บทที่ 945 พบกับสุนัขเฝ้าประตู

บทที่ 945 พบกับสุนัขเฝ้าประตู

เป่หมิงโม่ฟังออกว่าคราวนี้จินซือหานไม่พอใจในตัวเองเล็กน้อย เดิมวันนี้ควรจะไปหยั่งเชิงผู้ถูกเลือกให้เป็นประธานบริษัทเป่หมิงก่อน จากนั้นค่อยวางแผนตัดสินใจก้าวต่อไป อย่างไรนี่ก็เป็นถึงโลกธุรกิจ ไม่มีศัตรูที่แน่นอน แน่นอนว่าไม่มีมิตรแท้เช่นเดียวกัน

ทุกคนก็เพียงแค่ทำเพื่อธุรกิจ แน่นอนว่าผลประโยชน์ต้องถูกวางไว้ในลำดับแรก

“ประธานจินเรื่องของบริษัทGT ไม่ใช่ว่าผมอยากยึดครองเอาไว้บริษัทเดียว เพียงแต่ว่าด้านในนั้นมีความสัมพันธ์ที่สลับซับซ้อนรวมอยู่ด้วย ทั้งหมดทั้งมวลแล้วยังคงเป็นผมที่ทำไม่เหมาะสม ควรจะแจ้งให้คุณทราบสักหน่อยหลังจากที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น เพื่อเป็นการแสดงการขอโทษ คุณเลือกเวลาและสถานที่มาแล้วผมเลี้ยงคุณเป็นอย่างไร”

ในฐานะที่จินซือหานเป็นประธานบริษัทระหว่างประเทศบริษัทหนึ่ง ก็ไม่ใช่คนใจแคบประเภทนั้น แม้ว่าพวกเขาจะไม่เข้าร่วมในเรื่องของบริษัทGT แต่ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับบริษัทแม้แต่น้อย เพียงแต่ว่าเขาอยากจะให้เป่หมิงโม่บอกเหตุผลทั้งหมดออกมาเท่านั้นเอง

เขาพยักหน้า สำหรับการอธิบายของเป่หมิงโม่ในคราวนี้ถือว่ายอมรับได้ “ความตรงไปตรงมาของประธานเป่หมิงนั้นผมเห็นแล้ว เรื่องนี้ผมจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น สำหรับในภายหลัง ก็ต้องดูผลที่ตามมาแล้ว ได้ยินมาว่าประธานบริษัทคนใหม่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผมส่งการ์ดเชิญไปก็เพราะอยากพบเจอเพื่อดูว่าเป็นผู้หญิงแบบไหนกันที่สามารถทำให้ประธานเป่หมิงที่มีใบหน้าเย็นชาหวั่นไหว ยินยอมพร้อมใจที่ยกอาณาจักรประเคนให้ทั้งสองมือ”

เป่หมิงโม่ยิ้มบางๆ “ประธานจิน คุณรู้อยู่แล้วจะแกล้งถามทำไมกัน หรือว่าคุณยังรับรู้เรื่องระหว่างผมกับเธอในสื่อพวกนั้นไม่พออีกครับ”

เอ่ยถึงตรงนี้ สีหน้าเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมา “สาเหตุที่ให้เธอมานั่งในตำแหน่งนี้ก็เพราะว่าเธออาจจะเป็นคนที่ผมเชื่อใจมากที่สุดแล้ว แน่นอน ช่วงระยะเวลานี้ผมจะคงเป็นผู้ช่วยเธออยู่ที่บริษัทเป่หมิง ดังนั้นประธานจินไม่ต้องเป็นกังวลว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อะไรได้ชั่วคราว ส่วนหลังจากนี้นั้น ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเหมาะสม”

“OK เรื่องซุบซิบก็จบลงตรงนี้เถอะ ในเมื่อประธานเป่หมิงมาแล้ว พวกเราก็มาพูดคุยเรื่องการร่วมมือ..........

*

กู้ฮอนนั่งรออยู่ในรถได้ประมาณสิบกว่านาทีแล้ว ช่วงเวลาในการรอนั้นทำให้เธอรู้สึกจิตใจไม่สงบอยู่บ้าง

เพราะเธอเห็นทหารรักษาความปลอดภัยที่โทรศัพท์อยู่ในป้อมนั้นหันมามองเธออยู่บ่อยครั้ง

หรือว่าตอนที่เธอมาที่นี่ในวันนี้แต่งตัวได้ไม่เหมาะสมหรือ คิดแล้วเธอก็พิจารณาตัวเองใหม่อีกครั้ง จากนั้นก็ปรับกระจกมองหลัง ดูว่าการแต่งหน้าอ่อนๆของตัวเองมีปัญหาอะไรหรือไม่

“คุณผู้หญิงครับ คุณสามารถเข้าไปได้แล้ว” ตอนที่กู้ฮอนกำลังตรวจดูเครื่องสำอางบนใบหน้าอยู่นั้น ก็ไม่รู้ว่าทหารรักษาความปลอดภัยมายืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไร ตอนที่พูดก็ยื่นการ์ดเชิญคืนมาให้เธอในเวลาเดียวกัน

กู้ฮอนเอ่ยขอบคุณไม่หยุด

“คุณผู้หญิงครับ ดึกD ที่นั่นได้จัดเตรียมช่องจอดรถไว้ในคุณช่องหนึ่งแล้วครับ”

มองไปตามมือที่ชี้ไปของทหารรักษาความปลอดภัย ด้านหลังน้ำพุขนาดเล็กมีบ้านพักสไตล์ยุโรปสองชั้นอยู่หลังหนึ่ง สถานที่นัดหมายก็คือที่นั่น

แม้ว่าตตอนนี้ฟ้าจะยังไม่มืด แต่ว่าด้านในก็เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสวแล้ว

***

กู้ฮอนจอดรถลงที่หน้าประตูลานจอดรถข้างบ้านพัก ที่นี่มีช่องจอดรถสำหรับรถสองคัน เพียงแต่ว่าหนึ่งในนั้นถูกรถเก๋งโตโยต้าสีดำคันหนึ่งจับจองไปแล้ว

เห็นได้ชัดว่าคนที่เชิญเธอมานั้นมารอที่นี่นานแล้ว ซึ่งรถคันนี้เป็นประเภทที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปบนท้องถนน เพียงแต่ว่าเมื่อมองบ้านพักสถาปัตยกรรมยุโรปที่มีการตกแต่งโดดเด่นเฉพาะตัวแล้วก็ไม่เหมาะสมกันเลยแม้แต่น้อย

นี่คือสภาพปัจจุบันของคนที่มีอำนาจเด็ดขาด พักอาศัยในบ้านที่อยู่ในสวน สามารถนอนบนเตียงสูงที่มีหมอนนุ่มๆได้ แต่เมื่อออกไปข้างนอกก็ต้องอ่อนน้อมถ่อมตนเล็กน้อย สถานที่พักอาศัยอาจจะไม่มีใครเห็น แต่ออกไปข้างนอกนั้นไม่เหมือนกัน ทุกเวลาที่อยู่ในสถานที่สาธารณะ พวกเขายังคงต้องรักษาภาพลักษณ์ที่ใกล้ชิดกับผู้คนในใจของประชาชนเอาไว้

เธอเปิดประตูลงจากรถ

ลมเบาๆพัดมา ทำให้เธอรู้สึกจิตใจเบิกบานผ่อนคลาย ฤดูกาลนี้ คนที่พักอาศัยในเมืองนั้นทนรับความร้อนที่แผดเผาในฤดูนี้ไม่ไหวบ้างแล้ว แต่เพียงแค่ระยะทางสิบกว่ากิโลเมตรกลับมีสถานที่คลายร้อนแบบนี้อยู่แห่งหนึ่ง

กู้ฮอนเดินไปถึงหน้าประตูบ้านพักด้วยอารมณ์ความรู้สึกซับซ้อน เดินขึ้นไปบันไดสามขั้นที่ปูด้วยหินอ่อน ด้านหน้าตัวเองคือประตูสีเลือดหมูบานใหญ่ ทั้งสี่มุมแกะสลักเป็นลายดอกไม้อันงดงาม

เธอค่อยๆสงบใจที่กระวนกระวายเล็กน้อย ยกมือกดกริ่งสไตล์ยุโรปโบราณที่ติดอยู่ข้างกรอบประตู

หลังจากเสียงใสของกริ่งประตูดังขึ้นสามครั้ง ด้านในก็มีเสียงฝีเท้าเดินมาอย่างเร่งรีบ ฟังออกว่าลักษณะท่าทางของคนที่มานั้นเป็นคนที่ปราดเปรียวอย่างเห็นได้ชัด

ไม่ผิดจากที่คาดเอาไว้ ตอนที่ประตูถูกเปิดออกในตอนนั้น คนที่ยืนอยู่ด้านในก็คือผู้ชายที่มีความสูงมากกว่าตัวเองหนึ่งช่วงศีรษะ รูปร่างผอมบางเล็กน้อย

แว่นกรอบทองถูกสวมอยู่บนสันจมูกบาง โครงหน้าของเขาค่อนข้างซูบตอบ คางแหลมเล็ก โหนกแก้มสูงเล็กน้อย ถ้าหากว่าใช้คำมาอธิบายเขาแล้วล่ะก็ ปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิงก็เป็นคำที่ใกล้เคียงมากที่สุดแล้ว

แววเฉลียวฉลาดที่เผยออกมาจากนัยน์ตาคู่นั้น แต่เมื่อประกอบกับใบหน้านี้แล้วมองอย่างไรก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“คุณจะต้องเป็นคุณกู้ฮอนใช่ไหม ทำไมคุณถึงเพิ่งมากัน ผู้อำนวยการของพวกเรารอคุณอยู่ที่ด้านในนานแล้ว” เสียงของคนคนนี้ไม่เข้ากับรูปร่างของเขาเป็นอย่างมาก เสียงหยาบกระด้างและแหบเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งมองจากท่าทีของเขาแล้ว น้ำเสียงก็แฝงไปด้วยความไม่พอใจหลายส่วน ทั้งยังเห็นได้จากความรู้สึกที่เขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน