บทที่ 943 การละเล่นของเด็ก

บทที่ 943 การละเล่นของเด็ก

เป่หมิงยี่เฟิงก็หยุดเท้าตาม เขาถามอย่างสงสัยว่า “ไม่ทราบว่ามีเรื่องอื่นๆจะสั่งอีกหรือไม่”

***

สายตาของเป่หมิงโม่มองผ่านเป่หมิงยี่เฟิง กวาดมองไปรอบห้องทำงานเขาอีกครั้ง จากนั้นก็กดเสียงลงต่ำเล็กน้อย “ทำไมถึงไม่เห็นผู้ช่วยคนนั้นของนาย”

เป่หมิงยี่เฟิงยิ้มบางๆ “เขาหรือ ผมให้เขาไปทำงานอย่างอื่นแล้ว”

“งานอื่นหรือ คงจะไม่ใช่แอบฟังบทสนทนาระหว่างพวกเราหรอกนะ” สายตาของเป่หมิงโม่มีแววแหลมคม เปิดโปงคำพูดโกหกของเป่หมิงยี่เฟิงอย่างง่ายดาย

แน่นอนว่าตอนนี้เป่หมิงยี่เฟิงยังคงต้องแสร้งฝืนยิ้ม “อารอง คุณอาพูดอะไรของคุณอากัน บุคคลที่สามไม่มีทางได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเราหรอกครับ อย่างไรก็ตามผมมอบหมายให้เขาไปทำงานอื่นจริงๆ”

สำหรับเป่หมิงโม่แล้วคำพูดหลอกเด็กไม่ได้เรื่องแบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไร เขามองไปที่เป่หมิงยี่เฟิงครั้งหนึ่ง “นายไม่ต้องแสดงละครกับฉันแบบนี้ ไม่ผิด เขาไม่ได้อยู่ในห้องทำงานของนายจริงๆ แต่โต๊ะวางน้ำชามีถ้วยสองใบที่ใช้แล้วเป็นตัวยืนยันการคงอยู่ของเขา อย่างไรก็ตามหลังจากที่ฉันเดินไปรอบห้องทำงานนายหนึ่งรอบแล้วก็เป็นการยืนยันความคิดนั้นได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นว่าเขาแอบอยู่ในห้องครัวเล็กๆห้องนั้น

เป่หมิงโม่เอ่ยจบแล้วก็เดินจากไป

เป่หมิงยี่เฟิงหรี่ตามองตามแผ่นหลังของเป่หมิงโม่ ในใจของเขามีความรู้สึกที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก

เมื่อหันกลับไปปิดประตูห้องและเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นถังเทียนจื้อเดินออกมาจากห้องครัวเล็กๆแล้ว “ที่เป่หมิงโม่มาในคราวนี้ก็เพื่อหยั่งเชิงปฏิกิริยาของนายและถือโอกาสข่มขู่นายเล็กๆไปด้วยเลย เพียงแต่นายไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเขา” เขาพูดพลางเดินไปข้างโต๊ะวางน้ำชา หยิบถ้วยชาที่คว่ำอยู่ขึ้นมาใบหนึ่ง รินน้ำชาลงไป

ดื่มไปคำหนึ่งก็อดพยักหน้าไม่ได้ “ชาที่คุณรินให้เขานั้นดีกว่าผมมากเลยนะ ดูเหมือนว่าผมจะต้องเตือนคุณสักหน่อยแล้ว พวกเราต่างหากที่เป็นพันธมิตรกัน ส่วนเขาก็เป็นศัตรูของพวกเรา โดยเฉพาะหลังจากที่เขากลายเป็นผู้ช่วยของกู้ฮอน”

เป่หมิงยี่เฟิงรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากที่ถังเทียนจื้อใช้น้ำเสียงที่วางตัวสูงส่งมากเกินไปพูดกับตัวเอง “จุดนี้ไม่ต้องให้คุณมาบอกผมหรอก ผมทราบชัดเจนมากอยู่แล้ว ในเมื่อคุณพูดว่าพวกเรายืนอยู่ฝั่งเดียวกันแล้วจะมาคิดเล็กคิดน้อยอะไรกับชาถ้วยหนึ่งว่าดีหรือเลวด้วย”

“เป่หมิงยี่เฟิง คุณเข้าใจก็ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว ใช่แล้ว เมื่อครู่ตอนที่พวกคุณอยู่ที่หน้าประตู เขาพูดอะไรอีก ดูเหมือนว่าเสียงของเขาจะเบามาก”

“อ่อ! ผมเกือบจะลืมไปแล้วถ้าคุณไม่พูดถึงเรื่องนี้ ก็แค่สนทนาถึงใครบางคนที่ถือว่าตนฉลาด นึกว่าแอบอยู่ในห้องครัวเล็กๆแล้วจะไม่ถูกพบเจอเท่านั้นเอง”

ถังเทียนจื้อได้ยินแล้วก็หรี่ตาลงน้อยๆ จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเผยรอยยิ้มบางๆ “ดูไม่ออกเลยว่าความอดทนของเขาจะเพิ่มมากขึ้น”

*

กู้ฮอนยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน ในมือถือการ์ดเชิญสีแดงประทับตัวอักษรสีทองเอาไว้สองใบ โดยมีความรู้สึกว่าไม่รู้จะเลือกอย่างไรดี

ทั้งสองใบล้วนสำคัญ ถ้าหากไม่รู้เรื่องก็คงจะคิดว่าเธอตกอยู่ในอาการประหลาดที่เรียกว่า ภาวะเลือกไม่ถูก

จู่ๆเธอมีความคิดแปลกๆขึ้นมาความคิดหนึ่งหลังจากผ่านไปหนึ่งนาที แน่นอนว่าความคิดนี้หยิบยืมมาจากหยางหยาง

“ไม่อย่างนั้น ฉันใช้วิธีจับฉลากมาแก้ไขปัญหาก็แล้วกัน” กู้ฮอนเหมือนพูดอยู่กับตัวเอง แต่ก็เหมือนกำลังขอความเห็นจากฉิงฮัวด้วย

ฉิงฮัวได้ยินแล้วก็มีเม็ดเหงื่อเย็นๆผุดขึ้นบนหน้าผาก วิธีของคุณผู้หญิงนั้นเหมือนการละเล่นของเด็กมากเกินไปแล้ว เขาเอ่ยอย่างอึกๆอักๆว่า “คุณผู้หญิงครับ ทำแบบนี้เป็นการไม่ให้ความเคารพต่อพวกเขาอยู่บ้างนะครับ ไม่สู้รอให้เจ้านายกลับมาแล้วค่อยถามเขาก็ได้”

สิ้นเสียงพูด

ก็มีเสียง “แอ๊ด.......” ดังขึ้น

ประตูห้องทำงานเปิดออก

***

ในตอนนี้เหมือนกับเวลาถูกหยุดเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น

สีหน้าของกู้ฮอนและฉิงฮัวแข็งค้างไปชั่วขณะ

เป่หมิงโม่เดินเข้ามาในห้องทำงานภายใต้การเฝ้าสังเกตด้วยท่าทีที่เงียบสงบ

เมื่อนั่งลงที่ที่นั่งของตัวเองแล้ว เป่หมิงโม่ก็เหลือบมองกู้ฮอนครั้งหนึ่ง “ไม่เคยเห็นหนุ่มหล่อหรืออย่างไรกัน ถ้าหากว่าใช่แล้วล่ะก็ คืนวันนี้ตอนกลับไปผมจะให้คุณมองให้พอเลย”

ประโยคนี้เหมือนกับตะบองที่ตีลงบนศีรษะของเธออย่างแรง เรียกเธอให้ฟื้นสติกลับมาจากอาการแข็งค้าง

เธอกระแอมไอครั้งหนึ่ง เอ่ยเสียงกระซิบว่า “ไม่เคยเห็นใครที่หลงตัวเองเหมือนกับคุณ” ถัดมาเธอก็นำการ์ดเชิญที่เลือกเอาไว้วางบนโต๊ะทำงานของตัวเอง

“เจ้านาย มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากพูดกับคุณสักหน่อยครับ........”

หลังจากที่ฉิงฮัวครุ่นคิดไปมาก็รู้สึกว่าควรจะบอกเรื่องการ์ดเชิญให้เจ้านายทราบ ในบรรดาพวกเขาสามคน มีเพียงแค่เขาที่มีอำนาจมากที่สุดคนหนึ่ง ให้เขาตัดสินใจนั้นไม่ผิด

แต่ยังไม่ทันเอ่ยจบ เขาก็ถูกกู้ฮอนหยุดเอาไว้ด้วยเหตุผลที่ค่อนข้างดีข้อหนึ่ง “ฉิงฮัว คุณช่วยนำรายงานความคืบหน้าของที่เกี่ยวกับโครงการก่อสร้างของบริษัทGT มาให้ฉันดูหน่อย”

“คุณผู้หญิง เช้าวันนี้คุณอ่านไปรอบหนึ่งแล้วไม่ใช่หรือครับ”

กู้ฮอนในตอนนี้ใกล้จะถูกความซื่อบื้อของฉิงฮัวทำให้โกรธแล้ว เธอถลึงตา “เมื่อครู่ฉันยังอ่านไม่เข้าใจเท่าไร ตอนนี้จำเป็นต้องอ่านอีกรอบ คุณเอามาให้ก็พอแล้ว จะพูดไร้สาระทำไมกัน!”

เป่หมิงโม่นั้นรู้แล้วว่าเธอจะต้องมีเรื่องอย่างแน่นอน แต่ดูท่าเธอไม่ตั้งใจจะบอกเรื่องนี้ให้ตัวเองรู้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นก็อย่าหาเรื่องดีกว่า

เขาเอนหลังพิง นัยน์ตาจ้องมองหน้าจอแสดงภาพ เริ่มกดเมาส์ในมือเพื่ออ่านข่าว

นี่เป็นเรื่องปกติที่เขาทำในเวลาว่างที่มีอันน้อยนิด

แม้ว่าเนื้อหาข่าวส่วนใหญ่ล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่สนใจ แต่กลับมีประโยชน์ในการฆ่าเวลาที่ว่างในตอนนี้เป็นอย่างมาก

ฉิงฮัวหยิบรายงานที่กู้ฮอนเพิ่งจะลงนามไปเมื่อครู่จากโต๊ะทำงานของตัวเองไปให้เธอใหม่อีกครั้งด้วยใบหน้าที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม