บทที่ 906 ได้และเสีย

บทที่ 906 ได้และเสีย

เขายื่นมือไปจับแขนของกู้ฮอน แล้วก็ประคองเธอให้ลุกขึ้น แทนที่จะเรียกว่าประคอง ให้เรียกว่าดึงเธอขึ้นมาเลยดีกว่า “ตำแหน่งประธานของผมจะถูกคุณกู้ฮอนท่านนี้จะเป็นคนรับช่วงต่อ ผมคิดว่าทุกคนน่าจะคุ้นเคยกับเธอแล้วนะครับ”

“คุ้นเคย คุ้นเคยแน่นอนอยู่แล้วครับ แต่ว่าผมมีคำถามหนึ่งอยากถามคุณกู้หน่อยครับ : ตอนแรกคุณเป่หมิงท่านนี้เคยมีข่าวที่ฮือฮาไปทั่วเมืองก็คือคดีแย่งลูกกับคุณ เขาคือคนที่แย่งลูกจากคุณ ไม่ทราบว่าคุณเป่หมิงใช้เวทมนตร์อะไร ที่ทำให้คุณยอมร่วมมือในครั้งนี้ครับ? ” หนึ่งในนักข่าวถามขึ้นมา

ถามอะไรไม่ถามมาถามเรื่องนี้

ถูกแล้ว นักข่าวคนนั้นไม่ได้พูดอะไรผิด แต่ว่าตอนนี้ทุกคนในสถานที่นี่ก็มองออก ว่าตอนนี้ทั้ง2คนบนเวทีนั้นได้คลายเรื่องความแค้นใจในอดีตกันแล้ว ทำไมต้องพูดเรื่องเก่าขึ้นในอดีตขึ้นมาอีกครั้งด้วย? นี่มันอยากจะทำให้เรื่องมันใหญ่ขึ้นใช่ไหม

แน่นอนในเมื่อคำถามได้ถูกถามออกมาแล้ว สายตาของทุกคนก็มองไปที่เป่หมิงโม่และกู้ฮอน ดูว่า2คนนี้จะตอบคำถามนี้ยังไง

ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือว่าในอนาคต คดีแย่งลูกคืออะไรที่ไม่สามารถลบออกไปจากในของกู้ฮอนได้ตลอดชีวิต และมันยังเจ็บปวดมากกว่าทุกความเจ็บปวดที่เธอเคยเจอมาด้วยซ้ำ รวมถึงเรื่องที่ช่วยเหลือแม่บุญธรรมที่ขายเธอ และก็เรื่องที่เซ็นต์สัญญามีลูกให้เป่หมิงโม่

ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่เหมือนกัน

แน่นอนว่าเป่หมิงโม่เห็น

แม้แต่ตัวเขาเอง ก็ยังไม่ทันระวังกับคำถามนี้ แต่ว่าเป่หมิงโม่ก็เป็นมือเก๋า เขามองไปที่นักข่าวที่อยู่ล่างเวที “เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อยเท่านั้นครับ อีกอย่างตอนนี้พวกเราสามารถแก้ไขได้ด้วยดีแล้ว ตอนนี้ลูกก็อยู่กับเธอแล้วครับ”

ตอนนี้เอง นักข่าวด้านล่างก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้ายังงั้น พวกเราอยากทราบว่า ที่คุณเป่หมิงตัดสินใจแบบนี้ เพราะว่าต้องการจะถอยออกจากตัวตนของประธานบริษัท แล้วมาทำหน้าที่ผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังของคุณกู้รึเปล่าครับ? ”

***

คำถามนี้มอบให้กับเป่หมิงโม่ มันแหลมคมไม่น้อยไปกว่าคำถามที่ถามกู้ฮอนเมื่อกี้เลย

คนที่รู้จักเป่หมิงโม่ดีเข้าใจดีว่า คำถามแบบนี้ เขาสามารถหันหน้าหนีได้ทันที โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาแสดงให้เห็นภาพลักษณ์ของผู้ชายที่แข็งแกร่งในธุรกิจมาโดยตลอด ผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังของกู้ฮอน มันก็หมายความเหมือนกับการดูถูกและเยาะเย้ยว่าเขาจะกิน ‘เกาะ’ กู้ฮอนกินรึเปล่า

ตอนนี้กู้ฮอนกลับรู้สึกมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่พูดให้เธอเสียหน้าต่อหน้าคนอื่น ตอนนี้ก็ถือว่าได้ ‘แก้แค้น’แล้วล่ะ

เธออยากฟังมากว่าเป่หมิงโม่จะตอบว่ายังไง

ผู้ชมเงียบลงอีกครั้ง เงียบกว่าครั้งเมื่อกี้อีก

ฉิงฮัวรีบหยิบไมโครโฟนขึ้นมา “ขอโทษด้วยนะครับ วันนี้คุณเป่หมิงมาที่นี่เพื่อแค่ประกาศให้ทุกคนได้ทราบเกี่ยวกับการเปลี่ยนตำแหน่งประธาน ส่วนเรื่องคำถามอื่นๆ เกี่ยวกับชีวิตส่วนตัว พวกเราขออนุญาตไม่ตอบนะครับ ถ้าทุกท่านไม่ได้มีคำถามเกี่ยวกับตระกูลเป่หมิงแล้วนั้น ถ้ายังงั้นผมขอประกาศว่าการแถลงข่าวในวันนี้มาถึง……”

และในตอนนี้เอง เป่หมิงโม่ก็เอื้อมมือไปหยุดฉิงฮัวไม่ให้พูดต่อ เขามองไปรอบๆ “ไม่ได้ทำหน้าที่ประธานของตระกูลเป่หมิง ไม่ได้หมายความว่าผมจะถอยไปอยู่เบื้องหลัง และไม่ได้ ‘เกาะ’ผู้หญิงแบบสบายๆ อย่างที่พวกคุณคิดหรอกครับ ผมจะอุทิศตัวเองให้กับสิ่งอื่นๆ เรื่องที่ผมมองข้ามตอนที่ผมดำรงตำแหน่งอยู่ ตอนนี้เรื่องพวกนั้นได้ถูกหยิบยกขึ้นมาอีกครั้ง หมายความว่ามันสำคัญสำหรับผม ผมไม่อยากให้ทั้งชีวิตของผม นอกจากจะได้เป็นประธานของตระกูลเป่หมิงแล้ว เรื่องที่เหลือก็เต็มไปด้วยความเสียดาย”

หลังจากพูดจบ นักข่าวก็ต่างปรบมือให้เขาอย่างกึกก้อง คำพูดของเป่หมิงโม่ สามารถจับจุดที่เปราะบางในใจของทุกคนได้ในระดับหนึ่ง

ในสังคมตอนนี้ เพื่อชื่อเสียงและโชคลาภแล้วนั้น ผู้คนทุ่มเทกันมากเกินไป หลังจากที่ได้สิ่งเหล่านี้มาอยู่ในกำมือแล้ว พอหันกลับไปมอง ทุกอย่างที่ตัวเองมีก็มีแค่สิ่งนี้เท่านั้น และสิ่งที่เมื่อก่อนเคยมี ก็อยู่ห่างไกลไปแล้ว

บางคนไม่สามารถถือมันไว้ในมือได้อีกต่อไป หรือบางคนก็อาจจะมีโอกาสที่จะดึงมันกลับมาได้ แต่ว่าความรู้สึกที่ได้สูญเสียสิ่งที่เคยมีนั้น ได้กลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่ามาก

และการแถลงข่าวก็จบลงด้วยเสียงปรบมือกึกก้องจากนักข่าว

กู้ฮอนกับฉิงฮัวกลับไปที่ห้องทำงานประธาน

ไม่นาน เป่หมิงโม่ก็เดินเข้ามา

“เจ้านายครับ คำพูดสุดท้ายของคุณดูมีพลังมาก พวกนักข่าวที่ตอนแรกอยากจะดูเรื่องตลกก็จำเป็นต้องชื่นชมกับความคิดของคุณ” ฉิงฮัวพูด แล้วก็ยกกาแฟที่เป่หมิงโม่มักชอบดื่มมาส่งให้กับเขา

เป่หมิงโม่หยิบกาแฟไป แล้วก็เดินไปหน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง ไม่ได้มาที่นี่หลายวันแล้ว ด้านบนยังไม่มีฝุ่นเกาะเลย

จอคอมพิวเตอร์ คีย์บอร์ดและเมาส์ ที่วางปากกาและตู้เก็บเอกสารที่วางไฟล์ก็สะอาดมากเช่นกัน เห็นได้ชัดว่ามีคนมาทำความสะอาดที่นี่ให้เขาบ่อยๆ

ตอนนี้ในห้องทำงานไม่ได้มีคนนอก ก็เลยพูดคุยกันได้อย่างสบายๆ มากขึ้น

เขาหันไปมองกู้ฮอนที่อยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานของฉิงฮัว จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ที่นั่งของตัวเองอีกครั้ง “ฮอน ที่นี่เป็นของเธอแล้ว”