บทที่ 895 เป็นไข้จนเบอล?

หยางหยางได้ยินคุณแม่พูดจาแล้ว จึงยอมรับโดยดี ถึงเวลานั้นเป็นไงเป็นกัน ยังไงซะคุณแม่ก็ต้องขอร้องคุณพ่อเพื่อ'เชี่ย' อยู่แล้ว

หยางหยางตัดสินใจ:" เฮ้อ เรื่องนี้เกิดจากความหวังดีของผมที่มีต่อคุณพ่อล้วนๆเลยครับ"

"ความหวังดี?" เป่หมิงโม่ได้ยินรู้สึกทั้งโกรธทั้งขำไม่เคยได้ยินเหตุผลฝืดๆเช่นนี้มาก่อน

หยางหยางกลับทำหน้าตาจริงจังมาก พยักหน้า:"ถูกต้องแล้วครับ ความหวังดีครับ ที่ผมทำไปก็เพื่อให้อุณหภูมิของคุณพ่อลดลงเร็วๆ แน่นอนครับ ที่ผมต้องทำแบบนี้ก็เพราะว่า ได้รับความคิดเห็นจากเฉิงเฉิง

" อ๋อ? เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเฉิงด้วย? งั้นพ่ออยากฟังรายละเอียดซะแล้ว"เป่หมิงโม่พูดจบ สายตาย้ายไปทางเฉิงเฉิง เพียงแต่ว่าเขากลับไม่เชื่อการกระทําของหยางหยาง เป็นเพราะได้รับความคิดเห็นจากเฉิงเฉิง？

กู้ฮอนได้ยินโมโหขึ้นมา:"หยางหยาง นายทำอะไรกันแน่ ทำไมต้องลากเฉิงเฉิงเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย? แม่สอนนายมาตลอดไม่ใช่หรือเฉิงเฉิงและนายต้องปรองดองกัน พวกนายเป็นพี่น้องกันแท้ๆนะ"

หยางหยางเห็นปุ๊บ ยิ้มแย้มให้กับกู้ฮอน:"แม่ครับ ผมทำตามที่แม่บอกทุกอย่างเลยนะครับ ปรองดองกับเฉิงเฉิงมาโดยตลอด โธ่เอ๊ย ดูท่าถ้าผมไม่พูดให้ชัดเจนไปเลย พวกท่านสองคนไม่เข้าใจหรอกน่ะครับ เห็นว่าคุณพ่อยังหลับอยู่เบลอๆ เฉิงเฉิงพบว่าคุณพ่อยังมีไข้อยู่ เพราะฉะนั้นเขาจึงเอาผ้าเช็ดหน้ามาลดอุณหภูมิให้กับคุณพ่อ"

" ถูกต้องอ่ะ พี่เอาผ้าเช็ดหน้าเย็นๆมาลดอุณหภูมิให้กับคุณพ่อจริงๆ ถ้าอย่างนั้นทำไมนายต้องให้'เบลล่า'ไปเลียหน้าผากของคุณพ่อด้วยหล่ะ?พี่ไม่ได้สั่งนายทำแบบนี้ซะหน่อย"เฉิงเฉิงไม่ต้องการมีความทรงจําแย่ๆที่อยู่ในใจของคุณพ่อเหมือนกับว่าไปสมรู้ร่วมคิดกับหยางหยาง

แต่ว่าความจริงมันเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว เขาไม่ได้ให้หยางหยางทำเรื่องเช่นนี้จริงๆ

หยางหยางฉวยโอกาสนี้:" ผมให้'เบลล่า'เลียหน้าผากของคุณพ่อ ก็เพื่อให้อุณหภูมิของคุณพ่อลดไม่ใช่หรือ"

"ใช้หมามาลดอุณหภูมิเนี่ยนะ......... หยางหยางคิดออกมาได้กู้ฮอนฟังจบเกือบหัวเราะออกมา แต่ว่าอดทนเอาไว้

เธอแอบมองหน้าของเป่หมิงโม่ เห็นหน้าที่เย็นชาของเขา เหมือนเห็นหน้าผากที่ใสๆของเขามีเส้นสีดำออกมาตั้งหลายเส้น

"ใช้หมามาลดอุณหภูมิให้กับพ่อ......." เป่หมิงโม่บ่นๆ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเล็กน้อย"

***

กู้ฮอนคิดไม่ถึง หยางหยางถึงกับพูดเหตุผลที่ฮวยแตกขนาดนี้ออกมา นี่กำลังหาที่ตายชัดๆ แต่ว่าในฐานะคนเป็นแม่ ยังไงซะเธอก็ต้องคิดหาวิธีเพื่อปกป้องลูกตัวเอง

เธอทำหน้าบึ้ง:"หยางหยาง เหตุผลของนายช่างเหลวไหล นายคิดว่าหาข้ออ้างแบบนี้ จะมีคนเชื่ออย่างนั้นหรือ?"

"ผมเชื่อ" เป่หมิงโม่พูดขึ้นมาอย่างกระทันหัน ไม่ว่าจะกู้ฮอนและเฉิงเฉิงต่างอึ้งไปตามกัน แน่นอนไม่เพียงแต่พวกเขา แม้แต่หยางหยางก็รู้สึกไม่น่าเชื่อจริงๆ

เขารู้ดี ที่ผ่านมาคุณพ่อกับตัวเองไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไหร่ ทำไมถึงพูดคำนี้ออกมา ผิดปกติจริงๆ ผิดปกติมากๆ

หยางหยางอยากยื่นมือเข้าไปจับอุณหภูมิที่หน้าผากของคุณพ่อดูจริงๆ คงไม่ใช่มีไข้จนสมองเบอลไปหมดแล้วหรอกนะ.........

เป่หมิงโม่ไม่สนใจสายตาที่แปลกใจของพวกเขาซึ่งกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ พูดอย่างเข้มงวดต่อไปว่า:"หยาง พ่อเชื่อที่นายพูด แต่ว่าพ่อหวังว่านายจะให้เหตุผลที่สมเหตุสมผลกับพ่อหน่อย ได้รึเปล่า?"

หยางหยางได้ฟังคำพูดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ซาบซึ้งคุณพ่อจากใจจริงๆ

นี่ไม่ได้เกิดจากความกดดัน หรือว่าสิ่งแวดล้อมใดๆทั้งสิ้น แต่เกิดออกมาจากจิตใจลึกๆ เขาบ่นๆในใจว่า:" คุณพ่อเชื่อในสิ่งที่ผมพูดเหรอครับ ใช่แล้ว พ่อเชื่อแล้ว"

" หลังเงียบไปสักพัก เขามองหน้าเป่หมิงโม่ จากนั้นถามเฉิงเฉิงไปหนึ่งคำถามว่า:" เฉิงเฉิง พี่ยังจำคำถามที่ผมถามพี่ตอนนั้นได้ไหม? "

เฉิงเฉิงจับต้นชนปลายไม่ถูก:" คำถามอะไร? "

" สำหรับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหมา ตอนนั้นผมถามพี่ตลอดว่าทำไมหมาแลบลิ้นตลอดเวลา คำตอบที่พี่ให้กับผมในตอนนั้นคือ มันกำลังลดอุณหภูมิในร่างกายของมันถูกต้องรึเปล่า? "

" ถูกต้องแล้ว นี่เป็นความรู้ทั่วไป" เฉิงเฉิงพยักหน้า ถ้าอย่างนั้นมันเกี่ยวอะไรกับนายหล่ะ?"

"เกี่ยวข้องแน่นอน ผมคิดถึงคำตอบนี้ถึงได้ตัดสินใจทำแบบนี้ไง ลิ้นของหมาสามารถลดอุณหภูมิของตัวเองได้ ถ้าอย่างนั้นผมจึงคิดว่า:ตอนนั้นหน้าผากของคุณพ่อกำลังร้อนๆ ถ้าหากให้'เชี่ย' เลียคุณพ่อ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเห็นผลแน่นอน ที่สำคัญ ความคิดเห็นของผมได้รับการพิสูจน์แล้วว่า:"หลัง'เชี่ย' เลียคุณพ่อไปไม่กี่นาทีคุณพ่อก็ตื่นแล้ว นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าวิธีแบบนี้มันได้ผลจริงๆไม่ใช่หรือ"

หลังหยางหยางพูดเหตุผลของเขาจบ ทุกคนต่างเงียบไปหมด

เพียงแต่ว่ามันแค่ชั่วคราวเท่านั้น ต่อมาก็ได้ยินเป่หมิงโม่พูดว่า:"หยาง นายมานี่"

ถึงแม้ว่าเมื่อสักครู่เขาถูกคุณพ่อยอมรับแล้วก็ตาม แต่ว่าก่อนยังไม่ได้ตัดสิน ยังคงมีความกังวลบ้าง

เขามองสายตาของคุณพ่อ สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความเกรงกลัว เพราะว่าเขาเห็นใบหน้าของคุณพ่อยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

กู้ฮอนและเฉิงเฉิงทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เพราะเหมือนกับว่าก่อนพวกเขาจะเข้ามายุ่งเกี่ยว เป่หมิงโม่ก็ได้ขีดเส้นตายให้กับพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว

ถ้าหากพวกเขาล้ำเส้น เรื่องราวก็อาจพัฒนาไปในทางอื่น ถ้าเป็นแบบนั้น กู้ฮอนและเฉิงเฉิงทั้งสองคนคนนึงเด็กคนนึงผู้ใหญ่ ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถห้ามปราม เป่หมิงโม่กระทำการเคลื่อนไหวใดๆ

ที่สำคัญสิ่งที่แน่ใจได้ก็คือ ในที่สุดแล้วคนที่ถูกกระทำก็คือหยางหยางนั่นเอง

เป็นการเปรียบเสมือนความอันตรายที่เป็นเหมือนกับราดน้ำมันเข้าไปในกองไฟ นิ่งเฉยไว้จะดีกว่า เรื่องราวที่ถูกพบยังไม่ได้ย่ำแย่ถึงขนาดนั้น

"หยางหยาง ยืนซื่อบื้ออยู่ทำไม? พ่อนายเรียกนายไป วางใจเถอะ ยังมีแม่อยู่ที่นี่ทั้งคน"

***

หยางหยางเดินไปหาคุณพ่ออย่างกล้าๆกลัวๆ หันหน้ากลับมามองเฉิงเฉิงและคุณแม่อยู่บ่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นมองดู'เชี่ย' ที่หนีบหางไว้แน่นๆอีกด้วย

เขาเดินไปถึงระยะทางที่ห่างจากเป่หมิงโม่ยังมีครึ่งเมตรและแล้วก็หยุดนิ่งไป ไม่ยอมก้าวไปข้างหน้าอีกแล้ว