ตอนที่ 652 อคติต่อเป่หมิงเอ้อ 2

ในส่วนของผลการเรียนรู้ เบื้องต้นก็มองผลออกแล้ว ความสามารถในการอ่านหนังสือของเขาก็พัฒนาขึ้นไม่น้อย แม้ความสามารถในการอ่านของเขามีไม่มากเท่าระดับของเฉิงเฉิง แต่เขาก็ยังสูงกว่าเด็กทั่วไปมาก

หยางหยางพูดแล้วชี้ไปที่กองเห็ดหลากสี “ พวกนี้เป็นเห็ดที่มียาพิษ ทานแล้วตายได้”

จากนั้นเขาเก็บกิ่งไม้เล็กจากบนพื้น แล้วชี้ไปที่เห็ดบางชิ้น อ่านชื่อของพวกมันออกมา แล้วอธิบายโดยประมาณให้รู้ว่าพิษมีผลยังไง

หลังจากอธิบายสักพัก คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ต่างมองหยางหยางเปลี่ยนไปอีกแบบ และกู้ฮอนกับเป่หมิงโม่เองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน

เด็กที่ซุกซนในสายตาพวกเขา แสดงตัวตนที่แท้จริงออกแล้ว กู้ฮอนก็ต้องดีใจอยู่แล้ว รู้สึกว่าหยางหยางไปตระกูลเป่หมิงเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

เป่หมิงโม่ก็พยักหน้าอย่างพอใจ ครั้งนี้ไอ่ตัวน้อยนี้ก็ไม่ได้ทำให้เขาเสียหน้าสักที

พ่อลูกคนรวยหกนิ้วก็โดนเขาพูดจนนิ่งไปหมด จากนั้นใช้สายตาที่สงสัยมองถังเทียนจื๋อ “ ไอเด็กนี้พูดถูกหรอ ?”แม้ว่าเขาจะเป็นทรราชในท้องถิ่น แต่เขาก็ค่อนข้างคลุมเครือเกี่ยวกับสิ่งสำคัญในชีวิต

ถังเทียนจื๋อพยักหัว：“. สิ่งที่หยางหยางพูดไม่ได้ผิดแม้แต่น้อย เห็ดที่มีหลากหลายสีพวกนี้ มีพิษทั้งนั้น ถ้าทานเข้าไปจะมีอันตรายต่อชีวิต” จากนั้นเขาหันหัวไปมองไปที่พ่อลูกคนรวยหกนิ้ว “ ฉันได้ให้หนังสืออัลบั้มเกี่ยวกับการเก็บวัตถุดิบในกล่องเครื่องมือแล้ว ทำไมไม่สังเกตหน่อย ”

คนรวยหกนิ้วรู้ตัวว่าตัวเองเกือบจะทำอะไรผิดแล้ว ตอนนี้เขาก็ไม่เย่อหยิ่งแล้วยอมพยักหัวขอโทษ

ลูกชายของเขารู้ว่าตัวเองจะแพ้แล้ว แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย จึงชี้ไปที่ถุงของหยางหยาง “ ฉันจะลองดูว่าเขาเก็บอะไรมาได้บ้าง ”

ที่จริงหยางหยางก็อยากได้ยินคำนี้อยู่แล้ว เขานำถุงมาแล้วเทออก เริ่มแรกก็เป็นพวกเห็ดขาว พอมาหลังก็มีไก่ป่าหนึ่งตัว

“เหอเหอ เป็นยังไง ที่ฉันมีทั้งเนื้อสัตว์และผัก ทั้งไก่ป่าหรือเห็ด ฉันได้ยินชื่อเมนูหนึ่งมาคือไก่เล็กตุ๋นเห็ด ตอนนี้ไม่มีไก่ตัวเล็ก แต่ไก่ป่าเนี่ยมี”

ถังเทียนจื๋อสำรวจสักพัก เห็ดก็จะเป็นจำพวกที่เจอบนตลาดทั่วไป ส่วนไก่นี้ ......

เขาหันหลังถามหยางหยาง “ พวกเธอยิงมันได้ยังไง ในป่านี้ ไอ่ตัวนี้ไม่ได้จับง่ายๆเลยนะ ”

หยางหยางยกเสื้อผ้าของเขาขึ้น เผยให้เห็นหนังสติ๊กยิงที่ทำโดยเป่หมิงโม่ เขามัดตรึงไว้ที่เอวของเขา แล้วชี้และพูดว่า "แน่นอนฉันพึ่งมัน"

***

หยางหยางหยิบหนังสติ๊กยิงขึ้นมา พูดอย่างได้ใจเล็กน้อย “ พ่อฉันเป็นคนทำเลย มันสามารถใช้ยิงก้อนหิน มันดีกว่าปืนเลยแหละ พ่อฉันใช้มันในการยิงไก่ให้ตายเอง ”

กู้ฮอนมองท่าทีหยางหยาง เด็กคนนี้เปลี่ยนทัศนคติของเขาที่มีต่อเป่หมิงเอ้อจากที่เขาชอบเรียกฉายาว่าไอ้พ่อนก เมื่อไหร่ ?

หรือเหตุผลจะเป็นแค่หนังสติ๊กที่ยิงได้นี้ ?

ความคิดเห็น