บทที่1002 บทสนทนาของหญิงสาว

บทที่1002 บทสนทนาของหญิงสาว

หลังกู้ฮอนกลับจากคฤหัสถ์หลี่เชิน เธอมุ่งตรงไปรับเด็กๆที่โรงเรียนทันที แต่กลับได้ข่าวที่ทำให้ตนตกใจจากหยางหยาง

หนูว่าชวนเพื่อนผู้หญิงกลับบ้านก็ชวนกลับบ้านแล้วกัน สามารถใช้คำว่ามิตรภาพของเพื่อนอธิบายก็ได้

แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจ เพื่อนสาวที่จะกลับบ้านค้างคืนกับเขานั้นคือ…..

แม้ในสังคมนิยมสมัยนี้ ไม่ได้เป็นสิ่งประหลาดสำคัญอะไรสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยอีกต่อไป แต่เฉิงเฉิงเขาเพิ่งอายุเท่าไรกัน…..

หยางหยางสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของผู้เป็นแม่ เขายิ้มอย่างได้ใจ : “แม่ครับ แม่ดูร้ายกาจจังเลย…..”

ถูกลูกชายเปิดโปง กู้ฮอนปฏิเสธทันควัน : “ฉันร้ายกาจตรงไหน ฉันไม่ได้กังวลเฉิงเฉิงพาเพื่อนผู้หญิงกลับบ้านสักหน่อย”

“แล้วถ้าเป็นผมล่ะ?” หยางหยางเอ่ยถาม

กู้ฮอนหันหน้าถลึงตาใส่หยางหยาง : “ จับมัด ทำการลงทัณฑ์”

ลงทัณฑ์…..

ประโยคที่ทำให้คนฟังเหงื่อผุดที่แผ่นหลัง

“แม่ครับ นี่ผมเป็นลูกชายแท้ๆของแม่จริงรึป่าวเนี่ย” หยางหยางจับจ้องเธออย่างถือโทษ

ในขณะนี้เอง เฉิงเฉิงและจ้าวจิงอี้เดินมาหยุดอยู่ข้างรถ เขาเสมือนบอดี้การ์ดตัวน้อยท ที่เดินนำหน้าเปิดประตูรถให้กับเธอ

จ้าวจิงอี้ส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนมุดเข้าไปในรถ

“สวัสดีค่ะคุณน้า” เธอเอ่ยทักทายทันที หลังพบกับกู้ฮอน

กู้ฮอนพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มตอบ

เฉิงเฉิงขึ้นรถตามเธอติดๆ พวกเขานั่งด้านหลังด้วยกัน

“เฉิงเฉิง ฉันสงสัยในตัวนาย” หยางหยางหันหลังเพ่งมองเฉิงเฉิงที่อยู่เบาะหลังอย่างไม่พอใจ

“แกมีปัญหาอะไร?” เฉิงเฉิงเอ่ยถามกลับ

“ตอนฉันขึ้นรถ นายไม่เห็นเคยเปิดประตูรถให้ฉันบ้าง”

กู้ฮอนถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังได้ยินประโยค “พวกแกสองคนอายุเท่ากัน ทำไมต้องเปิดประตูรถให้แกด้วย แล้วอีกอย่าง มีครั้งไหนบ้างที่แกไม่ได้วิ่งขึ้นรถมาก่อน”

“เลดี้เฟิร์สน่ะเข้าใจไหม ไม่รู้ว่านายได้อะไรบ้างจากที่ไปเรียนอเมริกา แค่นี้ยังต้องหึง พอได้แล้ว แกนั่งดีๆเลย เราจะกลับบ้านกันแล้ว”

หลังหยางหยางถูกแม่ดุ เขาทำได้เพียงนั่งนิ่ง แต่ก็ยังไม่วายบ่นอุบ : “น้องสาวคราวที่แล้วเขาก็ไม่ได้เปิดให้สักหน่อย นี่คือตัวอย่างของการเห็นผู้หญิงดีกว่าครอบครัว”

แม้เสียงแผ่วเบา แต่คนบนรถต่างก็ได้ยินชัดเจนเต็มสองรูหู

เฉิงเฉิงและกู้ฮอนเกิดเส้นริ้วสีดำบนหน้าผาก

ในเวลานี้ห้ามถกเถียงกับเขาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น คงไม่ได้หยุดหย่อนเป็นแน่

ผ่านไปสักครู่ จ้าวจิงอี้เอ่ยขึ้น : “คุณน้ากู้ ขอโทษด้วยนะคะ พ่อแม่ของหนูไปต่างจังหวัด แม่บ้านก็มีธุระกลับบ้านกะทันหัน เฉิงเฉิงเห็นว่าหนูอยู่บ้านคนเดียวไม่มีคนดูแล เขาจึงชวนหนูมาอยู่กับพวกคุณชั่วคราว จะเป็นการรบกวนไหมคะ”

ไม่ว่าอย่างไร จ้าวจิงอี้ก็เป็นหญิงสาวที่มีหน้ามีตา ได้รับการสั่งสอนที่ดีตั้งแต่ยังเล็ก

“เรื่องนี้น้ารู้แล้ว อยู่ได้ตามสบายเลย คนเยอะคึกคักดี อย่าใส่ใจหยางหยางเลย ปากเขาไม่มีหูรูดแบบนี้แหละ” กู้ฮอนเอ่ยอย่างกันเอง

ในเวลาอันรวดเร็ว กู้ฮอนขับรถกลับไปยังคฤหัสถ์ กลับพบเพียงห้องที่ว่างเปล่าตั้งแต่ชั้นบนยันชั้นล่าง มีเพียงแสงไฟชั้นล่างเท่านั้นที่สว่างอยู่

กู้ฮอนเพิ่งจอดรถได้สนิทดี ประตูคฤหัสถ์พลันเปิดออก

เธออุ้มตุ๊กตาตัวโตเอาไว้ เห็นว่าแม่และพี่ชายกลับมากันแล้ว เธอดีใจพร้อมลงบันได วิ่งไปทางกู้ฮอน

“หม่ามี๊…..”

“ลูกน้อย ช้าหน่อยระวังล้ม” กู้ฮอนเบิกบานที่ได้พบลูกสาวตัวน้อย ในบรรดาลูกๆมีเพียงเธอเท่านั้น ที่ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายสบายใจเช่นนี้

หยางหยางที่ชอบสร้างปัญหายิ่งไม่ต้องพูดถึง หากเป็นไปได้ เธอต้องคอยเป็นกังวลอยู่เสมอ

ส่วนเฉิงเฉิง ทำให้ตนวางใจได้อย่างแท้จริง แต่เมื่อนึกถึงทีท่าผู้ใหญ่ตัวน้อยของเขา ก็อดที่จะกังวลเขาไม่ได้ ไม่ใช่อื่นใด เวลาที่เขาได้อยู่กับเป่หมิงโม่นั้นเยอะเกินไป เขาถูกปลูกฝังให้ไร้ความรู้สึก

ช่วงเวลาในวัยเด็ก สำหรับเขาแล้วไม่มีอยู่จริง

ฉะนั้น : ได้รับแล้วก็ต้องรู้จักการเสียสละ แต่สำหรับเฉิงเฉิงแล้ว แม้เขาจะได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้ว แต่เวลาที่เขาสละพ่ายแพ้นั้นมากว่าวันที่เขาได้มา

หลังจิ่วจิ่วหยอกล้อกันสักพัก เธอหันมองจ้าวจิงอี้ด้วยความประหลาดใจ : “เอ๋? หนูเคยเจอพี่สาวคนนี้”