บทที่ 915 ลูกชายจัดการเรื่องพ่อ

บทที่ 915 ลูกชายจัดการเรื่องพ่อ

เฉิงเฉิงเหมือนกับเป่หมิงโม่ สวมชุดสูทสีดำทั้งตัว แต่งทรงผมด้วยน้ำมันเงางาม รองเท้าหนังเป็นประกายวิบแวววาวเช่นกัน เหมือนกับเป็นนักธุรกิจน้อย

หยางหยางโยนชุดสูทที่เขาไม่ชอบทิ้งไปเลย แล้วเปลี่ยนเป็นชุดลายทหารพรางของเด็ก เขาสวมหมวกลายพรางใบน้อยที่เข้ากับชุด แน่นอนว่า แว่นกันแดดอันเล็กเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

ลูกชายสองคนหน้าตาเหมือนกันทุกอย่าง แต่ใส่เสื้อผ้าคนละสไตล์ สิ่งนี้ดูเหมือนจะแตกต่างจากฝาแฝดที่พบเห็นตามท้องถนนโดยทั่วไป เพราะว่าเด็กเหล่านั้นจะใส่เสื้อผ้าแบบเดียวกัน แม้กระทั่งรูปร่างศีรษะก็ไม่มีความแตกต่างกัน ดังนั้นจึงมักมีเหตุการณ์ที่ต้องขอโทษผิดคน

เด็กน้อยทั้งสองคนเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้เหลือเพียงแค่จิ่วจิ่วแล้ว

***

การเผชิญหน้ากับลูกสาวตัวน้อย การปฏิบัติตัวไม่เหมือนกับเฉิงเฉิงที่มีบทสนทนาของผู้ใหญ่แบบเท่าเทียมกัน แล้วก็ไม่สามารถเหมือนกับหยางหยางที่ใช้คำพูดหวานๆเพื่อให้ทำอะไรบางอย่าง หรือ ใช้ไม้แข็งก่อนแล้วจึงตามด้วยไม้อ่อน

นี่เป็นปัญหาใหม่ที่วางไว้ให้เป่หมิงโม่ต้องเผชิญ

การมีปฏิสัมพันธ์กับผู้หญิงก็ทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกปวดหัวมากพอแล้ว และแน่นอนว่า มันคือช่วงเวลาที่ได้เผชิญหน้ากับกู้ฮอน ไม่ว่าจะเป็นซูยิ่งหวั่นหรือเฟยเอ๋อก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยปวดหัวเหมือนกับการดูแลแม่ของพวกเด็กๆเลย

หรือว่าบางทีอาจเป็นเพราะ ยิ่งใส่ใจผู้หญิงมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งมีความรู้สึกเช่นนี้ เพราะว่าตนเองต้องการที่จะเข้าไปใกล้ชิดกับเธอในทุกแง่มุม แต่ก็จะเกิดความกังวลบางอย่างโดยไม่ตั้งใจ

นอกเหนือจากกู้ฮอนแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่มีความหวาดกลัวตนเองอยู่ ถึงแม้ว่าทางการแพทย์แล้วพวกเขาจะมีความสัมพันธ์เป็นพ่อกับลูกสาวอย่างแท้จริงร้อยเปอร์เซนต์ก็ตาม

“พ่อ พ่อกังวลเรื่องของน้องสาวใช่ไหมครับ?” เฉิงเฉิงมองเห็นพ่อนั่งนิ่งไม่ขยับ เขาคาดเดาได้อย่างรวดเร็วว่าพ่อคิดอะไรอยู่

เป่หมิงโม่พยักหน้า นี่นับได้ว่าเป็นหนึ่งในความล้มเหลวไม่กี่ครั้งในชีวิตของเขา แต่เรื่องธุรกิจไม่มีทางเอามาเทียบคนในครอบครัวได้

“พ่อครับ เรื่องนี้มอบให้ผมกับหยางหยางจัดการเถอะ พ่อไปที่รถก่อนเลย แล้วเดี๋ยวพวกเราจะออกไปครับ”

*

เป่หมิงโม่นั่งอยู่ในรถคนเดียว สองมือวางบนพวงมาลัยแบบสบายๆ เงยหน้ามองทะลุผ่านกระจกหน้ารถขึ้นไปก็จะเห็นหน้าต่างห้องใต้หลังคา

ภายในรถเงียบสงบมาก แน่นอนว่าชุมชนแห่งนี้เงียบสงบมาตลอด มันตั้งอยู่นอกเมือง เป็นเมืองในฝันที่หาได้ยาก

เขาเปิดเครื่องเล่น บทเพลงที่ผ่อนคลายทำให้เขารู้สึกสบายอย่างมาก

มันเป็นความรู้สึกที่น่าสนใจมาก ที่ยังมีอีกหลายเรื่องที่ตนเองจัดการไม่ได้และเป็นลูกสาวของตัวเองแท้ๆที่ไม่สามารถรับมือได้ สิ่งที่น่าตลกไปกว่านั้นคือเรื่องนี้ต้องให้ลูกชายทั้งสองคนมาช่วยจัดการ --โดยที่หนุ่มน้อยทั้งสองคนอายุยังไม่ถึงสิบแปดปีเลยแต่ต้องมาช่วยตนเอง

ก่อนหน้านี้ในบางครั้งที่เขาได้ยินคนบ่นว่าเรื่องที่บ้านเป็นเรื่องจัดการได้ยาก ตอนนั้นตัวเองยังแอบขำอยู่นิดหน่อย ตลกที่แม้แต่เรื่องในบ้านพวกเขายังจัดการไม่ได้ แล้วจะประสบความสำเร็จในอาชีพการงานได้อย่างไร

ในที่สุดปัญหาเช่นนี้ก็มาตกอยู่บนหัวของเขาเอง และเขาเองก็ยังรู้สึกเลยว่า ถึงแม้ว่าตนเองจะสามารถครอบครองโลกธุรกิจ แต่เขาก็คว่ำเรือในคูน้ำของครอบครัวโดยไม่ระวัง

*

หลังจากที่พ่อเข้าไปในห้องใต้หลังคา เฉิงฉิงก็ให้จิ่วจิ่วไปเล่นกับ ‘เบลล่า’ ที่ห้องของกู้ฮอนบนชั้นสอง เธอเล่นกับ ‘เบลล่า’ ไปสักพัก ก็ได้แต่จ้องตากันเพราะไม่รู้จะทำอะไรกันดี

‘เบลล่า’ ขี้เกียจมากขึ้นเรื่อยๆ กระโดดแค่สองสามครั้ง ก็นอนเหยียดขาทั้งสี่ของมันอยู่บนพื้น แล้วแลบลิ้นสีชมพูออกมาหายใจหอบ

จิ่วจิ่วไม่สนใจจะเล่นกับมันอีกต่อไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอก็ไปหาป้าแอนนิ หรือป้าเฉียวเฉียวไม่ได้

แล้วในตอนที่กำลังเบื่อนั่นเอง เฉิงเฉิงกับหยางหยางก็เดินจากด้านนอกเข้ามา

“น้องสาว ในนี้น่าเบื่อมากเลยใช่ไหมล่ะ พี่จะพาเธอออกไปเล่นดีไหม?” หยางหยางพูดพร้อมกับยกมือขึ้นลูบคางเล็กๆของตัวเอง ทำท่าแบบดีไซเนอร์มองเธอขึ้นลงรอบหนึ่ง : “เห็นได้ชัดเลยว่ามันไม่ดีแน่ ถ้าเธอจะออกไปข้างนอกด้วยชุดนี้”

จิ่วจิ่วที่กำลังเบื่อ ทันทีที่ได้ยินว่าออกไปเล่นก็พยักหน้าซ้ำๆ : “ดีจัง ดีจัง พี่จะพาจิ่วจิ่วไปเล่นเหรอคะ?”

“ไม่ใช่พวกเราที่พาเธอออกไปเล่น พูดให้ชัดเจนกว่าเดิมก็คือพ่อจะพาพวกเราออกไปเที่ยว เขารอพวกเราอยู่ที่ชั้นล่างแล้ว รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปกับพวกเรากันเถอะ”

เฉิงฉิงพูดแล้วเดินมาที่หน้าตู้เสื้อผ้า แล้วเปิดตู้เสื้อผ้าของจิ่วจิ่ว

**

ทันทีที่จิ่วจิ่วได้ยินคำว่า ‘พ่อ’ ร่างเล็กๆของเธอก็ตึงเครียดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ รอยยิ้มบนหน้าเมื่อสักครู่นี้ก็หายไป

“พ่อ” ได้ทิ้งรอยประทับฝังลึกไว้ในใจของเธอ แต่รอยประทับนี้ไม่ได้สวยงามสักเท่าไหร่

ตอนนี้ มันไม่ง่ายเลยหลังจากที่พบกับคนที่เรียกว่าพ่อคนนี้แล้ว ก็จะเกิดความกลัวอย่างไม่มีเงื่อนไขจนต้องวิ่งไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

แล้วจะออกไปข้างนอกกับเขาอย่างรวดเร็วขนาดนี้ได้ยังไง

“พี่เฉิงเฉิง…จิ่วจิ่วกลัว” เธอมองเฉิงเฉิงอย่างลำบากใจ

ถ้าพูดว่าสนุก ใครล่ะจะไม่ต้องการ เฉิงเฉิงและหยางหยางต้องกักตัวอยู่ในวิลล่านี้ช่วงปิดเทอม ถึงแม้ว่าจะเข้าออกได้อย่างอิสระ แต่ก็เป็นชีวิตที่ไม่มีรสชาติ

แม่ยุ่งมาก และพ่อเองก็ยุ่งมากเช่นกัน แม้แต่ป้าแอนนิและป้าเฉียวเฉียว พวกเธอก็หยุดไม่ได้ ทั้งครอบครัวมีแต่เด็กน้อยทั้งสามที่เป็นคนเกียจคร้าน

ไม่ต้องพูดถึงจิ่วจิ่วเลย เพราะว่าเธอยังเด็กเกินไป แอนนิไม่อนุญาตให้เธอก้าวเท้าออกจากบ้านแม้แต่เพียงก้าวเดียวด้วยซ้ำ