บทที่1005 เหม่อลอย

บทที่1005 เหม่อลอย

“อย่าทำทีท่าแบบนั้นใส่ผม!” เป่หมิงยี่เฟิงเอ่ยอย่างอดไม่ได้ เขาเบื่อนักกับทีท่าโอหังราวคนใหญ่คนโตเมื่อพูดคุยกับตน

“โอเค โอเค” ถังเทียนจื๋อยกแขนขึ้นทำท่าทางเบื่อหน่าย

“ปัง…..” จบคำ ตามมาด้วยเสียงเป่หมิงยี่เฟิงปิดประตู

เป่หมิงยี่เฟิงออกไปด้วยไฟโทสะ : “ขอบคุณแก? ไม่ถูกหลอกก็ดีแค่ไหนแล้ว”

ภายในห้องประชุมโครงการ ‘Modern city’ บรรดาตัวแทนบริษัทยักษ์ใหญ่ได้นั่งรอกว่าชั่วโมง

ซึ่งช้ากว่ากำหนดราวยี่สิบนาที

เวลาของพวกเขานั้นต่างมีค่า เสียเวลาไปแม้น้อยนิด สำหรับพวกเขาแล้วเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่

หากแต่ ในขณะที่พวกเขาก้มดูนาฬิกาเป็นระยะนั้น ก็ได้พบกับบุคคลสำคัญในการประชุมครั้งนี้อย่างผู้อำนวยการโกว

เขานั่งลงที่ตำแหน่งเดิมด้วยทีท่าเรียบนิ่ง

นึกถึงคนพวกนี้ ปกติมีเพียงคนอื่นที่ต้องรอพวกเขา นอกจากบุคคลที่มีตำแหน่งสูงกว่าถึงจะรออย่างอดทนเช่นนี้ได้ แต่ไม่มีใครได้รับเกียรตินั้น

หรือว่า ครั้งนี้มีบุคคลสำคัญอื่นอีก?

ไม่คาดคิดเลย โครงการเพื่อประชาชนในครั้งนี้ จะได้รับความสนใจถึงเพียงนี้

ในขณะนี้เองประตูห้องประชุมถูกผลักออกจากทางด้านหลัง

"ขออภัยทุกคน ผมเลทไปหน่อย"

ใครบางคนหันขวับไปทางประตู ผู้ที่กล่าวขึ้นนั้นคือเป่หมิงยี่เฟิง

ทุกคนต่างตระหนกกับการมาใหม่ เหล่าบรรดาในที่ประชุมต่างคาดว่าคงเป็นคนใหญ่คนโตจากไหน ไม่คาดคิดกลับเป็นเป่หมิงยี่เฟิง

ตระกูลเป่หมิงถือได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญของวงการ แม้ได้ประกาศสละสิทธิ์ในการเข้าร่วมประเมิน แต่ท้ายที่สุดก็ถูกเชิญให้มาอยู่ที่นี่อยู่ดี เพื่อเป็นแขกรับเชิญ

หากแต่ มีบางสิ่งที่ทุกคนไม่เข้าใจ : “ตัวแทนของบริษัทเป่หมิงคราวก่อนคือประธานกู้ แต่คราวนี้กลับเป็นเป่หมิงยี่เฟิง

ซึ่งคราวก่อนเป่หมิงยี่เฟิงมาในนามอีกบริษัทหนึ่ง

คิดจะทำอะไรกันแน่? หรือจะเป็นอย่างที่คาดการ แม้บริษัทเป่หมิงจะประกาศสละสิทธิ์ไปแล้ว แต่ก็ยังแอบให้การช่วยเหลือบริษัทลูกอยู่เบื้องหลัง อย่างบริษัทเสิ้งเป่หมิง

เมื่อนึกขึ้นได้ดังนั้น เหล่าบรรดาตัวแทนทั้งหลายหัวใจเต้นรัวขึ้นมา โดยเฉพาะบริษัทที่มีความมั่นใจสูง พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่าตนนั้นดีใจเร็วเกินไป

ปฏิกิริยาของผู้อำนวยการโกวในขณะนี้ พวกเขารู้สึกได้ถึงอารมณ์ขุ่นมัวของผู้อำนวยการโกว

เขาที่ไม่สนใจเป่หมิงยี่เฟิงในคราวก่อน ขณะนี้เขาเผยรอยยิ้มออกมา ก่อนจะชี้ที่นั่งของเขาเมื่อคราวก่อน : “คุณชายเป่หมิง เชิญนั่ง”

ส่วนเป่หมิงยี่เฟิงนั้นมีความรู้สึกเช่นเดียวกับทุกคน เขาหวาดหวั่นอย่างยิ่ง เพราะเขาคิดว่าตอนนี้ ตนเป็นเพียงแขกรับเชิญเท่านั้น ต้องทนดูคนอื่นแย่งอำนาจไป

ส่วนทีท่าที่ผู้อำนวยการโกวที่แสดงออกกับเขานั้น ก็แค่เขาให้เกียรติตน เพราะคราวก่อนตนเชื้อเชิญเขาให้ร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน

ในการประชุมครั้งนี้ นับได้ว่าทุกคนหวาดหวั่นตื่นเต้นไม่แพ้กัน

คนที่มีหวังที่จะได้รับเลือก ตอนนี้ต่างก็ไร้ความมั่นใจ

“แค้กแค้ก…..” ผู้อำนวยการโกวกระแอมเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณเริ่มการประชุม

“ผมดีใจอย่างยิ่งที่ทุกคนได้มาวันนี้ ส่วนผม ถูกย้ายมาดูแลโครงการในครั้งนี้…..”

ผู้อำนวยการเริ่มการร่ายยาวราวกราบกลอน บรรดาตัวแทนของบริษัทต่างก็แสดงทีท่าฟังเขาอย่างตั้งใจ ฟังเขากล่าวในสิ่งที่ไร้ประโยชน์

ส่วนเป่หมิงยี่เฟิงนั้นไร้กะจิตกะใจนี้ เขาคงถูกฟ้าลิขิตต้องไร้ความเกี่ยวข้องกับโครงการนี้เสียแล้ว เขาเป็นเพียงแขกที่เป็น ‘ส่วนเกิน’

ระหว่างที่ผู้อำนวยการโกวกล่าวเปิดงาน เขาไตร่ตรองเรื่องราวมากมายที่ไม่เกี่ยวกับการประชุมในครั้งนี้ ต่อให้พวกเขามาแล้วจะมีทีท่าเช่นไร : หากวันนี้เขาไม่มาที่นี่ พนักงานทุกคนในบริษัทคงได้รู้ผลแล้ว

ส่วนคำมั่นสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ ทุกคนตั้งความหวังทั้งหมดไว้ที่เขา ท่าทางครั้งนี้คงทำให้พวกเขาผิดหวังเสียแล้ว

ความผิดหวังในครั้งนี้ทำให้พนักงานบางส่วนที่ไม่เชื่อเขานั้นเอนเอียงไปอยู่กับกู้ฮอน

นี่เป็นคำมั่นสัญญาที่พ่ายแพ้ที่สุด ไม่เพียงแต่ขายขี้หน้าตนเอง ขณะเดียวกันก็จะหมดความน่าเชื่อถือสำหรับลูกน้องทุกคน

อย่างน้อย ในช่วงที่เป่หมิงโม่ดูแลบริษัทนั้น ไม่ว่าเขาจะกล่าวอะไร สิ่งนั้นจะเป็นจริงเสมอ นี่เป็นสาเหตุที่เขาพยายามทำเพื่อบริษัทเป่หมิงมากแค่ไหน แต่พนักงานส่วนใหญ่ก็ยังคงอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาอยู่ดี

เป่หมิงยี่เฟิงเคยเลียนแบบเป่หมิงโม่ ในช่วงที่บริษัทขาดประธาน ผู้นำคนใหม่ แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ…..

“แปะแปะ.....” ทันใดนั้น เสียงปรบมือดึงให้เขาออกจากภวังค์ ในเวลานี้เอง เขาถึงได้รู้ตัวว่าตนยังอยู่ในที่ประชุม

เขาปรบมือตามคนอื่นอย่างเหม่อลอย