บทที่ 907 สืบทอดทักษะ

บทที่ 907 สืบทอดทักษะ

จุดประสงค์ของเป่หมิงยี่เฟิงนั้นง่ายมาก ถ้าเป่หมิงโม่ไม่ทำ ตัวเองก็จะทำเอง เริ่มแรกที่เข้ามาในบริษัทก็เพื่อจุดประสงค์นี้ไม่ใช่

หรือไงตอนนั้น พ่อของตัวเองถูกอารองแย่งตำแหน่งผู้ถือหุ้นใหญ่ไป แถมถูกขับออกจากบริษัท

ตอนนี้ เขาได้ผ่านความพยายามของเขาเอง แน่นอนว่าเขาต้องไปพึ่งพาฝ่ายมีอำนาจถึงมีโอกาสได้ขึ้นมาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับ

สองของบริษัท อีกทั้งยังวางแผนให้พ่อแม่ของเขาได้กลับมาที่บริษัทอีกครั้ง

ทุกย่างก้าวนี้มันช่างยากเย็นเหลือเกิน

ส่วนจุดประสงค์ของเป่หมิงโม่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาไม่ยอมปล่อยให้สิ่งที่ตัวเองได้ทำมาในก่อนหน้านี้สูญเปล่าแน่ เพราะฉะนั้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาจึงได้พยายามกดการขยายอำนาจที่ลับของเป่หมิงยี่เฟิงเอาไว้

อีกอย่าง เขาคิดว่าถ้าขืนปล่อยให้เป่หมิงยี่เฟิงขึ้นมามีอำนาจแล้วละก็ เป็นไปได้สูงว่าผู้ที่มีอำนาจที่อยู่เบื้องหลังของเป่หมิงยี่เฟิง

ก็จะเข้ายืดอำนาจของบริษัท หลังจากนั้นก็ไล่เขาลงจากตำแหน่งได้อย่างง่ายดาย ถ้าเป็นอย่างนี้ก็จะเสียบริษัทไปอย่างสิ้นเชิง

พอถึงตอนนั้น ถึงแม้ตัวเองจะมีความสามารถมากขนาดไหน ก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก

ที่ให้กู้ฮอนขึ้นมารับตำแหน่งประธานของบริษัท เขาเองก็รู้ดีว่าความสามารถของเธอมีขีดจำกัด แต่ข้างกายมีฉิงฮัวคอยช่วยเหลือ

เขาก็วางใจไม่น้อย

และอีกอย่างก็จะยับยั้งเป่หมิงยี่เฟิงได้ต่อไป ถ้าเป็นอย่างนั้นคนที่อยู่เบื้องหลังของเขาก็จะไม่กล้าเคลื่อนไหวใหญ่โต เพราะพวก

เขายังต้องใช้ประโยชน์จากเป่หมิงยี่เฟิงอยู่

นอกจากนี้ กู้ฮอนก็ไม่ใช่คนนอก ........

สรุปว่า เป่หมิงโม่และเป่หมิงยี่เฟิงอาหลานทั้งสองต่างก็มีจุดประสงค์ของตัวเอง

*

“ ท่านหัวหน้าเป่หมิง เห็นท่าทางของคุณแล้ว เดาได้ว่าคงถูกตำหนิมาอีกรอบแน่เลยใช่มั้ยครับ ”

เป่หมิงยี่เฟิงกลับมาถึงห้องทำงานของตัวเอง กลับได้ยินคำทักทายคำนี้เป็นคำแรก

เขาบึ้ง แล้วมองไปยังทางเสียงที่ดังมา เป็นใครไปไม่ได้ เขาก็คือถังเทียนจื๋อนั่นเอง เขากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนที่นั่งของตัวเอง

“ นี่นายลืมไปว่านายเป็นใครใช่มั้ย มานั่งที่ของฉันได้ยังไง ”

***

“ หึๆ ...... ” ถังเทียนจื๋อหัวเราะแห้งๆไปสองที “ ทำไมผมจะนั่งที่ของคุณไม่ได้ ? อย่าลืมนะ ว่าตำแหน่งผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของ

คุณ พวกเราเป็นคนให้คุณเองนะ ”

“ ให้ฉันแล้วยังไง ฉันไม่ได้โง่หรอกนะ หรือว่าพวกคุณจะบอกว่าไม่มีวัตถุประสงค์เลยนั้นเหรอ ก็แค่อยากใช้ฉันหาผลประโยชน์จาก

บริษัทให้พวกคุณ ” อารมณ์ของเป่หมิงยี่เฟิงในตอนนี้แย่มาก

“ คุณพูดถูก เป้าหมายของเราก็คือนี่ เพราะฉะนั้น ผมจะเตือนคุณว่าให้เร่งมือหน่อย เรื่องที่เหลือควรที่จะจัดการก็จัดการให้

เสร็จซะ จำไว้ว่าเวลายิ่งนานฝันร้ายก็จะยิ่งมากขึ้น ไม่นึกเลยว่าเป่หมิงโม่จะมาไม้นี้ ที่เปิดแถลงข่าวแล้วประกาศชื่อคนที่จะ

ขึ้นมารับตำแหน่งประธานของบริษัทคนใหม่โดยตรงแบบนี้ ”

เวลานี้ เป่หมิงยี่เฟิงก็ได้แต่ต้องเก็บอารมณ์ร้อนที่มีต่อถังเทียนจื๋อไว้ก่อน เขานั่งอยู่ที่นั่งตรงข้าม : “ ที่อารองทำแบบนี้

ก็เพื่อจัดการเรื่องให้เสร็จก่อนแล้วค่อยรายงานทีหลัง ถึงกู้ฮอนจะรับตำแหน่งผู้รักษาการแทนประธานในบริษัทเป่หมิงอยู่หลายวัน

แต่เธอไม่มีรากฐานอะไรเลย ทำแบบนี้แล้ว ก็เพื่อจะได้หลีกเลี่ยงขั้นตอนการเลือกประทานของการประชุมภายในบริษัท ”

“ ถูกต้อง ก็เป็นแบบนี้แหละ เพราะฉะนั้น ในสถานการณ์แบบนี้ คุณก็ควรรีบหาวิธีรับมือกับมัน เอาเป็นว่า บริษัทเป่หมิงเป็นของ

ตระกูลเป่หมิง จะตกอยู่ในมือคนนอกไม่ได้โดยเด็ดขาด ถึงแม้จะเป็นกู้ฮอนเองก็ไม่ได้ ” ตอนนี้ ถังเทียนจื๋อได้พยายามเป่าหูเขา

และเป่หมิงยี่เฟิงก็เชื่อเขาด้วย ขมวดคิ้วไว้จนแน่น แล้วสักพักก็พยักหน้าทีนึง

เป่หมิงโม่นั่งอยู่ที่ข้างโต๊ะทำงานที่ตัวเองเคยนั่ง ในมือถือแก้วกาแฟที่ยังมีไอร้อนอยู่ แล้วค่อยๆจิบกาแฟอย่างดื่มด่ำ

หลังจากสามคำ จู่ๆเขาก็พูดขึ้น :

“ ปฏิเสธไม่ได้เลยนะ ชุดที่คุณเลือกในวันนี้ ใส่แล้วบุคลิกดูดีมาก เมื่อเทียบกับชุดที่มีอยู่ในบ้านหลังนั้นและเสื้อผ้าที่หยินปู้ฝัน

สวยกว่าเยอะเลย ”

“ ขอบคุณที่ชม บางที ผู้หญิงหลายคนตอนได้ฟังคำๆนี้ของคุณแล้ว คงแสดงออกด้วยสีหน้าเบิกบานและมีความสุข แต่ฉันอยากจะ

บอกกับคุณให้ชัดเจนตรงนี้เลยนะ ฉันฟังแล้วไม่ได้รู้สึกดีใจเลย ”

เป่หมิงโม่เงยหน้าขึ้นมามองกู้ฮอนที่ท่าทีเฉียบขาด ใส่หัว : “ โอ๋ นั้นก็เสียดายจัง ” ต่อจากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นแล้วดื่ม