บทที่1098 อาณาจักรแห่งความฝัน

บทที่1098 อาณาจักรแห่งความฝัน

มีเสียงเบาๆดังขึ้น จุกคอร์กที่ปิดขวดไวน์อยู่ก็เปิดออก

หลังจากที่เขารินไวน์ให้กับทั้งสี่คนแล้ว ก็ถอยกลับไปยังตำแหน่งที่ยืนอยู่เมื่อครู่นี้

ตอนที่พวกเขากำลังจะชนแก้ว ก็ได้ยินเสียงตะลึงของเด็กๆลอยมาจากห้องนอนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของห้องรับแขก “ว้าว!”

ถัดมาก็มีเสียงกุกๆกักๆลอยออกมา

“เด็กๆตื่นแล้ว ฉันจะไปดูสักหน่อยค่ะ” กู้ฮอนพูด ลุกจากโต๊ะอาหาร แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องอาหารไป

*

เมื่อผ่านการพักผ่อนระยะเวลาสั้นๆไม่กี่ชั่วโมง เด็กๆก็เหมือนกับมอเตอร์ตัวเล็กๆที่ชาร์จแบตเต็มแล้ว

สิ่งแรกที่ทำให้พวกเขาตะลึงก็คือ ตัวเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่นุ่มแล้ว

แม้ว่าผ้าม่านจะถูกดึงปิดไว้ แต่ช่วงเวลากลางวัน ภายในห้องก็ไม่ได้มืดขนาดนั้น

เครื่องเรือนภายในห้องนั้นหรูหราล้ำค่า......

แน่นอนว่า สิ่งที่ทำให้พวกเขาส่งเสียงอุทานออกมาก็คือ ช่วงเวลาที่หยางหยางเปิดผ้าม่านออก

ชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่ปรากฏตัวเบื้องหน้าพวกเขา

เด็กทั้งสามคนยืนอยู่หน้าบานหน้าต่างโดยไม่ได้นัดหมาย

สิ่งนั้นคือชิงช้าสวรรค์ที่มีชื่อเรียกว่า ลอนดอนอาย มีแรงดึงดูดเด็กน้อยทั้งสามคนนี้มากกว่าเมืองเก่าเมืองนี้มากมายนัก

“เด็กๆ นอนหลับสบายหรือไม่” ประตูห้องเปิดออก กู้ฮอนยิ้มบางๆ เอ่ยทักทายพวกเขา

“คุณแม่ หม่ามี๊ พวกเราอยากไปที่นั่น......”

เด็กๆชี้นิ้วไปที่ลอนดอนอายอย่างตื่นเต้น เรียกมารดาอย่างดีใจ

“ได้ แต่ว่าตอนนี้พวกลูกต้องเป็นเด็กดี ไปทานข้าวถึงจะไปได้”

“กินข้าวแล้ว.......” เด็กน้อยสามคนที่สวมเพียงแค่ชุดนอน หมุนตัววิ่งไปยังประตู

“เฮ้ๆ พวกลูกยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเลย ที่นี่ไม่อาจทำเหมือนอยู่ที่บ้านแบบนั้นได้ นอกจากนี้ยังมีคนนอกอยู่ด้วย อย่าทำให้พวกแม่ขายหน้าจะได้ไหม” กู้ฮอนดึงหยางหยางที่วิ่งอยู่ด้านหน้าเอาไว้

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น กู้ฮอนก็พาเด็กๆทั้งสามคนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วมาปรากฏตัวที่ห้องอาหาร

“คุณพ่อ คุณพ่อช่างแล้งน้ำใจจริงๆ แอบกินอาหารอร่อยลับหลังพวกเรา โชคดีที่พวกเราตื่นเร็ว ไม่อย่างนั้นคงถูกคุณพ่อทานหมดแน่นอน”

หยางหยางเห็นอาหารแล้ว นัยน์ตาทั้งสองข้างก็ทอประกายขึ้นมา

“แค่กๆ.....”

โชคดีที่พวกเขาล้วนพูดคุยภาษาจีน ชายหนุ่มชาวประเทศอังกฤษนั้นฟังไม่เข้าใจ

เพียงแต่เป่หมิงโม่ก็ยังคงรู้สึกว่าน่าขายหน้าอยู่บ้าง

เพิ่งจะมาถึงลอนดอนวันแรก หยางหยางก็เกือบจะทำให้เป่หมิงโม่ขายหน้าต่อหน้าคนภายนอกเป็นครั้งแรก

แม้ว่าจากมุมมองของภาษาแล้ว นี่ไม่ได้สร้างความกระอักกระอ่วนใดๆให้ใครสักคนที่อยู่ในเหตุการณ์

เขาที่มีความหยิ่งยโสจนเคยตัว แม้ดูแล้วจะเปลี่ยนไปมากในระยะเวลาสั้นๆ แต่ไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบ มักจะมีปัญหาบางด้านที่เปลี่ยนแปลงได้ยาก

ก็เหมือนกับตอนนี้ ลูกชายตัวน้อยของเขาได้สร้างเรื่องยุ่งยากเล็กน้อยขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

บางทีเขาควรจะยอมรับและทำความคุ้นเคยกับจุดนี้

นี่เป็นสิ่งสำคัญมาก โดยเฉพาะคืนวันในอนาคต

อนาคตแบบนี้จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน

อาจจะต้องรอให้ถึงตอนที่หยางหยางแบกกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองออกจากบ้านไป

*

ชายหนุ่มชาวประเทศอังกฤษยืนตัวตรงอยู่ข้างประตูห้องอาหาร ใบหน้าเขาไร้ความรู้สึก คล้ายกับว่ามองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้

ในจุดนี้ สะท้อนให้เห็นถึงคุณสมบัติของบริกรที่ผ่านการอบรมมาควรจะมี

“ว้าว! ทำไมที่นี่ยังมีคนยืนอยู่ด้วยคนหนึ่งกัน” ในที่สุดหยางหยางก็มาถึงห้องอาหาร และเห็นชายหนุ่มต่างชาติที่มีส่วนสูงแทบจะไม่ต่างกับคุณพ่อของตัวเอง

“Hello, Hi”

ในที่สุดก็มีสถานที่ที่สามารถโอ้อวดภาษาอังกฤษได้แล้ว

หยางหยางนั้นเหมือนกับได้ค้นพบแผ่นดินใหม่อะไรสักแห่ง

เมื่อเผชิญหน้ากับแขกตัวน้อยที่มาจากแดนไกลทางทิศตะวันออก ชายหนุ่มชาวประเทศอังกฤษก็พยักหน้าให้กับเขาเล็กน้อย จากนั้นก็ใช้พูดโดยใช้สำเนียงลอนดอนอย่างชัดเจนว่า “Can I help you, sir?”

คำตอบนี้คล้ายกับว่าเติมเต็มความพึงพอใจให้กับใจที่หยิ่งทระนงเล็กๆของหยางหยาง

ตอนที่อยู่อเมริกา เขาจะถูกผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาเรียกว่า ‘เด็กน้อย’

นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกให้ความสำคัญ

“หยางหยาง มาทานข้าว!” เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าเด็กนี่ก่อเรื่องอื่นๆที่ไม่คาดฝันออกมา กู้ฮอนจึงรีบเรียกเขามาทานข้าว

“ที่นี่มีของอร่อยมากมาย ถ้าหากว่าหลานไม่มาล่ะก็ จะถูกพวกเราทานหมดแล้วนะ” หวีหรูเจี๋ยก็รู้ว่าหลานชายตัวน้อยคนนี้เป็นเด็กที่พิเศษมากคนหนึ่ง

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เลย เมื่อได้ยินถึงของอร่อย เขาก็ละทิ้งความคิดที่จะพัวพันกับชายหนุ่มชาวประเทศอังกฤษทิ้งไป

“ว้าว มีอาหารอร่อยๆมากมายขนาดนี้เลย กุ้งก้ามกราม ปู.......” อาหารอันโอชะที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นทำให้ตาเขาลายเล็กน้อย

คล้ายกับว่าน้ำลายจะหยดออกมาแล้ว

แต่ว่าในตอนนี้เองที่เขาหันไปมองชายหนุ่มชาวประเทศอังกฤษแล้วเอ่ยขึ้นมากะทันหันประโยคหนึ่ง “มีอกไก่ม้วนกับKFCไหม”

“นี่.......”

ประโยคที่แขกตัวน้อยเอ่ยขึ้นมากะทันหัน ทำให้ชายหนุ่มชาวประเทศอังกฤษไม่รู้ว่าจะตอบเขาอย่างไร

นี่ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

แน่นอนว่า คนที่กระอักกระอ่วนมากกว่าเขาก็คือครอบครัวแขกผู้มาจากทิศตะวันออกนี้

“เป่หมิงซีหยาง!”