ตอนที่ 676 ใจตรงกัน 2

ตอนที่ 676 ใจตรงกัน 2

ฉิงฮัวก็พูดเสียงเบากับกู้ฮอน： “คุณกู้ งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ”

“กู้ฮอน คุณเป่หมิงจะไปแล้ว ยังไม่ไปส่งเขาแทนแม่อีก เขายุ่งๆ ก็ยังอุตส่าห์หาเวลาว่างมาเยี่ยมแม่” ลู่ลู่รีบพูดขึ้น

กู้ฮอนพยักหน้า： “แม่งั้นหนูไปส่งพวกเขาก่อน แม่ค่อยๆ กินก่อนนะ เดี๋ยวหนูกลับมานะคะ”

ถึงแม้ปากเธอจะพูดแบบนี้ แต่ว่าในใจเธอกลับคิดอีกอย่าง：เป่หมิงเอ้อคนนี้จะใจดีขนาดนี้เลยเหรอ ถ้าตอนเช้าไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีไว้ ตอนนี้ถึงได้มาดูลาดเลา ดูว่าตัวเองโดนฟ้องมั้ย

กู้ฮอนส่งเป่หมิงโม่กับฉิงฮัวออกจากห้องพักผู้ป่วย ก็หันหลังจะกลับไป

“กู้ฮอน เธอไม่อยากจะพูดอะไรกับฉันหน่อยเหรอ?” เป่หมิงโม่หยุดเดินแล้วหันกลับไป แล้วเรียกเธอไว้

กู้ฮอนหันมา แล้วมองเป่หมิงโม่สีหน้าสุดจะทน： “ระหว่างฉันกับนายยังมีอะไรต้องพูดอีก แสร้งทำเป็นดีที่แท้ในใจคิดร้ายน่ะสิไม่ว่า”

“คุณกู้ ผมคิดว่าคุณเข้าใจเจ้านายผิดแล้ว วันนี้ผมกับเจ้านายไปเยี่ยมคุณท่านกับคุณป้าฟางมา ตอนกลับก็ได้รับโทรศัพท์จากทางโรงพยาบาล พวกเราถึงได้มาที่นี่” ฉิงฮัวไม่อยากให้กู้ฮอนเข้าใจเจ้านายของตนผิด

กู้ฮอนขมวดคิ้ว พูดพลางชักสีหน้า： “ไม่ว่านายจะมีน้ำใจ หรือว่าแกล้งก็ช่าง แต่ฉันหวังว่าหลังจากนี้นายจะไม่โผล่มาที่นี่จะดีกว่า ก็ถือซะว่าฉันขอให้นายอย่ามารบกวนแม่ฉันให้ท่านพักฟื้นเถอะ หรือจะถือซะว่าแม่ของฉันกับคุณท่านเป่หมิงเคยเป็นเพื่อนกันจะได้มั้ย? ”

เป่หมิงโม่มองกู้ฮอน เขาไม่ได้พูดอะไรก็หันหลังแล้วเดินจากไป

“คุณกู้ เจ้านายเขาหวังดีจริงๆ นะครับ คุณทำแบบนี้กับเขามันออกจะ......” ฉิงฮัวพูดถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจ จากนั้นก็หันหลังและตามเป่หมิงโม่ไป

กู้ฮอนจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเป่หมิงโม่นั้นหวังดี เธอแค่ไม่อยากรับความกรุณาจากเป่หมิงโม่อีกแล้ว

นอกจากนั้นแล้วระหว่างพวกเขาก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน เธอก็ไม่ได้อยากมีความสัมพันธ์อะไรกับตระกูลเป่หมิงด้วย

กู้ฮอนมองเงาร่างของทั้งสองจากไป จากนั้นก็กลับไปที่ห้องพักผู้ป่วย

“แม่ มาหนูป้อนนะ” ที่จริงแล้วเมื่อกี้กู้ฮอนก็มีความสุขดี แต่พอเห็นเป่หมิงโม่แล้วอารมณ์ก็แย่ลงอีก

เธอนั่งลงข้างเตียง แล้วหันไปหยิบชามบนโต๊ะ ตักน้ำซุปนกพิราบมาก่อนหนึ่งถ้วย

ชาวบ้านเขาว่ากันว่า “นกพิราบหนึ่งตัวเท่ากับไก่เก้าตัว” ตอนนี้ร่างกายคุณแม่เพิ่งจะดีขึ้นมา เป็นเวลาที่จะต้องบำรุง

เธอให้ช้อนตักซุปขึ้นมา เป่ามันเบาๆ แล้วยื่นไปที่ข้างปากลู่ลู่

ว่ากันว่าอาหารในโรงพยาบาลนั้นทำเอาไม่อยากอาหาร ลู่ลู่ดื่มซุปนกพิราบนี้แล้วก็พยักหน้าไม่หยุด

กู้ฮอนก็ป้อนน้ำซุปให้ลู่ลู่จนหมดชาม

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง มื้อนี้ก็สิ้นสุด กู้ฮอนได้เก็บจานชามเรียบร้อย และเอาโต๊ะทานข้าวออก