ตอนที่ 704 ข้อตกลงแลกเปลี่ยน 2

ตอนที่ 704 ข้อตกลงแลกเปลี่ยน 2

หลังจากสูบบุหรี่เฮือกหนึ่งแล้ว ก็โยนส่วนที่เหลือลงบนพื้น ใช้เท้าขยี้ให้ไฟดับ “ตกลง ประธานเป่หมิง แท้จริงแล้วคนคนนี้ผมก็ไม่ได้คุ้นเคยมากนัก เพียงแต่เขามาหาผมก่อนจะเกิดเรื่องไม่กี่วัน ให้ผมหาคนไปจัดการเล่นตุกติกกับลิฟต์โดยสารในโรงแรมแมนดาริน ถึงตอนนั้นส่วนที่เหลือเขาจะจัดการแก้ไขเอง”

“คุณดูสิว่าเป็นคนคนนี้ที่มาหาคุณใช่หรือไม่” เป่หมิงโม่เอ่ยแล้วก็หยิบรูปถังเทียนจื๋อที่อยู่ในแฟ้มออกมา ให้ฉิงฮัวยื่นไป

หลิ่วเจียงมองรูปภาพครู่หนึ่ง พิจารณาชั่วครู่ จากนั้นก็เอ่ยอย่างมั่นใจมากว่า “เป็นคนคนนี้”

เป่หมิงโม่พยักหน้า จากนั้นก็ยื่นเช็คที่ตัวเองเขียนเสร็จเมื่อครู่ให้กับฉิงฮัว ให้เขาส่งให้หลิ่วเจียง

หลิ่วเจียงนั้นแทบจะเก็บความรู้สึกตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ แต่เมื่อเขาเห็นเช็คที่ได้รับมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาเงยหน้ามองเป่หมิงโม่ “ประธานเป่หมิง คุณกำลังล้อผมเล่นใช่หรือไม่ เมื่อสักครู่พูดเรียบร้อยแล้วว่าหนึ่งล้าน ทำไมตอนนี้ถึงได้เหลือแค่ 550,000 กัน”

เป่หมิงโม่ยิ้มเย็น “คุณหลิ่ว อย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่น ผมให้จำนวนตัวเลขนี้กับคุณก็มีสาเหตุ ผมหวังว่าคุณจะเป็นพยานให้กับผมตอนขึ้นศาลในการชี้ตัวคนคนนี้”

“ประธานเป่หมิง นี่เข้าข่ายบีบบังคับฝืนใจให้คนอื่นทำในสิ่งที่ทำไม่ได้แล้วนะ ผมบอกคุณไปแล้วว่าเป็นใคร คุณยังจะให้ผมขึ้นศาลชี้ตัวอีก ถึงเวลานั้นเขาเข้าคุกแล้ว ผมก็เข้าไปด้วย ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็เสียเปรียบอยู่เล็กน้อย ผมเอาเงินนี้ไปแล้วไม่ต้องไปพบกับคนคนนั้น หลบหนีไปให้ไกลก็พอแล้ว” หลิ่วเจียงเก็บเช็คเข้ากระเป๋าเตรียมตัวลุกขึ้นจะจากไป

***

เป่หมิงโม่ส่งสายตาให้กับฉิงฮัว

ฉิงฮัวยื่นมือกดหลิ่วเจียงให้นั่งลงบนที่นั่ง

หลิ่วเจียงมองเป่หมิงโม่พลางยิ้มบางๆ “ประธานเป่หมิง คุณหมายความว่าอะไร เรื่องที่คุณอยากรู้ผมก็บอกคุณแล้ว ผมยังยอมขาดทุนไม่ถามหาอีก 550,000 กับคุณ คุณยังจะให้ผมทำอย่างไรอีก”

“คุณหลิ่ว ผมคิดว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว ผมให้คุณมาเป็นพยานนั้นไม่ผิด แต่ผมสามารถรับประกันได้ว่าคุณสามารถถอนตัวออกมาได้โดยไม่มีปัญหา ถึงเวลานั้นผมยังจะแถมตั๋วเครื่องบินเดินทางไปต่างประเทศให้คุณอีกใบ เป็นอย่างไร คุณยังไม่เชื่ออีกหรือว่าผมมีความสามารถนี้” เป่หมิงโม่เอ่ยพูดช้าๆ เขาก็เข้าใจว่า คนที่มีอาชีพอย่างหลิ่วเจียง ก็มีข้อเรียกร้องเพียงเท่านี้เอง ไม่ต้องให้เขาเอ่ยปาก ก็ให้เขาไปจนพอใจในครั้งเดียว

“คุณเป่หมิง ดูท่าผมคงจะเข้าใจผิดไปจริงๆ ไม่เสียแรงที่เป็นถึงนักธุรกิจผู้โดดเด่น ไม่ว่าอะไรล้วนคิดแทนผมหมดแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมก็ถ้าไม่ทำก็ไม่ทำ ถ้าจะทำก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ผมตกลงที่จะเป็นพยานให้กับคุณ”

ประโยคนี้ของหลิ่วเจียงทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกสบายใจขึ้นมาในทันที ขอเพียงแค่คนคนนี้อยู่ก็สามารถกลายเป็นอาวุธที่ทรงพลังในการใช้ต่อกรกับถังเทียนจื๋อตอนที่ขึ้นศาลได้

เป่หมิงโม่พยักหน้า มองไปที่หลิ่วเจียง “ในเมื่อพวกเราล้วนบรรลุข้อตกลงแล้ว สองวันนี้อาจจะต้องลำบากคุณหน่อย เพื่อความปลอดภัยของคุณ ผมจะจัดสถานที่แห่งหนึ่งให้พวกคุณพักอาศัยชั่วคราวไปก่อน”

หวางซื่อ ได้ยินก็เอ่ยด้วยใบหน้าอมทุกข์ว่า “เจ้านาย ถ้าหากว่าผมอาศัยอยู่กับเขา ชีวิตน้อยๆของผมก็รักษาเอาไว้ไม่อยู่แล้วน่ะสิครับ เดิมเขามาทำร้ายผมนะครับ......”

หลิ่วเจียงมองบนใส่เขา “นายวางใจได้ ตอนนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ฉันทำร้ายนายไม่ได้หรอก”

จากนั้นเขาก็หันไปมองเป่หมิงโม่ พลางเอ่ยว่า “ประธานเป่หมิง ผมฉันยังเชื่อมั่นในตัวคุณมาก โดยเฉพาะมาตรการรักษาความปลอดภัยของคุณนั้นไม่เลวเลย”

*