บทที่1100 ความสัมพันธ์อันน่าสนใจ

บทที่1100 ความสัมพันธ์อันน่าสนใจ

เขาเดินไปถึงด้านหน้าหยางหยาง “ขอโทษด้วย ฉันเข้าใจนายผิดไป ฉันไม่ควรพูดแบบนั้น”

“ฮิฮิ ไม่เป็นไร นายก็ไม่ได้พูดกับฉันแบบนี้แค่ครั้งเดียวสักหน่อย คุ้นชินไปนานแล้ว และก็ต้องโทษที่ฉันพูดจาไร้สาระแล้วทำให้เกิดเรื่องขึ้นมา หลังจากนี้จะไม่ทำแล้ว เพียงแต่เมื่อครู่นี้ ฉันรู้สึกเกลียดนายบ้างแล้วจริงๆ”

ใบหน้าของหยางหยางเต็มไปด้วยรอยยิ้มขึ้นมาในทันที เขาไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียเท่าไร ขอเพียงแค่สามารถลบล้างความอยุติธรรมนี้ไปได้ ก็จะไม่คิดเล็กคิดน้อยอะไรกับเรื่องเก่า

เมฆหมอกอึมครึมสลายไปแล้ว แต่ว่าปัญหายังลอยอ้อยอิ่งอยู่บนศีรษะของพวกเขา

ควรจะใช้วิธีการใดมาทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ได้ใกล้ชิดกันอีกหน่อยดีนะ

ทุกคนล้วนหลบหนี ให้พวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างเป็นส่วนตัวก็ไม่ได้แล้ว

จิ่วจิ่วกระพริบดวงตากลมโตสองสามครั้ง คล้ายกับว่าคิดวิธีออกมาได้วิธีหนึ่ง “อืม......หนูว่า ให้คุณพ่อกับหม่ามี๊ไปดูหนังเป็นอย่างไรคะ หนูเห็นในโทรทัศน์แสดงกันแบบนี้ ดูจบแล้วก็ยังจูงมือกันออกมาด้วย”

“นี่ได้หรือ”

วิธีการนี้ฟังดูแล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ แต่ว่าใช้ได้กับสองคนนี้จริงๆหรือ

ในหลายๆครั้ง เดิมเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก กลับถูกคนวัยกลางคนคิดอย่างซับซ้อนหรือไม่ก็ยากลำบาก

แต่เด็กๆนั้นมองปัญหาเหล่านี้เป็นเรื่องง่ายดาย

ดูหนัง ความคิดนี้สามารถดึงระยะห่างของทั้งสองคนให้ใกล้ชิดกันได้จริงๆ เป็นวิธีที่ง่ายดายเสียจนไม่สามารถง่ายไปกว่านี้ได้แล้ว

ลองคิดดูว่า มีคนมากน้อยเพียงใดที่ไม่ได้เดินผ่านมาแบบนี้ เป็นผู้เชิญหรือผู้ถูกเชิญ ถึงตอนท้ายแล้วก็ไม่ใช่ว่าเดินจูงมือกันออกมาจากโรงภาพยนตร์หรอกหรือ

ในเมื่อหาวิธีได้แล้ว ถัดมาเรื่องนี้ก็ต้องจัดการทำอย่างเป็นขั้นเป็นตอนต่อไป

*

ตอนที่ตั๋วสองใบถูกส่งให้กับเป่หมิงโม่และกู้ฮอนนั้น ก็เป็นช่วงพลบค่ำของวันถัดไปแล้ว

“ให้”

โม้จิ่งเฉิงนั่งอยู่บนโซฟา ถัดจากเสียงที่สิ้นสุดไป ตั๋วสองใบก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาราวกับมายากล จากนั้นเขาก็ส่งไปให้เป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่ข้างๆไม่ไกลนัก

นี่ทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

แต่ก็รับตั๋วมา อ่านอย่างละเอียดแล้ว นี่เป็นตั๋วของRoyal Opera House การแสดงนี้มีชื่อว่า แมว

เห็นชื่อการแสดงแล้ว ก็ทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกยินดีเล็กน้อย เขายิ้มบางๆ “ผมอยากดูการแสดงนี้มาโดยตลอด เพียงแต่ว่าหลายปีมานี้ไม่มีเวลาไปตลอด”

“อ่อ อย่างนั้นหรือ ดูท่าเธอจะมีโชคไม่เลวเลย” โม้จิ่งเฉิงเห็นเขาชื่นชอบมาก ดูท่าว่าสิ่งที่ตัวเองเปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยๆเป็นการส่วนตัวนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

สำหรับพวกเขาสองคนที่ผ่านอุปสรรคและความยากลำบากมา มองว่าละครเพลงเหมาะกับด้านที่เป็นผู้ใหญ่ของพวกเขามากกว่า

ถัดมา เป่หมิงโม่ที่เผชิญหน้ากับตั๋วสองใบก็รู้สึกลำบากใจ เขารู้สึกว่าการแสดงที่ดีขนาดนี้ ควรจะเพลิดเพลินด้วยกันกับคนทั้งครอบครัว

“การแสดงเริ่มคืนวันนี้ตอนสามทุ่ม เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ลุงหวังว่าพวกเธอจะผ่านวันนี้ไปอย่างมีความสุขสักหน่อย” โม้จิ่งเฉิงเอ่ยเตือนด้วยความปรารถนาดี

ตอนนี้ กู้ฮอนก็เดินออกมาจากห้องอาบน้ำพอดี

แต่ว่าสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

ถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่บ้านที่จะทำตัวได้ตามสบายอย่างนั้น แน่นอนว่า แม้ว่าจะอยู่ในบ้านพักปานซานของเป่หมิงโม่ ก็เหมือนกับอยู่ที่นี่เช่นกัน

“ฮอน ลูกออกมาได้ประจวบเหมาะเลย พ่อมีตั๋วอยู่สองใบ เชิญลูกกับโม่ไปดูละครเพลง

นี่ทำให้กู้ฮอนตะลึงค้าง การเดินทางท่องเที่ยวในช่วงเวลานี้ล้วนกำหนดให้ไปด้วยกันทั้งครอบครัว ทำไมจู่ๆถึงได้มีสิ่งนี้ขึ้นมาได้กัน

“พ่อบุญธรรม ไม่ใช่ว่าพวกเราไปด้วยกันหรือคะ”

“พ่อมีตั๋วอยู่สองใบ แน่นอนว่ามีแค่ลูกกับโม่สองคน โม่เขาอยากดูละครเรื่องนี้มาก”

กู้ฮอนหันหน้าไปมองเป่หมิงโม่ตามสัญชาตญาณ คล้ายกับว่าสามารถมองเห็นความรู้สึกตื่นเต้นได้จากนัยน์ตาของเขา

ถ้าหากพูดว่าให้ไปดูละครกับเป่หมิงโม่สองคนในเวลากลางคืน ก็ทำให้เธอรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง หรือจะพูดได้ว่าทำตัวไม่ถูกอยู่บ้างเล็กน้อย

พวกเขาใช้เวลาส่วนตัวด้วยกันน้อยมาก ดูหนังอะไรพวกนี้ยิ่งยากขึ้นไปอีก

“พ่อบุญธรรมคะ กลางคืนหนูต้องอยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ......”

เธออยากจะหาเหตุผลให้ตัวเองไม่ต้องไปข้อหนึ่ง

สายตาที่เป่หมิงโม่มองไปทางเธอนั้นมีแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

“วันนี้เด็กๆก็ยกให้พ่อกับคุณป้าหวีหรูเจี๋ยของลูกดูแลก็ได้แล้ว พวกลูกก็ไปดูละครกันอย่างสบายใจเถอะ นี่ถือว่าเป็นการให้พวกลูกได้ลาหยุด อยากจะเที่ยวเล่นจนถึงกี่โมงแล้วค่อยกลับมาก็ได้ คืนวันนี้จะไม่กลับมาก็ไม่มีปัญหา”

ดูท่าโม้จิ่งเฉิงนั้นดื้อดึงจะให้พวกเขาสองคนไปดูละครด้วยกันให้ได้

กู้ฮอนเห็นแบบนี้ ก็เห็นแก่หน้าของผู้ชรา ไม่บอกปัดอะไรอีก

“ได้ค่ะ หนูจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” เธอพูด พลางหมุนตัวเดินไปยังห้องนอน

เห็นกู้ฮอนเดินเข้าไปแล้ว โม้จิ่งเฉิงก็มองเป่หมิงโม่ยิ้มๆ “เมื่อครู่ตอนที่ฮอนบอกว่าไม่อยากไป เธอรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยใช่หรือไม่”

เมื่อเผชิญหน้ากับโม้จิ่งเฉิง ในที่สุดครั้งนี้เป่หมิงโม่ก็พยักหน้า

เขาวาง ศักดิ์ศรี ทั้งหมดที่ตัวเองถือเอาไว้มาโดยตลอดลง

ในอดีตเขาเคยใส่ใจมัน แต่ในตอนนี้กลับได้รับการเปลี่ยนแปลงไป

จำเป็นจะต้องพูดว่า สิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นจากบุคคลเป้าหมายในบทสนทนา กู้ฮอน

“รู้สึกได้ว่าระหว่างพวกเราเดี๋ยวไกลเดี๋ยวใกล้ คิดไม่ถึงเลยว่าการเผชิญหน้ากับเธอนั้นยากยิ่งกว่าการเจรจาธุรกิจครั้งใดๆเสียอีก”

โม้จิ่งเฉิงมองเขา พลางยิ้มบางๆ “ทำไม เธอเตรียมตัวยอมรับความพ่ายแพ้แล้วหรือ อย่างนั้นก่อนหน้านี้ที่เธอทำมา.......ลุงเห็นว่าบนมือของฮอนสวมแหวนที่เธอให้เอาไว้นะ เด็กน้อย ฮอนไม่ได้ถอดมันออกก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าเธอยังมีความหวังอยู่ ที่จริงแล้วฮอนก็กำลังให้โอกาสเธออยู่ ต้องคว้ามันเอาไว้ให้ดีล่ะ”

ได้ฟังคำพูดของเขาแล้ว เป่หมิงโม่ก็รู้สึกใจสงบขึ้นมาเล็กน้อย

ในตอนนี้ เขากลายเป็นเด็กที่กำลังแตกเนื้อหนุ่มที่ดื้อดึงและไม่เชื่อฟังคนหนึ่ง และกำลังใจไม่สงบเพราะความหุนหันพลันแล่นในวัยเยาว์ของเขา

ในตอนนี้ เขาต้องการผู้อาวุโสคนหนึ่ง อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนที่เขารังเกียจคนหนึ่ง ทั้งยังเป็นผู้อาวุโสที่น่าภูมิใจและเชื่อถือได้คนหนึ่ง

นับตั้งแต่บิดาเสียชีวิตไป ในชีวิตของเขาก็ขาดบุคคลแบบนี้มาโดยตลอด

นี่ทำให้เขารู้สึกเสียใจอยู่บ้างจริงๆ ความบ้าบิ่น มุทะลุในวัยเยาว์กลายเป็น ทุน อย่างหนึ่งที่ทำให้เกิดความรู้สึกเสียใจที่ได้ทำสิ่งผิดพลาดในอดีตไป