บทที่1096 แต่ละประโยคแฝงไปด้วยการเสียดสี

บทที่1096 แต่ละประโยคแฝงไปด้วยการเสียดสี

“คุณแม่ครับ พวกเราจะเป็นเม็ดทรายจานหนึ่งได้อย่างไรกัน พวกเราเป็นเม็ดทรายสามจานต่างหาก”

เฉิงเฉิงที่ได้ยินก็เกือบจะพ่นนมที่เพิ่งดื่มเข้าไปเมื่อครู่ออกมา

เขาถองแขนไปที่หยางหยาง “นายนึกว่าเมื่อครู่นี้คุณแม่เอ่ยชมนายหรือไง พูดน้อยลงสักประโยคสองประโยคได้หรือไม่ นายไม่จำเป็นต้องแสดงความสามารถอะไรที่นี่ ยังอยากจะออกไปเที่ยวหรือไม่”

วิธีที่ดีที่สุดในการหยุดยั้งการพูดจาไร้สาระของหยางหยางก็คือ ห้ามไม่ให้เขาเที่ยวเล่น

ได้ยินเรื่องนี้แล้ว ก็เหมือนกับมีรัดเกล้าของซุนอู้คงสวมอยู่บนศีรษะของเขา

เขารีบหุบปากเงียบในทันที

ทานข้าวไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว แน่นอนว่าปัญหาเรื่องจะไปที่ไหนก็ถูกพูดถึงบนโต๊ะอาหารอย่างสมเหตุสมผล

โชคดีที่การเดินทางของพวกเขาไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงเทศกาล จึงไม่ต้องเป็นกังวลปัญหาเรื่องที่ไปแล้วจะคนเยอะแยะเนืองแน่น

“หนูคิดว่า พวกเราไปสวนสนุกเถอะค่ะ......” จิ่วจิ่วเป็นคนแรกที่เอ่ยพูด สำหรับเด็กเล็กขนาดเธอนั้น สวนสนุกเป็นเป้าหมายที่เหมาะสมกับช่วงอายุของเธอมากที่สุด

“ที่นั่นมีsnow Whiteทั้งยังมีพิน็อกคิโอ รักนี้หัวใจไม่โกหก.......พวกเราสามารถถ่ายรูปรวมกับพวกเขาได้”

จิ่วจิ่วพูดไป ก็มองปฏิกิริยาตอบสนองของทุกคนไปพลาง

“น้องสาว น้องจะมีความคิดสร้างสรรค์หน่อยได้ไหม ไปเที่ยวเล่นสวนสนุกคราวที่แล้ว ยังเล่นไม่พอหรือ คุณพ่อพูดว่าออกไปท่องเที่ยว แน่นอนว่าท่องเที่ยวจะต้องไปสถานที่ที่ไกลๆสักหน่อย”

หยางหยางลองบอกใบ้ให้กับจิ่วจิ่วเล็กน้อย

ตอนนี้เขาหมดความสนใจในสถานที่อย่างสวนสนุกไปแล้ว สิ่งที่เขาต้องการก็คือความแปลกใหม่ ให้ดีที่สุดต้องเป็นสถานที่ที่ตื่นเต้นมากหน่อย

จิ่วจิ่วกระพริบตาปริบๆมองหยางหยาง “อย่างนั้น อย่างนั้นพวกเราก็ไปดิสนีย์ที่ฮ่องกง ก็ได้แล้ว ที่นั่นไกลมากพอแล้วใช่ไหมคะ”

ถูกเธอทำให้ยอมแพ้แล้วจริงๆ หยางหยางถอนหายใจเสียงเบา “ทำไมเธอถึงได้คิดอะไรออกก็พูดสิ่งนั้น ฮ่องกงอยู่ไม่ใกล้พวกเราเลยนะ นั่งเครื่องต้องนั่งหลายชั่วโมง ถ้าหากนั่งรถไฟล่ะก็ ต้องนั่งวันสองวันเลย”

“อย่างนั้นพวกเราจะไปที่ไหนกันคะ สถานที่ที่หนูคิดออกก็มีแค่พวกนี้แล้ว” จิ่วจิ่วก้มหน้า กระซิบเสียงอ่อยเหมือนกับถูกตำหนิ

“เฮ้ นายมีคำแนะนำอะไรดีๆไหม” ทางจิ่วจิ่วอธิบายแล้วไม่เข้าใจ แน่นอนว่าต้องฟังความคิดของเฉิงเฉิงแล้ว

“ที่จริงแล้วจะไปที่ไหน ฉันก็ไม่อะไรมาก ขอเพียงแค่คนในครอบครัวอยู่ด้วย ฉันก็ดีใจมากแล้ว” เฉิงเฉิงเอ่ยเลี่ยงปัญหานี้ออกมาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ทานขนมปังที่เหลือครึ่งแผ่นและดื่มนมที่เหลืออีกนิดหน่อยจนหมด

“เสียแรงที่นายโตที่สุดในหมู่พวกเราสามคน ยังนึกว่าจะมีคำแนะนำอะไรดีๆสักหน่อย น่าเบื่อจริงๆ”

หยางหยางเห็นสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ก็มีเพียงแค่ตัวเองที่จะแนะนำได้แล้ว “ผมคิดว่าพวกเราไปทริปผจญภัยสักครั้งเถอะ เหมือนกับคราวที่แล้วที่ทางโรงเรียนจัดกลุ่มไปเที่ยวในเขา”

“ทริปผจญภัยหรือคะ พี่หยางหยาง พวกพี่ไปเที่ยวกันมาตอนไหนหรือ”

คำแนะนำของหยางหยางคล้ายกับว่าทำให้จิ่วจิ่วเกิดความสนใจขึ้นมา สำหรับเธอแล้ว นี่เป็นรูปแบบการท่องเที่ยวใหม่ แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าผจญภัยหมายความว่าอะไรก็ตาม

“ตอนที่เธอยังไม่ได้มาที่นี่ คุณพ่อคุณแม่พาพี่กับเฉิงเฉิงไปเข้าร่วมมา อยู่ในภูเขาใหญ่ พวกเราตกปลา กางเต้นท์ ปิ้งย่าง.....” หยางหยางเล่าให้จิ่วจิ่วฟังอย่างสนุกสนาน

ฟังดูแล้วไม่เลวเลยจริงๆ เหมือนกับว่าความสนใจของจิ่วจิ่วถูกดึงให้มีมากขึ้น “ไม่อย่างนั้น พวกเราไปผจญภัยกันเถอะค่ะ......”

“ไม่ได้ๆ นั่นมันอันตรายเกินไปแล้ว” กู้ฮอนส่ายหน้า ครอบครัวนี้มีผู้ชราและเด็ก ถ้าหากว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นล่ะก็แย่แน่ๆ “แม่ว่า เอาตามที่จิ่วจิ่วเสนอเถอะ หาสวนสนุกสักแห่งไปเที่ยวเล่นก็ได้แล้ว”

การเดินทางท่องเที่ยวของคนทั้งครอบครัวสามารถออกไปสวนสนุกแห่งหนึ่งก็ได้แล้ว

อย่างน้อยก็น่าจะมีความแปลกใหม่สักหน่อยถึงจะถูก

วันนี้เป็นช่วงที่พวกเขาผ่อนคลายและมีอิสระมากที่สุด

กู้ฮอนไม่ต้องออกไปทำงานเก้าโมงเช้า เลิกห้าโมงเย็นทุกวัน

เป่หมิงโม่ก็ไม่ต้องเป็นกังวลต่อเรื่องราววุ่นวายซับซ้อนของบริษัทเป่หมิงหรือบริษัท GT ทั้งวันเช่นกัน

ผู้ชราทั้งสองตอนนี้ก็อยู่ในช่วงบั้นปลายของชีวิตแล้ว เด็กๆ แม้ว่าจะต้องไปโรงเรียนแต่ก็เป็นการใช้ชีวิตที่ไม่มีความกังวลใดๆ

การเดินทางท่องเที่ยวของคนทั้งครอบครัวควรจะหาสถานที่ที่เหมาะสมจะให้คนทั้งครอบครัวไป

สำหรับจุดหมายปลายทางนั้น.......

แน่นอนว่าเป่หมิงโม่ก็มีการวางแผนตั้งแต่เนิ่นๆแล้ว

และก็มีเพียงแค่ตัวเขาเองที่รู้ จนกระทั่งคนทั้งครอบครัวนั่งอยู่บนเครื่องบินที่กำลังมุ่งหน้าสู่ลอนดอน คำตอบของปริศนานี้ถึงได้คลี่คลายลง

“คุณพ่อครับ ทำไมต้องไปประเทศอังกฤษ อเมริกาหรือญี่ปุ่นไม่ดีหรือครับ”

หยางหยางที่นั่งอยู่ที่นั่งโดยสารชั้นหนึ่งของ Airbus A380 ขมวดคิ้ว มองไปยังท้องฟ้าสีครามอันน่าเบื่อนอกบานหน้าต่าง

ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ระดับความสูงกว่า 1200-1300 เมตรแล้ว

คล้ายกับว่า เทเลทับบีส์ ที่เปิดอยู่นั้นไม่สามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้

ที่จริงแล้วเขาไม่ได้รังเกียจประเทศอังกฤษประเทศนี้ เพียงแต่ว่าเขาอยากได้คำตอบหนึ่ง

ในเมื่อขึ้นมาแล้วก็จงอยู่อย่างสงบสุขเสียเถอะ เฉิงเฉิงและจิ่วจิ่วกลับนอนอยู่บนเก้าอี้อย่างเงียบๆ

ในมือของเฉิงเฉิงนั้นถือหนังสือเล่มหนึ่ง เริ่มค้นคว้าหาความรู้ต่างๆที่เกี่ยวกับลอนดอน ไปสถานที่ที่หนึ่ง ไม่อาจจะไม่รู้อะไรได้ แม้ว่าคุณพ่อจะอยู่ด้วย หรือว่า พวกเขายังเป็นเพียงแค่เด็กตัวเล็กๆ ไม่จำเป็นจะต้องไปครุ่นคิดในสิ่งที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกเขาได้ก็ตาม

จิ่วจิ่วกลับถูกคนที่อยู่ในหน้าจอดึงดูดเอาไว้แล้ว

ประเทศอังกฤษ เป็นประเทศที่เต็มไปด้วยเรื่องราวทางประวัติศาสตร์มากมายประเทศหนึ่ง เพียงแต่ว่ากู้ฮอนเคยได้ยินและได้เห็นผ่านโทรทัศน์เพียงแค่ส่วนน้อย แต่ทว่าไม่เคยมาเหยียบผืนแผ่นดินในต่างประเทศนี้ด้วยตัวเองเลย

“คุณคงจะไม่ได้ซื้อตั๋วเครื่องบินเมื่อวานแล้วหรอกนะ”

เห็นแล้วกู้ฮอนก็ประหลาดใจมาก ระยะห่างจากตอนที่เขาตัดสินใจมาจนถึงตอนที่อยู่บนเครื่องบินนั้น ไม่เกินสิบหกชั่วโมง

สไตล์การทำอะไรของเขานั้นทำโดยพลการมาตลอด ที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องถามหาเหตุผลใดๆ

สิ่งที่เขาทำ เหตุผลไม่ได้อยู่ที่องค์ประกอบหลักในการตัดสินใจ

เป่หมิงโม่วางเดอะไทมส์ที่อยู่ในมือลง “คุณไม่ชอบสถานที่แห่งนี้หรือ จากที่ผมรู้มา ดูเหมือนว่าคุณจะไม่เคยไปที่นั่น”

“ฉันเพียงแค่อยาก.......” กู้ฮอนกลืนคำพูดที่เหลือลงไป