บทที่ 992 อานุภาพของแม่

บทที่ 992 อานุภาพของแม่

นอกจากนั้น ตอนนี้ก็ยังมีลูกเป็นเครื่องรางป้องกันตัว ไม่ว่าใครก็ต้องเห็นแก่เจ้าเด็กน้อยคนนี้ ปฏิบัติกับตัวเองอย่างใจกว้างอยู่บ้าง

ในเวลาเดียวกันฉิงฮัวก็เตรียมใจให้พร้อม คนที่ต้องเจอในตอนนี้คือพี่ชายของภรรยา มีเรื่องราวมากมายที่ตัวเองจำเป็นต้องสื่อสารกับเขา

ตัวเองไม่ได้ไปพูดกับผู้ชราก็แต่งกับผู้อื่นไปแล้ว ส่วนลูกนั้นก็ให้กำเนิดอย่างเงียบๆ อย่างไรตอนนี้ก็ต้องมีคำอธิบายให้กับบ้านพ่อแม่ฝ่ายหญิงบ้างแล้ว และยังต้องแสดงความจริงใจและท่าทีอีกเล็กน้อยเพื่อให้ผู้อื่นวางใจได้

***

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เดิมบรรยากาศที่ผ่อนคลายก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย

“หม่ามี๊ ไม่ใช่คุณพ่อปู้ฝันหรือคะ อย่างนั้นเป็นใครกันคะ” จิ่วจิ่วกอดคุณแม่ แสดงความสนอกสนใจต่อผู้มาเยือน แต่เนื่องจากเด็กๆนั้นมีความรู้สึกไวติดตัวมาแต่กำเนิด เธอรู้สึกได้อย่างเลือนรางว่า ไม่ว่าจะเป็นคุณแม่ คุณป้าเฉียวเฉียวหรือว่าคุณลุงหัวฟู อารมณ์ของพวกเขามองดูแล้วตึงเครียดเล็กน้อย

สิ่งเหล่านี้ล้วนสัมผัสได้จากคำพูดของคุณป้าลั่วเฉียวและรอยยิ้มบนใบหน้าที่เลือนหายไปของพวกเขา

“เป็นคุณครูสอนพิเศษของหยางหยาง และก็เป็นพี่ชายของคุณป้าเฉียวเฉียวด้วย” กู้ฮอนบอกกับทารกน้อยคร่าวๆ

“อ่อ......” จิ่วจิ่วพยักหน้าครุ่นคิด จากนั้นก็เอ่ยถามกะทันหันขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “หม่ามี๊ คุณครูสอนพิเศษคืออะไรคะ แตกต่างจากคุณครูในโรงเรียนหรือคะ”

ชั่วขณะหนึ่งรวมไปถึงกู้ฮอนที่ปรากฏรอยเส้นเลือดปูดขึ้นมาหลายเส้น หลายปีมานี้จิ่วจิ่วใช้ชีวิตอยู่ในบ้านมาโดยตลอด แม้ว่าจะอยู่กับแอนนิ นั่นก็ไม่ได้ต่างจากบ้านเท่าไร

ไม่เคยได้เข้าไปเยือนสถานที่อย่างโรงเรียนอนุบาล ดังนั้นจึงรู้สึกไม่คุ้นเคยกับอาชีพนี้มากจริงๆ

“คุณครูสอนพิเศษและคุณครูในโรงเรียนล้วนสอนวิชาความรู้ให้กับพวกเรา ไม่มีความแตกต่างอะไร เพียงแต่ว่าคุณครูสอนพิเศษจะสอนหนังสือให้กับพวกเราที่บ้าน ส่วนคุณครูที่โรงเรียนนั้น จำเป็นต้องให้พวกเราไปที่โรงเรียนถึงจะสามารถพบเจอได้” เฉิงเฉิงอธิบายให้น้องสาวฟัง

“อ๋อ ที่แท้พี่หยางหยางก็ยอดเยี่ยมมากเลยนะคะ นอกจากเรียนที่โรงเรียนแล้ว ยังเรียนพิเศษที่บ้านอีก” จิ่วจิ่วตาโต พยักหน้าเหมือนกับว่าเข้าใจขึ้นมาได้ในฉับพลัน

จากนั้นก็หันหน้าไปมองกู้ฮอน “หม่ามี๊ รอหนูเข้าเรียนแล้ว หม่ามี๊หาคุณครูสอนพิเศษให้หนูหน่อยนะคะ”

“เอ่อ.....” กู้ฮอนไม่รู้จริงๆว่าควรจะตอบคำถามนี้ว่าอย่างไร ไม่อาจจะบอกกับจิ่วจิ่วได้ว่าที่เชิญคุณครูสอนพิเศษมาให้หยางหยางก็เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้ช่วงเวลาหนึ่งเขาเรียนได้ไม่ดีถึงได้เชิญมา

เธอจึงตอบอย่างขอไปทีว่า “ถึงเวลารอลูกเข้าเรียนแล้วค่อยว่ากันนะ”

ตอนที่พวกเธอพูดคุยกัน หยางหยางก็พาโล่ฮานมาปรากฏตัวที่หน้าของรับแขกแล้ว

“แม่ครับ ครูโล่มาล่ะ.......”

โล่ฮานยิ้มบางๆให้กับกู้ฮอนและพยักหน้าให้กับแอนนิที่อยู่ไม่ไกล

กู้ฮอนและแอนนิก็พยักหน้าตอบกลับเช่นกัน “คุณครูโล่มาแล้ว รีบนั่งเถอะค่ะ.......” แม้ว่าที่นี่จะไม่ใช่บ้านของกู้ฮอน แต่ว่าทุกคนกลับให้เธอเป็นผู้ปกครองของครอบครัวใหญ่นี้โดยไม่ได้นัดหมาย

แม้ว่าเธอจะไม่อยากอยู่ในบทบาทนี้ แบบนี้จะไม่กลายเป็นการบุกรุกครอบครองบ้านผู้อื่นโดยพลการหรือ ผู้อื่นให้ที่พักอาศัยที่ปลอดภัยกับพวกเธอแม่ลูกก็ไม่เลวแล้ว

*

“ไม่ต้องเกรงใจ ผมนั่งตรงนี้ก็ได้ครับ” โล่ฮานพูดพลางลากเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างมาตัวหนึ่งแล้วนั่งลง

ในฐานะที่เป็นพี่ชายของฝ่ายผู้หญิง จะพูดอย่างไรก็สามารถทำตัวสบายๆได้เล็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นกู้ฮอนหรือแอนนิก็ไม่อาจไม่ถ่อมตัวหรือไม่ยอมรับได้

นับตั้งแต่โล่ฮานเดินเข้ามา บรรยากาศรอบตัวก็เหมือนว่าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย กู้ฮอนมองออกว่า การมาอย่างกะทันหันของเขาในครั้งนี้จะต้องไม่ใช่เป็นการมาเยี่ยมหยางหยางโดยเฉพาะอย่างแน่นอน แต่ว่ามีวัตถุประสงค์อื่นๆ

“เฉิงเฉิง ลูกกับหยางหยางพาน้องสาวขึ้นไปเล่นที่ด้านบนเถอะ พวกเราผู้ใหญ่จะพูดคุยกันที่นี่” กู้ฮอนเรียกเฉิงเฉิง

“แม่ครับ ผมกับครูโล่ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้ว ผมก็อยากจะ......ผมว่าพาน้องสาวไปกับเฉิงเฉิงดีกว่า” หยางหยางเห็นคุณแม่ถลึงตาใส่ตัวเอง คำพูดที่มาถึงริมฝีปากแล้วก็ต้องกลืนลงไป

***

ตอนที่หยางหยางจะไปนั้นก็ยังเดินไปหยุดอยู่ด้านหน้าโล่ฮานเป็นพิเศษ “ครูโล่ อีกครู่หนึ่งผมค่อยแลกเปลี่ยนความรู้กับครูนะครับ”

“OK ไม่มีปัญหา พวกหนูไปกันเถอะ” โล่ฮานยิ้ม ตบไปที่ไหล่เล็กของเขา

เมื่อเด็กๆไปแล้ว ตอนนี้ภายในห้องรับแขกก็เหลือผู้ใหญ่อยู่ห้าคน

“คุณโล่คะ ในฐานะที่ฉันเป็นแม่ของหยางหยาง ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณคุณที่ก่อนหน้านี้ทุ่มเทสุดกำลังเพื่ออบรมสั่งสอบเขา ผลการเรียนของเขาถึงได้ก้าวหน้าเป็นอย่างมาก” เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่อยู่ในสภาวะหยุดชะงัก กู้ฮอนก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปาก

“คุณกู้พูดเกินไปแล้ว หยางหยางเด็กคนนี้ฉลาดมาก แต่ว่าเขาไม่เหมือนกับเฉิงเฉิง ร่าเริงสดใสโดยนิสัย ถ้าหากว่าใช้วิธีที่ผิด เขาจะเกิดการต่อต้านเอาได้ง่ายอย่างแน่นอน ผมก็เพียงแค่เลือกวิธีการที่เขายอมรับได้ง่ายเท่านั้นเอง ที่เหลือล้วนเป็นความพยายามของตัวเขาเอง”

โล่ฮานพูดจาถ่อมตนเป็นอย่างมาก ทั้งยังไม่ยอมให้คุณงามความดีกับตัวเองเลย

“คุณโล่เกรงใจไปแล้ว”

หลังจากที่กู้ฮอนและโล่ฮานทักทายกันอย่างสุภาพพอเป็นพิธีไปแล้ว สถานการณ์ก็เข้าสู่สภาวะหยุดชะงักอีกครั้ง

นี่ต้องทำอย่างไรถึงจะดี.......