บทที่ 894 เมื่อคืนถึงเช้าวันนี้

ค่อยๆ เขาสูดลมหายใจเบาๆหนึ่งครั้ง ต่อมาค่อยๆลืมตาขึ้นมา........

สิ่งที่ตัวเองเห็นแว๊บแรก ไม่ใช่ไฟที่สวยงามแขนไว้บนหลังคา และไม่ใช้เครื่องประดับที่คลาสสิคในรอบๆห้องเหล่านั้น

กลับเป็นรูจมูกสีดำๆทั้งสองรูของสัตว์ ความร้อนพ่นออกมาจากที่นี่นี่เอง

นอกจากนี้ เขาแยกแยะออกทันที ความเปียกชื้นบนหน้าผากออกมาจากลิ้นที่อยู่ใต้จมูกนี่เอง............

ทันทีนั้นรู้สึกถึงความเหน็บหนาวมาเป็นระยะๆ ตัวเองก็ตื่นมาจากฝันร้ายไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แต่กลับไม่มีความรู้สึกเหมือนในตอนนี้มันช่างแย่เสียจริง

"เป่หมิงซีหยาง..... รีบมาจูงหมาของนายไปซะ มิเช่นนั้นพ่อไม่รับรองว่ามันจะได้เห็นตะวันของพรุ่งนี้รึเปล่า"

เสียงพูดเพิ่งจบลง ก็ได้ยินเสียงของหยางหยางซึ่งตอบแบบไม่พอใจ:"รู้แล้วรู้แล้ว คุณพ่อนี่จริงๆเลย ทำกับผู้ที่ช่วยเหลือชีวิตตัวเองแบบนี้เหรอ'เชี่ย' วันหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก นายอย่าเข้าไปเสือกรู้มั้ย ไม่อย่างนั้นคนอื่นเค้าไม่เห็นน้ำใจของนายหรอก"

"วู้........" เชี่ยหันหน้าไปดูเจ้านายที่ยืนอยู่ข้างๆ เหมือนเข้าใจคำพูดที่หยางหยางพูด ต่อมากระโดดลงมาจากโซฟาถึงพื้นอย่างเบาๆ

"พ่อครับ พ่อดีขึ้นบ้างหรือยังครับ? "เฉิงเฉิงจับผ้าขนหนูไว้ เช็กคราบน้ำลายที่'เบลล่า'ทิ้งเอาไว้บนหน้าผากของพ่ออย่างเบาๆ

" อืม" เป่หมิงโม่ตอบแบบเสียงต่ำ ต่อมาเขาเงยหน้าขึ้นมาหยิบผ้าขนหนูจากมือลูกชายไป แล้วก็เช็ดหน้าผากตัวเองแรงๆอีกครั้ง

จากนั้นนั่งตัวตรงที่โซฟา

" นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว?" เป่หมิงโม่ขมวดคิ้วและหลับตาลงสักพัก

"พ่อครับ ตอนนี้สิบเอ็ดโมงแล้วครับ" เฉิงเฉิงตอบคำถามอยู่ข้างๆ

เป่หมิงโม่ยืดเส้นยืดสายต้นคอตัวเองไปมาอย่างเบาๆ สามารถได้ยินเสียงข้อกระดูกดังออกมา"กรึกกรึก กรึกกรึก"

เขาสามารถนึกถึงทุกรายละเอียดที่ตัวเองกลับมาในบ้านเดี่ยวกลางภูเขา เพียงแต่ว่าหลังกลับมาสมองก็กลายเป็นความว่างเปล่า ในความทรงจํามีเพียงแค่จิตรกรรมบนฝาผนังเท่านั้น

"เฉิง เวลาก็สายแล้ว พวกนายกลับไปนอนกันเถอะ คาดว่าไม่นาน แม่ของพวกนายก็จะเป็นห่วงแล้ว"

"กลับไปนอน? พ่อครับ พ่อนอนจนเบอลไปแล้วใช่มั้ยครับ ตอนนี้เวลาสิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว ถ้าหากเราเข้านอนตอนนี้แล้วละก็ แม่ถึงจะเป็นห่วงเรานะครับ" มือข้างนึงหยางหยางเสียบไว้ในกระเป๋า อีกมือก็จับลูกอมเอาไว้

'เบลล่า'ตั้งแต่ถูกกล่อมให้ลงมาจากโซฟา ก็ตามติดตัวหยางหยางไว้ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว คราวนี้กำลังเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเจ้านายน้อยอย่างตาแป๋ว

***

ในที่สุดสติเป่หมิงโม่ก็ฟื้นฟูกลับมาอย่างกระชุ่มกระชวยแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงเช้า ถ้าอย่างนั้นเมื่อคืนทั้งคืน.............

เขาหันหน้าไปมองลูกชายสองคน:"พวกนายอยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยหรือ ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว พวกนายกลับไปพักผ่อนกันเถอะ"

"No No No……" ในปากหยางหยางคาบลูกอมไว้ ส่ายหน้าเหมือนกับกลองป๋องแป๋ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชัดเจนว่า:"พวกเขามาเมื่อเช้านี่เอง สำหรับเมื่อคืน......"

เพิ่งพูดถึงตรงนี้ ความหอมอ่อนๆก็ค่อยๆลอยมาจากห้องครัว

ไอ้ตะกละหยางหยางคนนี้ สีหน้าชื่นอกชื่นใจเมื่อได้กลิ่นหอม หยิบลูกอมที่ทานไปได้ครึ่งหนึ่งโยนไปให้กับ'เบลล่า' :"อันนี้ให้นายแล้วนะ ฉันจะไปทานของอร่อยแล้ว"

พูดอยู่ เขาขยี้ท้อง วิ่งเขาไปตามกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากห้องครัวอย่างเร่งรีบ

"อู้......." 'เบลล่า' มองขึ้นไปเหมือนไม่ค่อยพอใจ แต่ว่ายังคงก้มหน้าเลียลูกอมที่เจ้านายน้อย'มอบให้' ถ้าจะพูดว่า'มอบให้'ให้พูดว่า'ละทิ้ง'แบบว่าได้ของใหม่แล้วลืมของเก่า'ละทิ้ง'จะดีกว่านะ

ในห้องรับแขกเหลือแค่เฉิงเฉิงและเป่หมิงโม่สองพ่อลูกแล้ว

"เฉิง เมื่อคืนใครอยู่ที่นี่?" เป่หมิงโม่มองหน้าลูกชายเขาก็รู้จากจิตใต้สำนึกว่าเมื่อคืนตัวเองน่าจะป่วย ในเมื่อลูกๆอยู่กันที่นี่ ถ้าอย่างนั้นต้องมีผู้ใหญ่อยู่เป็นเพื่อนพวกเขาแน่นอน

"เป็นแม่เองครับ เมื่อคืนคุณแม่อยู่เป็นเพื่อนคุณพ่อทั้งคืนเลยครับ"

เป่หมิงโม่หันหน้าไปดูที่ห้องครัว:"ตอนนี้แม่อยู่ข้างในสินะ" วินาทีนี้ ใจเขาสับสนมากจริงๆ

เมื่อวานตอนที่ตัวเองออกไป คำพูดของพวกเขาทั้งสองคนไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นยังโต้เถียงกันด้วยซ้ำ เป็นไปไม่ได้ที่วินาทีต่อมา เธอกลับปรากฏตัวดูแลตัวเองอยู่ที่นี่?

คำถามนี้ทำให้เป่หมิงโม่ไม่อาจเข้าใจจริงๆ

เฉิงเฉิงมองสีหน้าคุณพ่ออยู่ข้างๆ พอเดาออกว่า:"หลังจากคุณพ่อกลับไปแล้ว ผมกับหยางหยางก็ได้พบอย่างไม่ได้ตั้งใจว่าไฟในห้องนี้ยังสว่างอยู่ ก็เลยรู้ว่าท่านต้องอยู่ข้างในแน่นอน ความจริง เมื่อวานท่านก็รู้สึกไม่สบายบ้างแล้วใช่มั้ยครับ?"

เป่หมิงโม่รู้สึกแปลกใจ ถึงแม้สิ่งที่ลูกชายพูดล้วนเป็นความจริง แต่ว่าเขารู้สึกว่าตัวเองแกล้งทำหน้าตาได้เหมือนมากว่าไม่มีปัญหาอะไร" ทำไมยังพูดแบบนี้อีก? "

" ผมลงมาจากเรือ หลังพวกเขาไปแล้วถึงพบ ตอนนั้นผมเห็นว่าท่านได้เห็นว่าพวกเขาออกไปแล้ว สีหน้าสบายขึ้นมาก และในวินาทีนั้นผมเห็นพ่อยืดเส้นยืดสายที่หัวสักพักหนึ่ง มองขึ้นไปเหมือนคนรู้สึกว่าเวียนหัว และฝืนทำท่าทางที่ตั้งสติดีๆ"

การสำรวจของเฉิงเฉิงละเอียด ทำให้เขาพบรายละเอียดบางอย่างที่คนอื่นมองข้ามไป

" หลังจากนั้น หลังท่านจากไป"เฉิงเฉิงพูดถึงตรงนี้ ยังตั้งใจกดเสียงให้ต่ำลงเล็กน้อย:" หลังผมพูดกับคุณแม่จบเรียบร้อย ถึงแม้เธอดูขึ้นไปเหมือนนิ่งเงียบมากๆ หน้าตาเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ว่าหลังจากผมและหยางหยางทานข้าวเสร็จเรียบร้อยกลับไปบนตึก เห็นคุณแม่ขับรถออกไปจากบ้านเดี่ยว พวกเราคิดว่าแม่ต้องมาที่นี่แน่นอน จนถึงตอนเช้าวันนี้ หลังจากผมกับหยางหยางมาถึง ถึงแน่ใจการคาดเดาของเมื่อคืน"

ความคิดเห็น