บทที่1004 มีทุกข์มีสุข

บทที่1004 มีทุกข์มีสุข

แม้ในใจเขาจะคิดเช่นนี้ แต่ก็ยังคงใช้คำพูดที่รื่นหู : “คุณชายเป่หมิง ความหมายของการดีไซน์ของคุณดีทุกอย่าง แต่สิ่งเดียวที่ไม่ผ่านคือความสามารถ คุณก็รู้ โครงการนี้ของเราไม่ใช่เล็กๆ แถมระยะเวลาก็ไม่ยาวมาก บริษัทที่รับผิดชอบโครงการนี้ต้องมีทรัพยากรที่มากพอ และทรัพยากรที่ว่านี้รวมถึงทรัพย์และแรงงาน ในการประชุมในครั้งนี้ ประธานกู้ของบริษัทเป่หมิงได้ประกาศสละสิทธิ์ไปแล้ว นั่นหมายความว่า บริษัทเป่หมิงไม่สามารถช่วยคุณได้ ไม่เช่นนั้นบริษัทเป่หมิงจะกลายเป็นบริษัทที่ขาดความน่าเชื่อถือเป็นตัวตลกของวงการ”

เป่หมิงยี่เฟิงพยักหน้า : “ผู้อำนวยการกู้ ข้อนี้ผมรู้ดี ผมจึงได้เข้าร่วมในนามบริษัทอื่น ผมว่ามันไม่น่าจะเป็นปัญหา”

“คุณชายเป่หมิง คุณทำเช่นนี้ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว แต่บริษัทของคุณ เราได้ทำการตรวจสอบแล้วมันเล็กเกินไป นั่นหมายความว่าไร้ความสามารถที่จะดูแลโครงการนี้ เพราะงั้น…..ต้องขอโทษด้วยคุณชายเป่หมิง ผมบอกได้แค่ว่าบริษัทของคุณจะถูกคัดออก” การแสดงของผู้อำนวยการโกวเข้าถึงบทบาทได้เป็นอย่างดี

ท้ายที่สุด เขารู้สึกว่าแค่นี้ยังไม่พอ จึงเอ่ยเสริม : “ดีไซน์ของคุณชายเป่หมิง หากอยู่ภายใต้นามบริษัทเป่หมิง ผมเชื่อว่าร้อยละเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต้องถูกเลือกแน่นอน น่าเสียดายจริงๆ…..”

แม้มีคำว่าไว้ : กินของเขาต้องช่วยเขาทำงาน หากแต่ไม้นี้ใช้ไม่ได้กับผู้อำนวยการโกว เขาคิดแผนมาอย่างดี ตั้งแต่แรกที่ได้รับการ์ดเชิญจากเป่หมิงยี่เฟิง

เขาไม่กล้าแตะกู้ฮอนในเวลานี้ แต่เป่หมิงโม่ไม่ละเว้นเขา บัญชีนี้เขาจะคิดกับตระกูลเป่หมิงทุกคน เป่หมิงยี่เฟิงจึงกลายเป็นที่ระบายแค้นของเขา

คราวนี้ เป่หมิงยี่เฟิงหมดสิ้นความหวังแล้วจริงๆ เมื่อรัฐประกาศผล เขาจะบอกยังไงกับบรรดาลูกน้องของเขาดี?

วัดจากสถานการณ์ตรงหน้า แม้กู้ฮอนจะไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ แต่ตนก็เป็นเช่นนั้นเช่นเดียวกัน หรือบางทีอาจบอกได้ว่าเชิงลบมากกว่า

ยิ่งหวังมาก ยิ่งเจ็บมาก

บรรดาลูกน้องคงอดคิดไม่ได้ อยู่ใต้บังคับบัญชาเป่หมิงยี่เฟิงสู้อยู่กับกู้ฮอนยังดีเสียกว่า ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้กู้ฮอนก็นับได้ว่าเป็น ‘ต้นไม้ใหญ่’ ต้นหนึ่ง เป่หมิงยี่เฟิงก็ยังคงเป็นได้แค่วัดร้างกระจอกที่ไม่ต้านลมฝน

หลังทั้งคู่จบการหารือ เป่หมิงยี่เฟิงราวลูกบอลที่ไร้ลม แม้บนใบหน้ายังคงฉาบไปด้วยรอยยิ้มต่อหน้าผู้อำนวยการโกว แต่ในใจนั้นสลดสิ้นหวัง

หลังเขาส่งผู้อำนวยการโกว เขากลับไปที่บริษัทเป่หมิงด้วยร่างไร้วิญญาณ เดินกลับเข้าห้องทำงานของตน

“คุณชายเป่หมิง ผมเห็นตอนคุณออกไปยังอารมณ์ดีอยู่เลย ทำไมออกไปแป๊ปเดียวกลับมาเหมือนติดหนี้ใครมา ผมได้ข่าวว่าคุณส่งการ์ดเชิญไปให้ผู้อำนวยการโกวที่มาใหม่ คุณเป็นแบบนี้คงไม่ได้เกี่ยวข้องกับการ์ดเชิญนั่นหลอกนะ?”

ขณะนี้ ถังเทียนจื๋อนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องชา ที่มีแก้วน้ำชาเรียงรายอยู่ น้ำชาในแก้วส่งกลิ่นหอมกลุ่น

ดูผ่อนคลายเสียยิ่ง

เป่หมิงยี่เฟิงเก็บกลั้นไฟโทสะจากผู้อำนวยการโกวที่สามารถปะทุได้ทุกเมื่อ ไม่คาดคิดว่าตนกลับมา จะได้เห็นถังเทียนจื๋อในทีท่าสบายใจเช่นนี้

สิ่งสำคัญคือ คำพูดของเขาสำหรับเป่หมิงยี่เฟิงเป็นเพียงลมผ่าน เสมือนว่ากำลังหัวเราะเยาะตน

ต่อหน้าเขา เป่หมิงยี่เฟิงทำได้เพียงมองแต่ไม่เห็น ฟังแต่ไม่ได้ยิน

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด เพื่อให้ตนผ่อนคลาย

ถังเทียนจื๋อเห็นว่าเขาไม่โต้ตอบตน เขายกกาน้ำชาขึ้นรินชาใส่แก้วอีกใบ ก่อนจะยกส่งไปที่โต๊ะทำงานของเป่หมิงยี่เฟิง : “กลับมาได้เวลาพอดี ฉันเพิ่งชงชาเสร็จ กินชาน้ำๆดับไฟหน่อย”

ยังดีที่เป่หมิงยี่เฟิง ในสภาพเช่นนี้ กลับไม่ปฏิเสธความหวังดีของถังเทียนจื๋อ เขารับแก้วน้ำชามาไว้ก่อนยกขึ้นกระดกหมดแก้ว

“ฟู่…..” น้ำร้อนชะมัด

เขาพ่นน้ำชาที่เพิ่งกระดกเข้าปากหมาดๆ

ในเวลานี้ ไฟโทสะของเขาเก็บกลั้นไม่ได้อีกต่อไป เขาถลึงตาจับจ้องถังเทียนจื๋อ พร้อมตะคอกเสียงดังด้วยสีหน้าเขียวปั๊ด : “หมายความว่ายังไง คิดจะฆ่าฉันให้ตายเลยใช่ไหม เห็นว่าฉันเลอะโคลนจากทางนั้น ยังไม่พอ คิดว่ายกน้ำร้อนให้ฉันเพื่อมาหัวเราะเยาะสินะ!”

ถังเทียนจื๋อที่เห็นทีท่าหัวเสียของเขาแล้ว อยากหัวเราะออกมาจริงๆนั่นแหละ แต่เขายังคงเก็บกลั้นเอาไว้ พร้อมเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง : “คุณชายเป่หมิง อย่ามาลงที่ผมสิ ผมเห็นว่าคุณกลับมาด้วยไฟโทสะ เลยหวังดีชงชาให้คุณเท่านั้น แก้วร้อนขนาดนั้น ตอนคุณถือไม่รู้สึกหรือไง? แต่กลับโยนความใส่ผม เฮ้อ…..สังคมสมัยนี้คนดีอยู่ยากชะมัด”

พร้อมสีหน้าที่ไร้เดียงสา : “ท่าทางผมไม่ควรมาที่นี่ในวันนี้ เอาเถอะผมว่าผมกลับดีกว่า เดี๋ยวคุณเห็นหน้าผมแล้วเกิดเบื่อขึ้นมาอีก”

“ปัง…..” ผ่านไปสักพักเสียงปิดประตูดังขึ้น

เป่หมิงยี่เฟิงเหลือบมองไปยังทิศทางของประตู ถังเทียนจื๋อออกไปแล้วจริงๆ

ถึงตอนนี้เขาถึงได้ลดความโมโหลงบ้าง ขณะเดียวกัน กู้ฮอนนั่งขมวดคิ้วไม่คลายอยู่ที่บ้าน

เวลาเช้าตรู่เธอได้เข้าเยี่ยมเป่หมิงโม่ เวลาตัดสินคดีใกล้เข้ามาทุกที ต่อให้ในเวลานี้พวกเขาไร้หลักฐานที่แน่นหนาพอที่จะช่วยให้เขาออกมาอย่างปลอดภัยได้

เป่หมิงโม่ดูไร้กังวลมากเสียกว่ากู้ฮอน กลับกัน เขายังต้องปลอบใจเธอ ให้เธอพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่ต้องคิดมากไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม

นอกจากนี้ กู้ฮอนยังได้รับข่าวสารที่เป็นประโยชน์จากฉิงฮัว นั่นคือเป่หมิงยี่เฟิงได้ไปพบผู้อำนวยการโกว