บทที่ 897 เด็กผู้ที่แปลกใจกับสิ่งต่างๆมาอีกแล้ว

"นิสัยพิเศษของคุณก็คือ'พูดมาก'และ《Big Shot's Funera》คนนั้นที่'ไม่ขอดีที่สุด แต่ขอแพงที่สุด' ฟังแล้วทำให้คนเค้ารำคาญ โมโห เฮ้อ ฉันพบว่าพวกคุณมีความพิเศษแบบนี้กันหมดเลย"

"และใคร?" เป่หมิงโม่เกลียดที่สุดเอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่น แน่นอนสาเหตุที่แท้จริงก็คือหลงตัวเอง เขาคิดว่าไม่มีใครสามารถเทียบกับตัวเองได้เลย

" แต่ว่าสิ่งนี้พอดีเลย กลับทำให้กู้ฮอนจับได้ ทำให้เขาทนไว้ไม่ไหว สีหน้าก็เลยเปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อย

กู้ฮอนเห็นแล้วได้แต่แอบหัวเราะอยู่คนเดียว:" แกล้งทำเป็นเก๊ก เป็นไงหล่ะ ยังไม่ทันได้พูดอะไรบ้างเลยก็เก๊กไม่ไหวซะแล้ว เธอตั้งใจทำเหมือนไม่ใส่ใจ:"ยังจะใครอีกหล่ะ หยินปู้ฝันน้องชายลูกพี่ลูกน้องคนนั้นของคุณไง ชอบสั่งชอบสอนกันหมด ถ้าจับความผิดคนอื่นได้เมื่อไหร่ก็กัดแบบไม่ปล่อยเลยทีเดียว เหมือนอย่างกับพระเสวียนจั้ง ไม่สนว่าคนอื่นอยากฟังรึเปล่า.........."

เธอเพิ่งได้พูดขึ้นมาอย่างสาแก่ใจ ก็ได้ยินเสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือตัวเองดังขึ้นมาซะแล้ว

หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า ดูเบอร์โทรที่แสดงออกมาปุ๊บ 'นินทาคนอื่นลับหลังไม่ได้' จริงๆ ก็นี่ไง เพิ่งพูดถึงหยินปู้ฝันไปหมาดๆ เขาก็โทรศัพท์มาทันทีเลย

" ทำไมไม่รับสาย? ถ้าหากคุณรู้สึกว่าผมเป็นที่รบกวนแล้วก็ ถ้างั้นผมหลบเลี่ยงสักพักก็ได้นะ" คำพูดของ เป่หมิงโม่ไม่เหมือนไม่ค่อยพอใจ เขาเกลียดที่สุดเวลาที่พูดคุยกันอยู่แล้วถูกคนอื่นเข้ามารบกวน

โดยเฉพาะตอนนี้ เวลาพูดคุยอยู่กับกู้ฮอน ระหว่างพวกเขามีโอกาสพูดคุยกันน้อยมาก แต่ว่าตัวเองไม่สามารถแสดงความน้อยใจออกมาต่อหน้าเธอได้

มิเช่นนั้นถึงเวลานั้นเธอจะหาเหตุผลสารพัดที่ว่า'ไม่มีมนุษยธรรมเลยแม้แต่น้อย' มาวิพากษ์วิจารณ์ตัวเองอีก

ถึงแม้ เขาจะถือซะว่าเรื่องนี้เป็นแค่'เครื่องปรุงรส'นิดๆหน่อยๆระหว่างเขาสองคนก็ตาม

***

"โธ่โธ่ คำพูดบางคนเหมือนกำลังหึงหวงเลยนะ" ขณะนี้กู้ฮอนยังไม่ลืมกระตุ้นประสาทของเป่หมิงโม่

ระหว่างทั้งสองคนกำลังปราบความเข้าใจกับบรรยากาศที่น่าตื่นเต้นของเมื่อวานอยู่ จนถึงวินาทีนี้มีความอบอุ่นเพิ่มขึ้นมาบ้างนิดหน่อย ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความรู้สึกที่เกินเลยไปกว่าคนที่สนิทสนมกัน

เสียงกริ่งมือถือยังคงดังอยู่ เธอท้าทายกับเป่หมิงโม่อยู่แป๊บนึง จากนั้นรับสายขึ้นมา

"ฮอนฮอน ทำไมเพิ่งรับสายครับ ยุ่งอยู่รึเปล่าครับ" ฟังเสียงของหยินปู้ฝันที่มีความใจร้อนดังออกมาจากมือถือ

กู้ฮอนส่ายหน้าเบาๆ:" ใช่ กำลังศึกษาการงานกับคนคนนึงที่'พูดมาก'อยู่อ่ะค่ะ คุณหาฉันมีธุระอะไรรึเปล่าค๊ะ?"

หยินปู้ฝันนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของตัวเอง ร่างกายผิงหลังเก้าอี้ไว้ ขาทั้งคู่ตรึงไว้บนโต๊ะทำงาน เผยท่าทางที่สบายสุดๆออกมา

ก็ไม่ได้มีอะไรครับ ไม่ได้โทรหาคุณตั้งหลายวันแล้ว แค่อยากจะถามคุณว่าเป็นยังไงบ้าง ใช่แล้ว เรื่องของแม่คุณหล่ะเป็นไงล่ะครับ? "

เอ่ยถึงแม่ปุ๊บ รอยยิ้มของกู้ฮอนก็เก็บเข้าไปทันที:" เมื่อวาน ฉันส่งท่านไปเรียบร้อยแล้ว"

" เมื่อวานผมไม่ทันได้ไปส่งคุณป้าครั้งสุดท้าย"อารมณ์ของหยินปู้ฝันก็หดหู่ไม่น้อย

" ไม่เป็นไรจ้า ฉันก็ไม่อยากรบกวนชีวิตที่ปกติของคนอื่นเพราะเรื่องของแม่หรอกนะ เพราะฉะนั้น น้ำใจของคุณแม่ฉันที่อยู่บนสวรรค์ต้องได้รับแน่นอนจ้า"

ขณะที่ได้ยินกู้ฮอนบ่นว่าตัวเองเป็นคน'พูดมาก'ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ เขาไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ ต่อให้ไม่ได้เอ่ยชื่อออกมาอย่างชัดเจนก็ตาม

เพราะเขาคิดว่านี่ควรจะเป็นนามใกล้เคียงที่ว่า'ชื่อเล่น'ระหว่างพวกเขา

แต่ว่าหลังจากได้ยินเธอเอ่ยถึงคนในครอบครัว ร่างกายของเขาจึงนั่งตัวตรงขึ้นมา ต่อมามุมปากของเขาก็ยกขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ความไม่พอใจที่เล็กๆน้อยๆของเมื่อครู่ก็หายไปในกลีบเมฆทันทีเลย

ดูท่า พอใจมากๆกับคำตอบที่เธอตอบ

ขณะเดียวกัน เขาก็ฟังออก สายทางโน้นน่าจะเป็นหยินปู้ฝัน

เพราะว่าไม่ว่าจะเป็นเป่หมิงยี่เฟิงหรือผู้ชายคนอื่น เธอจะไม่มีกิริยาแบบนี้

แน่นอน วินาทีนี้กู้ฮอนกำลังตั้งใจคุยสายกับหยินปู้ฝันอยู่ ไม่อย่างนั้น คิดว่าอารมณ์ของเธออาจจะแย่กว่านี้

หยินปู้ฝันไม่รู้ว่าวินาทีนี้ ตอนที่เขากำลังคุยสายกับกู้ฮอนอยู่นั้นคนที่อยู่ข้างเธอเป็นใคร แต่ว่าเขาก็ลองถามไปคำนึงว่า:"เป่หมิงโม่เขา........"

"เขาถูกปล่อยตัวแบบไร้ความผิดแล้ว" กู้ฮอนพูดอยู่ มองบนให้กับผู้ชายตรงหน้า

เป่หมิงโม่พยักหน้าให้กับเธอเหมือนกัน ทำให้เธอรีบเก็บสายตากลับไป ยิ่งมองไอ้คนคนนี้ ก็ยิ่งไม่สบายใจ

"อ๋อ ขอโทษ" หยินปู้ฝันฟังน้ำเสียงที่ไม่พอใจของเธอออก เขารีบขอโทษ" เพราะว่ารายละเอียดของคดีนี้ต้องเก็บเป็นความลับต่อคนนอก ตอนนี้ฉันยังไม่ได้รับข่าวสารใดๆเลย เพราะฉะนั้นจึงอยากสืบหาจากคุณคุณก็รู้ แม่ฉันกับเขา และระหว่างฉันกับเขายังไงซะยังมีความสัมพันธ์นั้นอยู่.........."

"อืม อันนี้ผมเข้าใจครับ หลังผ่านการตรวจสอบได้จับผู้ต้องสงสัยตัวจริงเอาไว้แล้ว เพราะฉะนั้นสองวันก่อนเขาก็ได้ถูกปล่อยตัวอย่างไร้ความผิดแล้ว"

" คดีนี้ยังมีคนอื่น? หลักฐานทุกอย่างชี้ตัวไปที่เป่หมิงโม่แล้วไม่ใช่หรอ? "ได้ยินคดีที่สับสนวุ่นวายปุ๊บ หยินปู้ฝันก็รู้สึกถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น อยากรู้มากกว่านี้ให้ได้

ดูท่า ความบ้าคลั่งของเขาเริ่มขยับขึ้นมาอีกแล้ว

***

หลังจากกู้ฮอนและหยินปู้ฝันได้คบหากันอยู่สักพัก ทำไมจะไม่เข้าใจความคิดของเขาในวินาทีนี้หล่ะ

ความจริงเธอก็อยากเล่าเรื่องทั้งหมดของคดีให้กับเขาฟัง เพราะว่าเธอรู้สึกว่า คดีตัวอย่างแบบนี้ไม่ว่ากับทนายความหรือกับตำรวจก็ตาม ล้วนสามารถทำเป็นตัวอย่างได้ งานในวันข้างหน้าก็สามารถมีผลในด้านคดี

ทำไงได้หล่ะตอนนี้เป่หมิงโม่อยู่ข้างกายตัวเองนิ ถึงตอนนั้นเขาก็จะไม่สามารถจับ' จุดอ่อน'ของตัวเองได้แบบกัดไม่ปล่อยแล้ว คิดถึงหน้าตาท่าทางของเป่หมิงโม่ที่พูดอย่างไม่หยุดไม่หย่อนปุ๊บ..............

ความคิดเห็น