่างเลือดเย็น​

เธอเป็นผู้หญิง​คนเดียว​เท่านั้นที่ตัวเองรักมาทั้งชีวิต​ และเป็นผู้หญิง​ที่ตัวเองเคยหักหลัง​มาทั้งชีวิตอีก​ด้วย

ทั้งชีวิต​ของเขา​ ไม่เคยมีใครเห็นน้ำตาของเขาไหลออกมา​ ต่อให้เป็นคนที่สนิท​ที่สุดของตัวเองก็ไม่เคย​ แต่ว่า​ ตอนนี้เขากลับเก็บความทุกข์​ทรมาน​ในใจไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว​ น้ำตาไหลลงมาเป็นสายน้ำ

แต่ว่า​ เร็ว​มาก​ เขาได้หยิบผ้าเช็ดหน้า​ที่​ลู่ลู่เคยมอบให้กับตัวเองผืนนั้นออกมาจากกระเป๋า​ เช็ดน้ำตาให้หมดไปอย่างเบาๆ

คนจากไปแล้ว​ สิ่งของที่สามารถ​ทิ้งเอาไว้ก็มีแค่สิ่งนี้​เท่านั้น

แน่นอน​ ยังมีลูกสาว.........

คิดถึง​ตรงนี้​ เขาหันสายตาไปมองกู้ฮอนตรงหน้า​ตัวเอง​ระยะห่าง​ระหว่าง​พวกเขา​ ยื่นมือออกไปก็สามารถ​สัมผัส​ถึงแล้ว​ แต่ว่าระยะ​ห่างนี่แหละ​กลับมีช่องว่าง​ระหว่าง​พวกเขา

ถ้าหากตอนที่ตัวเองเลือกไปจากลู่ลู่ตอนนั้น​ สามารถ​จินตนาการ​ตอนอวสาน​เหมือนเช่นใน​วันนี้​ เขาต้องเลือกอยู่กับลู่ลู่อย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ​ ต่อให้ต้องทิ้งความร่ำรวย​ตรงหน้า​ที่อยู่​เพียงแค่เอื้อม​มือหรือว่าพวกเขาต้องเผชิญ​กับ​ชีวิต​ที่ยากลำบากไปตลอด​ชีวิต​ก็ตาม

แต่ว่า​ สิ่งเหล่านี้​เป็นเพียงแค่สมมุติ​เท่านั้น​ ชีวิต​คนก็คือตั๋วรถยนต์​ที่​มี​แค่ขาไปอย่างเดี​ยวซึ่งไม่มีวันกลับ​มาอีกเลย ไม่สามารถ​เดินย้อนกลับไปได้​ เพราะเหตุนี้​ ทุกคนต้องชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองได้ตัดสินใจ​ไปแล้วตั้งแต่แรก

เพียงแต่​ว่าการชดใช้​สิ่งเหล่านี้​มันไม่ได้หนักหนา​ แต่ว่ายังมีคนอีกมากมาย​ที่ต้องชดใช้อย่างหนักหนา​สาหัส​

หนักหนา​เท่ากับอารมณ์​ของหลี่เชินในตอนนี้​ และยังมีความรู้สึก​ผิดอีกด้วย​ ยังมีหวีหรูเจี๋ยและเป่หมิงโม่

ความตายของลู่ลู่ สามารถ​พูดได้ว่าพวกเขาเป็นคนทำโดยตรง​ ความรู้สึก​แบบนั้นมันยากที่จะอธิบาย​ออกมาเป็นคำพูดได้

โม้จิ่งเฉิงจับไหล่ของหวีหรูเจี๋ยเบาๆ​ ให้หน้าผากของเธอก้มอยู่ในอ้อมกอดตัวเองได้ร้องไห้อย่างเต็มที่​ ส่วน​ เป่หมิงโม่กัดฟันไว้แน่นๆ​ สำนึกความผิด​ที่มีต่อลู่ลู่อยู่​ในใจอย่างเงียบๆ​ไม่เพียงแค่​ครั้งเดียว​เท่านั้น​ และยังให้คำมั่นสัญญา​ นั่นก็คือในอนาคต​ไม่ว่าตัวเองกับกู้ฮอนจะมีตอนจบออกมาเป็นอย่างไร​ เขาก็จะให้ชีวิต​ที่ดีกับเธอและลูกๆในวันข้างหน้า​อย่างสุดความสามารถ​

นี่เป็นคำมั่นสัญญา​ของลูกผู้ชาย​ที่ได้ให้กับผู้ตายตรงหน้า​ คำมั่นที่หนักแน่น​และเข้มขรึม

ทั้งชีวิต​ของลู่ลู่มีอยู่สองเรื่องที่ทำให้เธอปล่อย​วางไม่ลง เรื่องแรกคือลูกสาวที่หาย​ไป​ เรื่องที่สองก็คือสามีที่จากไปโดยไม่บอกไม่กล่าว​

เธอทุ่มเท​ช่วงเวลาที่สวยงาม​ที่สุด​ของตัวเองเพื่อสองเรื่องนี้​ ​เป็นการชดใช้ที่หนักหนา​สาหัส​ แต่ก็ถือได้ว่าฟ้าหลังฝนย่อมสดใส​เสมอ​

เพียงแต่ว่าช่วงเวลาที่สวยงามมันเหมือนกับชีวิต​ที่แสนสั้นของเธอ

***

ทุกคนส่งลู่ลู่จากไปที่ทะเล​ มองดูเธอลอยสะลายไปที่พื้นผิวทะเล​ ต่อมาถูกคลื่นทะเลพาไปที่ไกลๆ........

ระหว่าง​ทางกลับบ้าน​ บนเรือไม่มีการโต้เถียง​ เงียบสงบมาก​ ได้ยินแต่เสียงลมที่พัดผ่าน​ข้างหูอย่างเสียงดัง"ฮูฮู"

เรือค่อยๆจอดอยู่ข้างๆท่าเรือสวนตัว

หลังให้เท้าของคนทั้งสองข้างเหยีบไปบนพื้น​ เดิมทีอากาศ​ที่มืดเคริ้มและฝนตก​ได้หยุดชะงัก​แล้ว​ อยู่​ในเมฆหมอก​ที่แน่นหนา​ แสงพระอาทิตย์​สีทองส่องลงมาจากช่องว่าง​ของท้องฟ้า

"แม่คะแม่ดูที่นั่นสิคะ........" จิ่วจิ่วที่ถูกกู้ฮอนอุ้มเอาไว้ในอ้อมกอด​ ยื่นมือเล็กๆออกมาชี้ไปในทิศทางที่พวกเขากลับมา​เมื่อสักครู่​

กู้ฮอนหันหน้ามองตามไป เห็นแต่แสงสีทองกำลังส่องเข้าไปที่ขอบฟ้าไกลๆ​ อยู่​ที่ที่สาดอัฐิ​ของลู่ลู่

"แม่คะ​ นางฟ้ามารับคุณ​ยายใช่ไหมคะ? "

กู้ฮอนพยักหน้า​และยิ้มแย้ม​ให้กับลูกสาว:"ถูกต้อง​ พวกเขาไปที่สวรรค์​พร้อม​กันแล้ว........"

"สรรค์? หน้าตามันเป็นยังไงคะ​ ดีกว่าที่​นี่หรือคะ?"

"เธอมองหน้าลูกสาวและพยักหน้า​:" อยู่​ที่​นั่นมีชีวิต​ที่​ไม่มีความเครียด​ความกังวล​ ไม่มีความหิวและความเจ็บปวด​ มีแต่ความสุขเกิดขึ้น​ทุกวัน........."

จิ่วจิ่วฟังปุ๊บ​ จินตนาการ​ต่อที่นั่นอย่างไม่มีขีดจำกัด:"แม่คะ​ หนูก็อยากไปค่ะ​ แม่พาหนูไปเถอะค่ะ........ "

"ไม่ได้​ ที่นั่นไม่รับเราหรอก"

จิ่วจิ่วได้คำตอบที่ปฏิเสธ​ เสียใจบ้างเป็นธรรมดา​:" มันเป็นเพราะอะไร​หรือคะ? "

" เพราะว่า​เรายังอายุไม่ถึงไงคะ" เฉิงเฉิงพูดแทรก​ขึ้น​มา​:"มีแต่เรามีอายุที่เหมือนกับคุณ​ปู่และคุณ​ย่า​ ถึง​ได้ไป"

" จิ่วจิ่วพยักหน้า​เหมือนเข้าใจบ้างและไม่เข้าใจบ้าง

*

" ต้องเป็นฮอนพวกเขากลับมาแน่นอน​"