บทที่ 927 ประสบการณ์การมีพ่อที่ไม่ดี

บทที่ 927 ประสบการณ์การมีพ่อที่ไม่ดี

เธอหอมลงบนแก้มของพวกเด็กๆอย่างแรง การได้ความสุขที่หายไปกลับคืนมานี้มันช่างยากจะบรรยายความรู้สึกออกมาจริงๆ

“หม่ามี๊ พ่อช่วยพวกเราออกมาจากเรื่องที่ไม่ดี ”ประโยคที่จิ่วจิ่วอยู่ ๆ ก็พูดออกมานี้ทำให้กู้ฮอนรู้สึกตกใจไม่น้อย

จิ่วจิ่วกลัวเป่หมิงโม่มาตลอดไม่ใช่เหรอ ทำไมเธอถึงเรียกหาเขาด้วยตัวเองแล้วล่ะ ดูเหมือนว่าเธอยังจะตกใจกลัวเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้อยู่ สติจึงยังไม่ค่อยจะชัดเจน

เห็นพวกเด็ก ๆ ปลอดภัยแล้ว กู้ฮอนก็มองไปยังโม้จิ่งเฉิงและหวีหรูเจี๋ยที่นั่งอยู่ในรถ เธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

“เฉิงเฉิง ลูกพาหยางหยางกับน้องสาวไปเล่นที่อื่นก่อน แต่อย่าไปไกลล่ะ แม่มีเรื่องที่จะพูดกับคุณปู่และคุณย่าสักสองสามประโยค”

ผู้พลางเดินเข้าไปหาพวกโม้จิ่งเฉิง ทำราวกับไม่ได้สนใจเป่หมิงโม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มาตลอดเลยแม้แต่น้อย

“พ่อบุญธรรมคะ คุณป้าหรูเจี๋ยคะ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ เมื่อกี้นี้หนูเอาแต่สนใจพวกเด็ก ๆ ก็คุณไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนไหมคะ”การแสดงออกของกู้ฮอนเต็มไปด้วยความเกรงใจ แต่ก็ยังแสดงออกถึงความห่วงใยที่มีต่อคนแก่ทั้งสอง

โม้จิ่งเฉิงยิ้มน้อย ๆ “ไม่เป็นไร เธอเองก็รู้ดีนี่ว่าพ่อบุญธรรมของเธอเป็นคนประเภทไหน เด็กน้อยพวกนั้นนี้ไม่สามารถทำอะไรพวกเราได้หรอก ”

“คนอวดเก่งจริง ๆ เลยนะ แก่กันขนาดนี้แล้วแท้ ๆ หากต้องลงมือกันจริงๆคุณเองก็คงไม่ไหวหรอก”หวีหรูเจี๋ยแกล้งพูดหยอกล้อเขาสองสามประโยค ก็หันไปพูดกับกู้ฮอน “พวกเราไม่เป็นไรหรอก คนเป็นแม่จะไม่สนใจลูกได้ที่ไหน พวกเราเองก็เป็นพ่อคนแม่คน เข้าใจความรู้สึกนั้นดี เพราะอย่างนั้นแล้วเธอไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกนะ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หวีหรูเจี๋ยก็ลดเสียงลงเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ฮอน เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ต้องขอบคุณตาโม่มาก ๆ นะ”

ทันทีที่พูดเถอะเป่หมิงโม่ สีหน้าของกู้ฮอนก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะว่าวันนี้เขาพาพวกเด็ก ๆ ออกมาเที่ยวเล่น มันจะเกิดเรื่องพวกนี้ได้ยังไง ตอนเช้าก่อนจะออกมาหนูก็บอกแล้วว่าไม่ให้ไป”

“ฮอน ป้าไม่ได้จะพูดแทนตาโม่หรอกนะ แต่จะขอพูดจากมุมมองของคนที่เคยยืนอยู่ในตำแหน่งนั้นมาก่อน เธอทำแบบนี้ไม่ถูก ลูกไม่ใช่ของเธอคนเดียว แต่ยังเป็นของโม่ด้วย เขาเป็นพ่อของเด็กๆ เรามีสิทธิ์ที่จะพาพวกเด็ก ๆ ออกมาเที่ยว และนี่ยังเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการเจริญเติบโตที่ดีของเด็ก โม่เป็นตัวอย่างที่ดี ฉันวันที่ทิ้งเขาไปตั้งแต่เขายังเล็ก กล่าวได้ว่าเขาเป็นเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวพ่อเลี้ยงเดี่ยว มันจะทำให้นิสัยของเขากลายเป็นแบบนั้น เธอดูสิว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว เขาเริ่มที่จะปฏิบัติต่อพวกเด็ก ๆ ดีขึ้น หรือว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เราอยากจะเห็นมากที่สุดอย่างนั้นเหรอ เด็ก ๆ เองก็ต้องการความรักของพ่อเช่นกัน”

***

ความรักของพ่อ นอกจากความรักของแม่แล้ว เด็ก ๆ เองก็ต้องการความรักของพ่อเช่นกัน คำพูดเช่นนี้เป็นสิ่งที่กู้ฮอนเคยได้ยินจากแอนนิ

ที่ป้าหรูเจี๋ยกับแอนนิพูดมาล้วนถูกต้อง สภาพแวดล้อมที่ดีที่เหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของเด็ก ๆ มากที่สุด คือบ้านที่ครบถ้วนสมบูรณ์ด้วยความรักจากพ่อและแม่

ทว่าเธอเติบโตมาพร้อมกับความเกลียดชังที่มีต่อ ‘ความรักของพ่อ’ความรู้สึกเช่นนี้ล้วนมาจากพ่ออย่างกู้เซิงเทียนทั้งสิ้น

หลายปีที่ผ่านมานี้ ประสบการณ์ที่เธอมีต่อความรักของพ่อไม่ค่อยจะดีนัก เรียกได้อีกว่ามันค่อนข้างที่จะแย่ แย่เอามาก ๆ

เธอกลายเป็นเครื่องมือทาง ‘ธุรกิจ’ ของเขา…

นอกจากคนที่ได้ชื่อว่าพ่อคนนี้แล้ว ก็ยังมีหลี่เชินพ่อที่เป็นผู้ให้กำเนิดอีกคนหนึ่ง

เธอมีเพียงความรู้สึกเกลียดให้กับเขา เพราะเขาเป็นคนที่ทิ้งแม่แท้ ๆ ของเธอไป ทิ้งแม่ไว้คนเดียวในสภาพแวดล้อมที่ยากลำบากมากว่ายี่สิบปี

ในช่วงเวลานั้นเป็นยุคสมัยที่ดีที่สุดของแม่ เขาก็ยังทอดทิ้งแม่ไป แม้ในบั้นปลายชีวิตของแม่ เขาจะเริ่มอยู่เคียงข้างแม่บ่อยครั้ง แต่เขาก็ยังไม่สามารถแก้ไขความเกลียดชังในใจของเธอได้

คำว่า “พ่อ”คำนี้ทำให้กู้ฮอนรู้สึกแย่เป็นอย่างมาก มีพ่อแบบนี้สู้ไม่มีเสียยังจะดีกว่า

สำหรับเป่หมิงโม่...เธอรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินกับวิธีการปฏิบัติและทัศนคติของเขาที่มีต่อเด็ก ๆ มาโดยตลอด แม้ว่าเขาจะไม่เหมือนกับพ่อสองคนนั้นของเธอ ที่คนหนึ่งสนใจแต่ผลประโยชน์ อีกคนหนึ่งละเลยครอบครัว

เป่หมิงโม่ยังสามารถจัดสภาพแวดล้อมการอยู่อาศัยและเรียนรู้ที่ดีที่สุดให้กับเด็ก ๆ ได้ ทว่าแต่ก็ขาดการมีปฏิสัมพันธ์กับเด็ก ๆ และยุ่งวุ่นวายกับสิ่งต่าง ๆ อย่างไม่มีวันหยุด

คนเดียวที่ทำให้กู้ฮอนรู้สึกอบอุ่นของความรักของพ่อ กลับเป็นพ่อบุญธรรมอย่างโม้จิ่งเฉิง

เขาเป็นเหมือนกับแสงสว่างในช่วงเวลาที่เธอย่ำแย่ที่สุด ทั้งยังมีป้าหรูเจี๋ยอยู่ข้าง ๆ ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัวอีกครั้ง

ตอนนี้ป้าหรูเจี๋ยบอกให้เธอให้โอกาสเป่หมิงโม่ เขาได้พยายามทำหน้าที่พ่อของลูก เธอจึงไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้จริง ๆ

แน่นอนว่าหลังจากที่ได้สัมผัสกับประสบการณ์เหล่านั้นแล้ว เธอก็ค่อย ๆ รู้สึกว่าท่าทีที่เขามีต่อพวกเด็ก ๆเปลี่ยนไปมาก ถึงแม้ว่าท่าทีที่เขามีต่อเธอยังคงเป็นเหมือนเดิมก็ตาม

เมื่อมองไปที่สีหน้าลังเลของกู้ฮอน สีหน้าของหวีหรูเจี๋ยเต็มไปด้วยความโอบอ้อมอารี ในฐานะของคนเป็นแม่ เธอเองก็อยากทำอะไรเพื่อลูกชายของเธอสักหน่อย ถึงแม้ว่าเธอจะทำสิ่งต่าง ๆ ให้เขามากมายสักเท่าไหร่ แต่นั่นก็ไม่อาจชดเชยความบอบช้ำที่เธอทำกับเขาในวัยเด็กได้

เธอไม่ต้องการที่จะขอให้ลูกชายยกโทษให้ เพียงแค่อยากจะขอความสุขสงบข้างในหัวใจ

บางทีอาจเป็นเพราะความพยายามที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของตัวเอง ในที่สุดเธอก็ทำก็ให้เป่หมิงโม่เรียกเธอว่า "แม่" ด้วยปากของตัวเองได้

หลังจากที่ต่อสู้ในใจอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเธอก็บังคับตัวเองให้พยักหน้าเพื่อเป็นการให้เกียรติหวีหรูเจี๋ยได้ “ป้าหรูเจี๋ยคะ หนูเข้าใจความปรารถนาดีของป้าแล้วค่ะ หนูเองก็หวังว่าเขาจะเป็นพ่อที่ดีได้ อย่างน้อยก็อย่าให้เป็นเหมือนฉันตอนเด็ก ๆ และอย่าให้เป็นเหมือนเขาตอนเด็ก ๆ ก็พอ”

หวีหรูเจี๋ยมองกู้ฮอน เท่านี้ก็ดีมากแล้ว ช่างเป็นเด็กที่ดีจริง ๆ การที่โม่ได้พบเธออาจกล่าวได้ว่าเป็นพรที่สั่งสมมาจากหลายภพชาติ

ทว่าระหว่างพวกเขานอกจากเด็ก ๆ ทั้งสามคนที่คอยเป็นสายใยแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่มีความสัมพันธ์อื่นได้กันอีก แน่นอนว่ายังมีบริษัทเป่หมิง แต่ก็เป็นไปได้ว่าระยะห่างระหว่างพวกเขาอาจจะขยายใหญ่ขึ้นเพราะบริษัทเป่หมิงเช่นกัน

***