บทที่ 893 กล่าวถึงจิ่วจิ่ว

"ในเมื่อข้อตกลงของเราทั้งสองฝ่ายทำสำเร็จแล้ว เพื่อให้ทุกคนสะดวกสบาย ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ก็เชิญคุณหนูแอนนิมาเซ็นสัญญาที่บริษัทเป่หมิงเลย ถึงเวลาเราเอาสัญญาส่งไปพร้อมกัน ส่วนสิ่งที่เราสามารถเสนอให้กับคุณ ไม่เพียงแค่เงินที่สนับสนุนเท่านั้น ยังเสนอหน้าร้านที่ใกล้จะสร้างเสร็จสมบูรณ์ให้กับคุณอีกด้วย ใหญ่เล็กได้หมด เพียงแค่คุณไปเลือก จากนั้นพูดกับฮอนก็ได้แล้ว"

คำพูดโม้จิ่งเฉิงทำให้แอนนิตกใจ นี่มันเกินความคาดหมายของเธอมากเกินไปมากเกินไปแล้ว

เธอรีบผายมือปฏิเสธพูดว่า:" ประธานโม้ จะให้หนูพูดอะไรดีน๊า ความจริงท่านและฮอนเป็นคนช่วยหนู หนูเกรงใจมากทั้งรับเงินและยังเลือกหน้าร้านอีก แค่เสนออะไรให้กับฉันก็ได้ในพื้นที่ที่กว้างห้าสิบถึงหกสิบตารางเมตร"

"แบบนี้ไม่ได้นะ พื้นที่กว้างแค่เนี้ยจะพัฒนาได้อย่างไร ต่อให้ทำได้แต่ก็ต้องใช้เวลาอีกนาน เกรงว่ารอให้ผมตายก็ยากที่จะได้เห็นขนาดของมันแล้ว เฮอเฮอ ทำงานใหญ่ทุกเรื่อง ก็อย่ากลัวหน้าร้านมันใหญ่ หน้าร้านใหญ่ สามารถร่วมรวมชื่อเสียงของคนได้มากขึ้น นอกจากสะดวกสบายในการบริหาร ความกดดันที่นำมาก็จะทำให้หนูทำธุรกิจนี้อย่างตั้งใจมากขึ้น"

โม้จิ่งเฉิงพูดถึงตรงนี้ หันหน้าไปทางแอนนิ ตั้งใจกดเสียงให้ต่ำลงเล็กน้อย แกล้งทำเป็นน้ำเสียงที่ลับลมคมในว่า:" อีกอย่าง สำหรับธุรกิจ เราหวังว่าได้ทุนคืนกลับมาล่วงหน้า จากนั้นก็ไปถึงผลประโยชน์ไรไม่ใช่หรือ? "

" เฮอเฮอ นี่เป็นเรื่องดี แต่ว่าโม้ คุณพูดแบบนี้ทำให้เด็กมันตกใจ ทำให้รู้สึกว่าคุณเป็นคนคิดแต่จะเอาผลประโยชน์อย่างเดียว"

หวีหรูเจี๋ยพูดอยู่ลุกขึ้นมาเดินไปข้างๆแอนนิ ตบไหล่เธอเบาๆ:" หนูจ๋า อย่ากลัว เขาชอบพูดเล่น ร้านใหญ่มีข้อดีของมัน ร้านเล็กก็มีข้อดีของมัน ขอแค่อยู่ในความสามารถที่หนูรับผิดชอบได้ก็เพียงพอแล้ว"

แอนนิพยักหน้าแรงๆ:" ขอบคุณค่ะ หนูจะพยายามทำให้เต็มที่ค่ะ"

หวีหรูเจี๋ยพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นหันไปพูดกับโม้จิ่งเฉิงว่า:" ธุระของเราในวันนี้เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว ควรกลับไปแล้วใช่ไหม"

โม้จิ่งเฉิงพยักหน้า:" อืม อยู่ที่นี้ก็นานแล้ว ควรกลับไปได้แล้ว" พูดอยู่ เขาค่อยๆลุกขึ้นมาจากโซฟา

" คุณโม้ป้าหรูเจี๋ยทำไมกลับไปเร็วจังเหรอคะ ท่านดูสิคะ ช่วยเหลือหนูตั้งเยอะ หนูยังไม่ได้ต้อนรับท่านทั้งสองดีๆเลยค่ะ เอาอย่างงี้มั้ยคะทานข้าวเย็นกับพวกเราที่นี่เถอะค่ะ"

" อย่าเลยอย่าเลย ถ้าอยากตอบแทนเราแล้วละก็ ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ รอให้ร้านอาหารของหนูเปิดทำการแล้วค่อยเลี้ยงเราก็ไม่สาย เอาหล่ะ เรากลับไปก่อนแล้วนะ"

แอนนิและกู้ฮอนส่งพวกเขาออกไปจากบ้านเดี่ยวตลอดทาง จากนั้นมองดูพวกเขาขับรถยนต์ออกไป จนกว่าไม่เห็นข้างหลังของพวกเขาแล้วถึงกลับไปที่บ้านเดี่ยว

สำหรับแอนนิวันนี้ถือว่าโล่งใจแล้ว

เพียงแต่ว่าความกลุ้มใจของกู้ฮอนยังไม่ได้กำจัดหายไป

***

หลังส่งโม้จิ่งเฉิงพวกเขาเรียบร้อย กู้ฮอนกลับไปที่บ้านเดี่ยว ยังคงรู้สึกถึงความกดดัน นั่นก็คือความกดดันที่เป่หมิงโม่นำมาให้กับเธอ

คนแก่ได้ขับรถกลับไปแล้ว แต่ว่ายังมีอีกคนที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกอย่างนิ่งเฉย ไม่มีท่าทีว่าจะกลับไปเลยสักนิด

ไม่ต้องพูด นั่นก็คือเป่หมิงโม่

มือของเขากำลังถือน้ำชาไว้ นั่งไขว่ห้างและลิ้มลองน้ำชาอย่างสบายๆ

แอนนิสบตาให้กับกู้ฮอน "ฮอน ฉันไปดูเฉียวเฉียวบนตึกทางโน้นว่ามีอะไรให้ช่วยมั้ย"

"เฮ้ย............"

ไม่รอให้กู้ฮอนพูดอะไรสักคำ แอนนิก็หาข้ออ้างหนีไปแล้ว

ในห้องรับแขกเหลือแค่พวกเขาสองคนแล้ว

กู้ฮอนนั่งก้มหัวอยู่ที่โซฟา มีความรู้สึกว่าไม่เป็นตัวของตัวเองสักเท่าไหร่ เหมือนเป่หมิงโม่กำลังจ้องตัวเองอยู่ตลอดเวลา

แต่ว่าเธอเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย แอบมองไปทางเป่หมิงโม่ ตั้งแต่ต้นจนจบสายตาของเขากลับไม่ได้คลาดสายตาไปจากน้ำชาในแก้ว

"ขอบคุณนะ" เธอพูดไปนึงคำเบาๆ

เพียงแต่ว่าเสียงนั้นมันเบาซะจน ตัวเองก็เกือบไม่ได้ยินเหมือนพูดกับเขา แต่ไม่อยากให้เขาได้ยิน

"ขอบคุณอะไรผม?" เป่หมิงโม่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา มองเห็นกู้ฮอนกำลังก้มหน้าพอดี สายตาของเขาสับสนมาก ไม่ได้โกรธและไม่ได้ดีใจ

"ขอบคุณที่คุณช่วยเหลือแอนนิ"

"อืม น้ำชารสชาติไม่เลว" เป่หมิงโม่พูดคนเดียวออกมาหนึ่งคำ จากนั้นเงยหน้าขึ้นมาดื่มน้ำชาในแก้วจนหมดแก้ว จากนั้นเอื้อมตัวไป หยิบกาน้ำชามาเทอีกหนึ่งแก้วเต็มๆ เหมือนที่เขาพูดเมื่อสักครู่พูดอย่างไม่ได้ใส่ใจ

ขณะที่เขามีความสุขกับการสูดดมกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากน้ำชา ค่อยๆพูดออกมานึงคำ:"เมื่อสักครู่ผมเคยพูดไปแล้ว เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ" ไม่เกี่ยวอะไรกับผมสักนิด นี่เป็นการค้าขายที่บริษัทเป่หมิงและบริษัทGTที่ร่วมทำกับแอนนิก็แค่นั้นเอง ถ้าจะขอบคุณ เธอควรจะขอบคุณคุณถึงจะถูก แต่ว่าถ้าจะให้พูด ตอนที่แอนนิอยู่ที่เมืองซาบาห์เธอดูแลจิ่วจิ่ว มาตั้งนาน นี่ก็เป็นสิ่งตอบแทนที่เธอควรได้รับ"

กล่าวถึงจิ่วจิ่วปุ๊บ สติกู้ฮอนตื่นตระหนกโดยไม่รู้ตัว อย่าดูหน้าตาที่เงียบสงบของเป่หมิงโม่ที่เขาแสดงออกมา ส่วนใหญ่ใต้ความสงบแบบนี้แหละมักซ่อนความอันตรายเอาไว้

เธอก็ต้องยอมรับ ต่อให้ตัวเองได้ใบประกาศทนายความมาแล้วก็ตาม แต่ว่าถ้าวันข้างหน้าต้องต่อสู้คดีแย่งลูกกันอีกครั้ง แต่ว่าตอนนี้เป็นแค่เพียงมือใหม่เท่านั้น

ส่วนเป่หมิงโม่ยังคงแค่กวักมือแบบเบาๆ ก็สามารถเคลื่อนย้ายทนายความออกมาเป็นชุดใหญ่ๆมาช่วยต่อสู้คดีให้กับเขา

ที่สำคัญ จินตนาการไม่ยากเลย ต่อให้ตัวเองพยายามแค่ไหน มันก็ฝืนต่อสู้ได้แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้นสุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้อยู่ดี

"อย่าใช้สายตาที่ระมัดระวังมามองผม หรือว่าคุณยังกลัวผมจะพาจิ่วจิ่วไปเหมือนครั้งก่อนหรือ?" พูดอยู่สายตาอันแหลมคมของเป่หมิงโม่เจอกับสายตา ของกู้ฮอนพอดี

ทำให้สันหลังของกู้ฮอนรู้สึก"ซือ" ออกมาหนึ่งครั้ง มีความเยือกเย็นออกมา ความเยือกเย็นแบบนั้นมันออกมาจากกระดูก เส้นขนบนร่างกายทุกส่วนมันลุกขึ้นมา

เธอเหมือนถูกสาปแช่ง พยักหน้าเหมือนหุ่นยนต์ พอเธอได้สติกลับมาอีกครั้งก็รีบส่ายหน้าอย่างสุดกำลัง

เธอไม่อยากอยู่ต่อหน้าเป่หมิงโม่ แสดงความกลัวของตัวเองออกมา ต่อให้ไปถึงขั้นนั้นจริงๆ ก็ทำให้เขาดูถูกตัวเองไม่ได้

ความคิดเห็น