ตอนที่ 703 ข้อตกลงแลกเปลี่ยน 1

ตอนที่ 703 ข้อตกลงแลกเปลี่ยน 1

ฉิงฮัวที่อยู่ด้านข้างถลึงตาใส่เขา พลางตวาดด่า “ผมว่าคุณคิดให้ดีๆฉลาดๆหน่อย แบบนี้จะได้รับความทุกข์ทรมานน้อยๆ พูดมา คุณชื่ออะไร”

คนคนนั้นไม่มีแม้แต่ความรู้สึกหวาดกลัว บนใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มตั้งแต่ต้นจนจบ "ผมชื่อหลิ่วเจียง”

“หลิ่วเจียง ระหว่างผมกับคุณไม่น่าจะมีความแค้นอะไรต่อกัน คุณสร้างปัญหาให้กับโรงแรมของผม คิดว่าคงจะมีคนบงการคุณสินะ” เป่หมิงโม่เห็นหลิ่วเจียงพูดจาฉะฉาน เวลาถามเขาก็ไม่จำเป็นต้องพูดจาอ้อมค้อม

หลิ่วเจียงพยักหน้า “ประธานเป่หมิง การคาดเดาของคุณไม่ผิด มีคนบงการให้ผมทำแบบนี้”

ฉิงฮัวได้ยิน ที่แท้ก็เป็นอย่างที่คิดไว้ เขาโค้งตัวลงหิ้วหลิ่วเจียงขึ้นมา “พูด ใครเป็นเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังคุณ”

“หึๆ คุณก็เหมือนกับผม เป็นเพียงแค่สุนัขตัวหนึ่งในบ้านของเจ้านายเท่านั้นเอง ผมจำเป็นต้องบอกคุณด้วยหรือ” หลิ่วเจียงมองท่าทางถลึงตามองมาอย่างโกรธเคืองของฉิงฮัว เขายังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้

“แกเชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้ฉันสามารถซัดแกให้เจ็บปวดเจียนตาย ดูสิว่าแกจะปากแข็งอีกหรือไม่” ฉิงฮัวพูดพลางกำหมัดแน่นจนสามารถได้ยินเสียงดัง ‘กร๊อบ’ ของข้อต่อเขา

เป่หมิงโม่เห็นฉิงฮัวจะลงมือ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉิงฮัวหยุดมือ แก้มัดเชือกให้เขาแล้วเอาเก้าอี้มาให้เขาตัวหนึ่ง”

เขามองออกว่า หลิ่วเจียงคนนี้เป็นคนที่ ‘ต่อรองยาก’ ไม่กลัวการลงไม้ลงมือ แต่ต้องพูดจากันดีๆ

ฉิงฮัวที่ได้ยินเจ้านายบอกให้เขาหยุดมือ แม้ว่าในใจเขาจะมีความโกรธอยู่แต่ก็ต้องกดมันลงไป เขาสูดลมหายใจหนักๆไปครั้งหนึ่ง

จากนั้นก็หยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางไว้ด้านหลังของหลิ่วเจียงแล้วใช้มือกดเขานั่งลงบนนั้น

ในไม่ช้าเชือกก็ถูกคลายออก

หลิ่วเจียงเคลื่อนไหวมือไปมา นั่งไขว่ห้างพลางมองไปที่เป่หมิงโม่ “ประธานเป่หมิง คุณมีคำพูดที่อยากพูดกับผมใช่หรือไม่ เพียงแต่ผมคิดว่าคุณอาจจะผิดหวัง ผมน่ะ แม้ว่าจะเป็นสุนัขที่จงรักภักดีตัวหนึ่งสู้พี่ชายท่านนี้ไม่ได้ แต่ผมก็ได้รับผลประโยชน์มาจากคนอื่นจึงต้องพยายามทำให้สำเร็จเท่านั้นเอง”

ฉิงฮัวที่ยืนอยู่ด้านข้าง ฟังคำพูดของหลิ่วเจียงแล้วล้วนรู้สึกไม่รื่นหู แต่เจ้านายสั่งเอาไว้จึงทำได้เพียงแค่ข่มความโกรธของตัวเองลงไป

เป่หมิงโม่มองหลิ่วเจียง จากนั้นก็หยิบบุหรี่สองมวนออกมาจากกล่องใส่บุหรี่ มวนหนึ่งใส่ปากตัวเอง อีกมวนหนึ่งโยนให้หลิ่วเจียง

หลิ่วเจียงสามารถไปกำจัดหวางซื่อด้วยตัวคนเดียวในเวลาดึกดื่นค่ำคืน ชื่อเสียงของเขาก็ไม่ได้มาเสียเปล่า แม้ว่าจะถูกเชือกมัดอยู่ครู่หนึ่งจนข้อมือรู้สึกชาเล็กน้อย แต่ว่าก็ยังคงยกมือข้างหนึ่งรับเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ

เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนนอก คีบบุหรี่เข้าปาก หันหน้าไปเอ่ยกับฉิงฮัวว่า “คุณจะยืนอึ้งอยู่ข้างๆทำไมกัน ยังไม่จุดบุหรี่ให้ผมอีก”