ตอนที่ 671 ไม่แยแส 1

ตอนที่ 671 ไม่แยแส 1

“ขี้เกียจจะมาสนใจคุณ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปข้างล่างเถอะ อยู่ที่นี่นานแล้ว พวกเด็กๆหิวจนทนไม่ไหวแล้ว” กู้ฮอนเดินไปที่ห้องน้ำด้วยใบหน้าบึ้งตึง

ในเวลานี้เธอได้เรียนรู้ประสบการณ์แล้ว ไม่กล้าที่จะก้าวเท้าหนัก เหมือนกับผู้หญิงญี่ปุ่น เธอซอยเท้าทีละก้าวเข้าไปในห้องน้ำ

เป่หมิงโม่หันติดกระดุมเสื้อไปพลาง หันหน้าไปมองร่างที่เคอะเขินของเธอไปพลาง มุมปากงอขึ้นมาเล็กน้อย

*

ขณะที่เป่หมิงโม่ปรากฏตัวอยู่ที่ห้องอาหาร เมื่อหยางหยางเห็นถือได้ว่ามาช่วยชีวิต

ถ้าหากเขามาช้าอีกหน่อย หยางหยางก็อาจจะกินจนไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้น

เจียงฮุ่ยซินมองไปยังร่างที่เปล่งปลั่งของเป่หมิงโม่ และขมวดคิ้วเล็กน้อย “โม่ ทำไมมาช้าอย่างนี้ ผู้ใหญ่อย่างพวกเราหิวไม่มีปัญหาหรอก แต่เด็กๆหิวจะทนไม่ไหว”

เป่หมิงโม่พยักหน้า “ป้าซิน ต่อไปจะไม่เกิดขึ้นแล้ว เอาล่ะพวกเรากินข้าวกันเถอะ”

พูดจบเขาก็หยิบตะเกียบขึ้นมาและคีบขนมปังชิ้นหนึ่ง

หยางหยางเป็นเหมือนหมาป่าตัวน้อยตัวหนึ่งที่หิวจัด คว้าขนมปังชิ้นหนึ่งและยัดเข้าไปในปาก

“พ่อ แม่ดีขึ้นหรือยัง” เฉิงเฉิงอยู่ที่บ้านหลังนี้มานานที่สุด เขาเข้าใจกฎและมารยาทหลายอย่าง

เห็นว่าแม่ยังไม่มา เขาเลยไม่ได้หยิบขนมปังมาก่อน

เป่หมิงโม่พยักหน้า “อีกแป๊บ เดี๋ยวเธอก็ลงมาแล้ว”

เฉิงเฉิงหยิบตะเกียบและคีบขนมปังอย่างไร้ความกังวล

หลังจากนั้นไม่นาน กู้ฮอนก็ลงมาจากข้างบน มายังห้องอาหาร

เมื่อเฉิงเฉิงเห็นแม่ของเขามาแล้ว เขาก็กระโดดออกจากที่ของตัวเอง “แม่ แม่นั่งตรงนี้” จากนั้นก็นั่งลงอีกด้านหนึ่งของหยางหยาง

กู้ฮอน นั่งลงด้วยความเก้อเขิน เพราะถัดไปเป็นที่นั่งของเป่หมิงโม่

เมื่อเจียงฮุ่ยซินเห็นเธอนั่งที่นี่ อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น แล้วพูดอย่างเย็นชา “ในเมื่อแข็งแรงดีแล้ว อย่างนั้นก็ลงมากินข้าวให้เร็วหน่อย ทุกคนจะได้ไม่ต้องมารอเธอคนเดียว”

กู้ฮอนรู้สึกผิด อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองที่เป่หมิงโม่ เขากลับทำท่าทีนิ่งเฉยอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนี้ที่ต้องทำให้ทนทุกข์กับดาบพันเล่ม ตนเองจะลงมาช้าไหม

แต่คำพูดเหล่านี้ไม่สามารถจะพูดออกมาได้ ได้แต่เพียงพยักหน้า “ท่านนายเป่หมิง ฉันจะระวัง”

***

อาหารเช้ามื้อนี้กินอย่างไม่มีรสชาติ เมื่อเผชิญหน้ากับท่านนายเป่หมิง และยังมีใบหน้าที่แสนเศร้าของเฟยเอ๋อคู่หมั้นของเป่หมิงโม่

กู้ฮอนกินขนมปังสองชิ้นเข้าไปด้วยความระมัดระวัง แล้วดื่มนมหนึ่งแก้วตรงหน้าจนหมด

ในเวลานี้คนอื่นๆก็กินไปเกือบหมดแล้ว แต่มีเพียงหยางหยางที่ยังคงกินขนมปังเข้าไปในท้องยังไม่หยุด