บทที่ 944 เกาะหูซิน

บทที่ 944 เกาะหูซิน

ในเมื่อฉิงฮัวเอ่ยปากแล้ว อย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถที่จะนั่งมองโดยไม่สนใจได้

ตอนแรกที่มอบตำแหน่งประธานบริษัทให้กับกู้ฮอนก็เป็นการเสี่ยงภัยครั้งใหญ่ ส่วนที่ว่าทำไมถึงได้ตอบตกลงเป็นผู้ช่วยของเธออย่างสบายๆนั้นก็เป็นเพราะว่าเขามองออกถึงสถานการณ์อะไรบางอย่างแล้ว

สภาพการณ์ภายในบริษัทเป่หมิงหลังจากที่ตัวเองจากไปแล้วนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นแตกแยกกัน อีกทั้งยังทำเป็นไม่ใส่ใจประธานบริษัทที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่ เรื่องราวส่วนใหญ่นั้นล้วนทำอย่างขอไปที

สาเหตุที่เป่หมิงโม่รู้สึกว่าให้กู้ฮอนที่เป็นผู้หญิงคนเดียวออกนั่งบัญชาการนั้นลำบากอยู่บ้างจริงๆ แม้ว่าจะมีฉิงฮัวอยู่เป็นผู้ช่วยข้างกายเธอ แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่นำน้ำถ้วยหนึ่งไปดับไฟที่กำลังไหม้ฟืนในเกวียน

ไม่ใช่ว่ามีประโยคหนึ่งที่พูดได้ดีหรือ เพื่อให้ผู้เยาว์ได้เติบใหญ่ ผู้อาวุโสจึงมีการมอบความช่วยเหลือให้ระหว่างทาง

ตอนนี้ควรจะเป็นตอนที่เขาจะช่วยเหลือเธอแล้ว

เป่หมิงโม่เดินไปถึงหน้าโต๊ะทำงานของกู้ฮอน หยิบการ์ดเชิญที่เหลือใบนั้นขึ้นมา ไม่ต้องถามว่าวันนี้เธอกลัดกลุ้มเพราะอะไรแล้ว

“วันนี้การที่พวกนายหลบๆซ่อนๆน่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้สินะ ช่วงระยะเวลาที่นายติดตามฉันมาก็ไม่น้อยแล้ว ในเมื่อนายไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยได้ ก็ดูท่าจะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างตึงมือแล้ว

เขาพูดพลางเปิดอ่านการ์ดเชิญ นี่เป็นการ์ดเชิญที่บริษัทเซิ่งถังนานาชิตส่งมา นี่เป็นพันธมิตรทางธุรกิจที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมที่สุดของบริษัทเป่หมิง ทำไมกู้ฮอนถึงโยนพวกเขาทิ้งไป นี่ทำให้เขายากจะเข้าใจ

“ฉิงฮัว นายติดตามฉันมาหลายปีขนาดนี้ ไม่รู้หรือว่าเซิ่งถังสำคัญต่อพวกเรามากขนาดไหน ทำไมถึงให้เธอโยนทิ้งแล้วหยิบการ์ดเชิญอีกใบหนึ่งไป นั่นเป็นการ์ดเชิญจากใครกัน” เป่หมิงโม่โบกการ์ดเชิญในมือไปมาไม่หยุดอยู่เบื้องหน้าฉิงฮัว

เขารู้สึกโมโหที่กู้ฮอนไม่สนใจการเชื้อเชิญจากบริษัทเซิ่งถังนานาชิต จนถึงฉิงฮัวไม่สามารถช่วยเธอเลือกในสิ่งที่ถูกต้องได้อยู่บ้าง

ฉิงฮัวนั้นมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความลำบากใจจากการรู้สึกว่าได้รับความไม่เป็นธรรม ในเวลาเดียวกันเขาก็รู้สึกได้ว่าเป่หมิงโม่มีท่าทีให้ความสำคัญกับเซิ่งถังจากคำพูดของเขา “ขอโทษด้วยครับเจ้านาย ผมไม่ได้ช่วยเลือกสิ่งที่ถูกต้องให้กับคุณผู้หญิง นี่เป็นการบกพร่องในหน้าที่ของผม สำหรับการ์ดเชิญอีกใบหนึ่งที่คุณถาม เป็นหน่วยงานรัฐหน่วยหนึ่งส่งมาครับ ตอนนั้นคุณไม่อยู่ และคุณผู้หญิงก็ไม่อยากให้ผมรายงานเรื่องนี้กับคุณ ดังนั้นจึงยากที่จะตัดสินใจเลือกได้มาตลอด จนกระทั่งถึงตอนที่คุณกลับมาก็ใกล้กับเวลานัดหมายแล้ว คุณผู้หญิงถึงได้สุ่มหยิบการ์ดเชิญใบหนึ่งแล้วจากไป”

หลังจากที่ได้ยินฉิงฮัวอธิบายแล้ว โทสะของเป่หมิงโม่ก็ลดลงไม่น้อย

หน่วยงานรัฐหน่วยหนึ่งส่งการ์ดเชิญมาหรือ นี่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจจริงๆ ปกติแล้วพวกเขาไปมาหาสู่กับภาครัฐน้อยมาก

การ์ดเชิญสองใบนี้ แม้ว่าจะตกอยู่ในมือของตัวเอง บางทีตัวเองก็ต้องครุ่นคิดพิจารณาเล็กน้อย เขามองไปทางฉิงฮัวอย่างขอโทษ “ฉันผิดเองที่กล่าวโทษนายในเรื่องนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นฉันแล้วล่ะก็ อาจจะต้องคิดพิจารณาให้ดีๆเช่นกัน

“เจ้านาย คุณอย่าพูดแบบนี้สิครับ เดิมนี่เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบในงานของผม ในเมื่อคุณผู้หญิงหยิบการ์ดเชิญของหน่วยงานรัฐไปแล้ว อย่างนั้นการ์ดใบนี้จะจัดการอย่างไรดีครับ ผมจำเป็นต้องโทรศัพท์ไปนัดหมายเวลากับพวกเขาใหม่หรือไม่”

***

กู้ฮอนขับรถไปตามที่อยู่ที่ระบุไว้บนการ์ดเชิญมาจนถึงสถานที่ที่กำหนดเอาไว้

สถานที่แห่งนี้คือเกาะหูซิน สิ่งปลูกสร้างที่ตั้งอยู่บริเวณชานเมือง

หลายปีมานี้เพื่อที่จะยกระดับคุณภาพเมืองและสภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตของประชาชน ภาครัฐจึงได้เปิดโซนภูมิทัศน์ขึ้นมารอบๆเมือง

เหมือนกับเกาะหูซินที่กระจายอยู่สี่ทิศทางเหนือใต้ออกตกของเมือง เกาะมีขนาดเล็กใหญ่ไม่เหมือนกัน การใช้สอยก็มีลักษณะพิเศษของแต่ละเกาะเช่นกัน

สถานที่ที่เธอขับรถมานั้นถูกใช้เป็นห้องประชุมและโรงแรม แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าใครก็สามารถมาที่นี่ได้ ภายนอกดูเหมือนกับว่าเปิดให้บริการแก่ประชาชน แต่ว่าเป็นการจัดให้หน่วยงานรัฐใช้โดยเฉพาะอย่างเงียบๆ

สะพานไม้โค้งกว้าง 20 เมตรเชื่อมระหว่างเกาะเล็กๆและโลกภายนอกไว้ด้วยกัน รอบเกาะแห่งนี้มีพืชพรรณเขียวชอุ่มนานาชนิด ไปจนถึงต้นหลิวที่เรียงรายไปตามแนวรูปร่างของเกาะ ตอนที่ลมเบาๆพัดผ่านนั้น ใบหลิวแต่ละใบลากผ่านก่อให้เกิดระลอกคลื่นบนพื้นผิวทะเลสาบ

ท่ามกลางแมกไม้ที่ล้อมรอบ มีบ้านพักหลังเล็กๆตั้งตระหง่านอยู่ 5-6 หลัง รวมทั้งอาคารสูงสิบชั้นสองหลังและห้องประชุมที่ตั้งอยู่กลางเกาะล้วนแบ่งเป็นสัดส่วนตามลักษณะภูมิประเทศ

กู้ฮอนนั่งอยู่ในรอบมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าแล้วกลับรู้สึกถึงความซับซ้อนเป็นอย่างมาก นี่เป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมมากแห่งหนึ่ง แต่ไม่มีใครคิดเลยว่าเบื้องหลังของสถานที่แห่งนี้แอบซ่อนในสิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้าใจเอาไว้

เธอค่อยๆขับรถไปบนสะพานโค้ง ข้ามผ่านลำน้ำเข้าไปในเกาะ หลังจากที่เข้าไปในเกาะแล้ว เธอก็สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่ไม่สามารถมองเห็นได้ในด้านนอก

รถหรูแต่ละคันจอดอยู่บนสองข้างทางที่สร้างด้วยหินอ่อน มีรถเก๋ง และก็มีรถอเนกประสงค์ MVP เช่นกัน........ซึ่งรถเหล่านี้ล้วนเป็นรถที่เธอสามารถเห็นได้บ่อยๆบนข่าว โดยเฉพาะในตอนที่ผู้นำออกมาสังเกตการณ์

ในตอนนี้เองที่ทหารรักษาความปลอดภัยนายหนึ่งที่ดูแล้วอายุเพียงแค่ 20 ปี ในมือถือปืนยาวเอาไว้กำลังเดินออกมาจากป้อมยามเข้าเวร เขาหยุดรถของกู้ฮอนเอาไว้

หลังจากที่ทำวันทยาวุธเคารพกู้ฮอนแล้ว ก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “คุณผู้หญิง สถานที่แห่งนี้ไม่อนุญาตให้รถที่มาจากภายนอกเข้าไป ไม่ทราบว่าคุณมีบัตรผ่านทางหรือไม่ ไม่อย่างนั้นคุณลองโทรศัพท์ให้ทางด้านในยืนยันได้ไหมครับ”