บทที่1003 คุณชายเป่หมิงหมดความอดทน

บทที่1003 คุณชายเป่หมิงหมดความอดทน

ประโยคของโล่ฮาน รู้ได้ทันทีเขาเอ่ยกับกู้ฮอน เพียงแต่ ความหมายนี้มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ

ส่วนพวกลั่วเฉียวนั้น พวกเขาเหนื่อยมาก จึงเข้าห้องนอนในทันที

ท้ายที่สุดแอนนิเองก็เข้าห้องพักผ่อนด้วยเช่นเดียวกัน

ภายในห้องรับแขกเหลือเพียงโล่ฮานและกู้ฮอน

เฉกเช่นเมื่อคืนวัน กู้ฮอนชงชานมสองแก้ว

“ฮอน แม้เธอจะให้ข้อมูลผมเยอะพอสมควร ผมได้ไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมในการจัดการกับผู้อำนวยการโกว ต้องรออีกหน่อย”

“รออีกหน่อย? ฉันไม่เข้าใจความหมายของนาย” กู้ฮอนที่ได้ยินประโยค เธอหน้าหมองขึ้นมาในทันใด

ทางด้านเป่หมิงโม่จะทำการตัดสินคดีแล้ว หากในเวลานี้ไม่ยังจัดการกับผู้อำนวยการโกวไม่ได้ เป่หมิงโม่อาจถูกตัดสินจำคุกก็เป็นได้

โล่ฮานนิ่งไปสักพัก ก่อนเอ่ย : “ในตอนนี้ เขาควบคุมงานใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับประชาชนอยู่ ก่อนอื่น ในตอนนี้พวกเรานอกจากหลักฐานของเธอ เราไม่มีหลักฐานอื่นอีก สอง หากจัดการกับเขาในเวลานี้ ผมกังวลว่าหลังจากนี้จะเกิดผลกระทบอะไรขึ้น สรุปคือ เราจะเจ็บไปทั้งตัว”

“ถ้าอย่างนั้น เป่หมิงโม่เป็นไปได้ว่าจะต้องจำคุก?” กู้ฮอนเอ่ยถาม

“ไม่ยกเว้นความเป็นไปได้ในข้อนี้ ผมจะพยายามหาหลักฐานอื่นอีก”

กู้ฮอนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ยังมีหลักฐานอื่นที่ไหนกัน คราวก่อนที่ออกไปกับหยินปู้ฝัน ได้ถูกเปิดโปงเสียแล้ว

ตอนนี้ผู้อำนวยการโกวคงทำลายหลักฐานทุกอย่างที่เมืองCจนสิ้นแล้วเป็นแน่

หากแต่ ทันใดนั้นเธอนึกถึงใครบางคนขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว “คุณโล่ คุณได้ตรวจสอบเลขาของผู้อำนวยการโกวหรือยัง?”

“เลขาของเขา.....” โล่ฮานขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนตื่นตระหนก : “เธอหมายถึงคนที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันอย่างเสี่ยวเฉินใช่ไหม เท่าที่ผมรู้ เขาได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ผมส่งคนไปตามหาเขาแล้วล่ะ”

“ไม่ต้องหาแล้ว เขาอยู่ที่โรงพยาบาล” กู้ฮอนเอ่ย : “ฉันกับหยินปู้ฝันไปบ้านเขามาแล้วที่เมืองC ฉันได้ข่าวจากพ่อแม่เขา ว่าเขาเกิดอุบัติเหตุ ตอนนี้ยังสลบอยู่ที่โรงพยาบาล”

“เกิดอุบัติเหตุ? อย่างนั้นต้องมีใครกลัวเขาจะคายความลับออกมา จึงใช้วิธีนี้ ไม่คิดเลยไอ้กัวจะเป็นคนเช่นนี้”

“ฉันว่านายควรส่งคนไปดูเขา ปกป้องเขา หากคนที่อยากฆ่าเขารู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ เป็นไปได้ที่จะลงมืออีกรอบ แม้เขาจะยังสลบอยู่ ขอเพียงยังมีหวังแม้เล็กน้อย ขอเพียงเขาตื่นขึ้นมา เรื่องราวทั้งก็จะถูกเปิดเผย”

โล่ฮานพยักหน้า : “ฉันจะระวัง เธอวางใจเถอะ”

ในคืนนี้ พวกเขาพูดคุยกันไม่นานนัก ต่างฝ่ายต่างมีเรื่องในใจ

เวลาหลายวันที่เหลือ เงียบสงบจนกู้ฮอนหวาดหวั่น ทางด้านหยินปู้ฝันไร้ข่าวคราวความคืบหน้า

แม้เธอจะได้รับข่าวจากโล่ฮาน : เสี่ยวเฉินถูกปกป้องอย่างปลอดภัยแล้ว ที่เหลืออาจเพราะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก หมอไม่สามารถตอบได้ว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่

เหลือเวลาที่เป่หมิงโม่จะถูกตัดสินไม่มากแล้ว ทำให้กู้ฮอนรู้สึกร้อนรนอย่างมาก

เสมือนเวลากำลังล้อเล่นกับเธอ เธอบ่นอุบอยู่อย่างนั้น : “เวลาเดินช้าลงหน่อย ขอความหวังสักนิดให้เราหน่อย.....”

แต่เวลาเสมือนเปิดก๊อกน้ำทิ้งเอาไว้ “ซู่ซู่ซู่” ไหลหมดไปทุกวัน

ในขณะเดียวกัน บริษัทเป่หมิงได้เกิดเหตุฉุกเฉินอื่นขึ้น

หลังเป่หมิงยี่เฟิงเข้าร่วมการเสนอราคากับทางรัฐบาล ในเวลาสุดท้ายเขาได้ทำการส่งผลการประเมินของตน

ในทีแรกเขายื่นส่งด้วยความหวัง แต่สุดท้ายกลับว่างเปล่า

เขาสืบข่าวคราวจากเจ้าหน้าที่รัฐ แต่ผลที่ได้กลับทำให้เขานั้นผิดหวัง

จากปฏิกิริยาของการให้คำตอบของเขา คงไม่สนใจบริษัทตนเป็นแน่

พรุ่งนี้รัฐบาลจะประกาศผลแล้ว เป่หมิงยี่เฟิงตื่นเต้นอย่างมาก อันที่จริงเขาทำอะไรไม่ถูกเลยต่างหาก

ต้องใช้โอกาสนี้ทำให้พวกเขาเห็นตนให้ได้ เช่นนี้ถึงจะคว้าตำแหน่งประธานบริษัทเป่หมิงจากกู้ฮอนได้อย่างราบรื่น หรือบางทีอาจใช้แผนการ ‘การบีบบังคับ’

แผนการนี้ฟังดูไม่เลวเลย แต่ทีท่าตอนนี้ไม่ได้สวยงามเช่นนั้นแล้ว

บางทีอาจต้องคิดหาวิธีอื่น เชื้อเชิญเจ้าหน้าที่รัฐร่วมรับประทานอาหาร