ตอนที่ 712 ห้องเก่า

ตอนที่ 712 ห้องเก่า

"กู้ฮอน แม่ไม่ได้กลับไปที่นั่นนานแล้ว บ้านหลังนี้แม่เช่ามา แต่ค้างค่าเช่ามาหลายเดือนแล้ว ดังนั้นช่วยไปจ่ายค่าเช่าแทนแม่หน่อย ฝากขอโทษเจ้าของบ้านแทนแม่ด้วย”

"แม่ ฉันคิดว่าฉันจะไปช่วงนี้ หลังจากจ่ายค่าเช่าแล้ว ฉันว่าอย่าอยู่ที่นั่นอีกเลย ย้ายไปอยู่ที่บ้านของหนูก็ได้" แน่นอนกู้ฮอนรู้ดีว่าตอนนี้บ้านของเธอค่อนข้างเล็ก ไม่ต้องพูดถึงตอนแม่ย้ายเข้ามา

แต่สิ่งที่เธอคิดก็คืออาการของแม่ เธอต้องการเวลาในการรักษาและพักฟื้น ตอนนี้ฉิงฮัวบอกว่าเขาต้องการให้ลั่วเฉียวย้ายไปคลอดที่นั่น จากนั้นแอนนิก็จะตามไปด้วย ทีนี้ก็จะมีห้องว่าง แม่พักที่นั่นก็ดี

ลู่ลู่มองไปที่กู้ฮอนอย่างโล่งใจ "กู้ฮอน ลำบากลูกจริงๆ ต้องทำงานแล้วต้องดูแลแม่อีก อันที่จริงแม่ว่าคุณหยินดูสนใจลูกอยู่นะ ถ้าลูกกับเขาคบกันอยู่ ก็แต่งกับเขาไปเลย ลูกเป็นผู้หญิงถ้าไม่มีผู้ชายคนดูแลมันจะไม่ดี"

เมื่อกู้ฮอนได้ยินใบหน้าของเธอก็แดงขึ้น "แม่เราคิดจะแต่งงานกันจริงๆ แต่มีปัญหามากมายระหว่างเรา ดังนั้นเราจึงแยกทางกันในที่สุด"

"ปัญหาระหว่างพวกลูกคือเป่หมิงโม่หรือเปล่า" แม้ว่าลู่ลู่จะป่วย แต่เธอก็ยังคิดได้อย่างรวดเร็ว

"ที่จริงมันไม่ใช่เพราะเรื่องของเป่หมิงโม่ทั้งหมดหรอกค่ะ มีปัญหาอื่นๆอีกมากมาย แม่ไม่ต้องกังวล เรื่องนี้จบแล้ว ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องดีที่ฉันจะเป็นเพื่อนกับเขาในตอนนี้"

กู้ฮอนไม่ต้องการพูดถึงช่วงเวลานั้นของหยินปู้ฝัน อดีตก็คืออดีตไม่มียารักษาอาการเสียใจ ในโลกเพียงแค่คิดล่วงหน้าและมองไปข้างหน้าจะพบเส้นทางใหม่

วันรุ่งขึ้นเป็นวันพักผ่อน กู้ฮอนพาเฉิงเฉิงและจิ่วจิ่วไปให้แอนนิและลั่วเฉียวในตอนเช้า

"กู้ฮอน ไม่ต้องกังวลที่จะไปที่นั่น คุณสามารถฝากลูกทั้งสองไว้กับเราได้ ไม่ต้องกังวล" ลั่วเฉียวยิ้มและพูดขณะที่ลูบท้องของเธอ มองไม่เห็นความระมัดระวังเช่นเดียวกับหญิงตั้งครรภ์คนอื่นๆบนใบหน้าของเธอ .

"เฮ้ เอาเท้าของคุณออกไป! ระวังหน่อย ถ้าคุณตบหลานชายของฉันจนโง่จะทำยังไง?" หยินปู้ฝันขมวดคิ้วและมองไปที่ลั่วเฉียว

แอนนิพูดกับคนข้างๆว่า “คุณคิดจะตบท้องก็ตบไม่ได้ มันไม่ดีสำหรับเด็ก”

"ใช่ คุณกำลังจะเป็นแม่ ทำไมไม่ระวังอะไรเลย" กู้ฮอนยังสมทบกับลั่วเฉียว

***

"กู้ฮอน ผมเห็นว่าคุณไปคนเดียว ทำอะไรไม่ค่อยสะดวก ผมว่าผมควรไปกับคุณจะดีกว่า อีกอย่างคุณจะได้จัดการอะไรๆได้เร็วขึ้น เรามีเวลาจำกัดรีบไปจะได้รีบกลับ" หยินปู้ฝันไม่ต้องการปล่อยให้เธอไปคนเดียว ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง บางอย่างก็ทำไม่ได้และเพื่อความปลอดภัยของเธอด้วย

"สุภาษิตบอกไว้ว่าชายหญิงทำงานร่วมกันย่อมไม่เหนื่อย รุ่นพี่ ไม่ต้องรอให้กู้ฮอนตกลงหรอก" ลั่วเฉียวที่ถูกพวกเขาโจมตีเมื่อครู่จนพูดอะไรไม่ออก ตอนนี้กลับเอาคืนได้แล้ว

กู้ฮอนหน้าแดงแล้วถลึงตามองลั่วเฉียวดุดัน จากนั้นมองไปที่หยินปู้ฝันอีกครั้ง "ขอบคุณค่ะ งั้นเราไปกันเถอะ"

*

กู้ฮอนและหยินปู้ฝันขับรถไปยังเมือง S

การช่วยแม่ย้ายบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย การขับรถสองคันก็เพื่อให้สิ่งของสำคัญบางอย่างใส่รถของตัวเองได้ สิ่งของขนาดใหญ่อื่นๆ ก็ให้ บริษัทขนย้ายมาขนย้ายแบบนี้ถึงจะวางใจ

พวกเขาสองคนมาถึงเมือง S อย่างรวดเร็ว กู้ฮอนทำตามบันทึกที่แม่ให้มาโดย ใช้ระบบนำทางในรถยนต์เพื่อค้นหาที่อยู่เดิมของแม่

หลังจากลงจากรถ กู้ฮอนก็มองขึ้นไปและเห็นว่านี่คืออาคารท่อแบบเก่าที่สร้างขึ้นในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 ซึ่งไม่ได้ถูกรื้อถอนไปตามกาลเวลา

สิ่งที่เรียกว่าอาคารหลอดหมายความว่าแต่ละชั้นเชื่อมต่อกันด้วยทางเดินยาวที่มีห้องเดี่ยวหลายห้อง

พวกเขามาถึงชั้นสาม เมื่อพวกเขาหันไปทางขวาก็คือห้องที่แม่ของพวกเขาอาศัยอยู่

กู้ฮอนยืนมองโดยรอบ

เหนือทางเดินทั่วไปราวตากผ้าจำนวนมากถูกดึงขึ้นและลงเหมือนใยแมงมุม

หันกลับไปดูบ้านที่แม่ของฉันอาศัยอยู่

ประตูไม้ที่ดูซอมซ่อเล็กน้อยถูกแขวนด้วยตัวล็อกสนิมขนาดใหญ่

ถัดจากประตูเป็นหน้าต่างไม้ที่มีสีหลุดออกมาและค่อนข้างผุพัง

ชิ้นส่วนของแก้วที่ฝังอยู่บนกรอบได้เปลี่ยนเป็นสีดำเล็กน้อยรอบๆ

กู้ฮอนยกเท้าขึ้นและแตะกุญแจจากชายคาของกรอบประตู

นี่คือสิ่งที่ลู่ลู่วางไว้ที่นี่ บางทีเธออาจคิดว่ามันปลอดภัยพอที่จะใส่กุญแจไว้ที่นี่ แต่แน่นอนว่าเธอมั่นใจมากกว่าว่าที่บ้านไม่มีอะไรมีค่า

มือของกู้ฮอนที่ถือกุญแจนั้นสั่นเล็กน้อยและค่อยๆเปิดล็อคขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่

“แอ๊ด...”

ประตูถูกผลักเปิดออกทำให้เกิดเสียงทุ้มๆที่ได้ยินในหนังเก่าๆเท่านั้น

ในขณะเดียวกันฝุ่นที่สะสมอยู่บนกรอบประตูก็ถูกเขย่าลง

ห้องนั้นมีกลิ่นที่ซับซ้อนซึ่งดูเหมือนจะขึ้นราและผสมกับการสลายตัวบางอย่าง

กู้ฮอนและหยินปู้ฝันยืนอยู่ข้างนอกขมวดคิ้วเล็กน้อย พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าลู่ลู่ที่เคยมีชื่อเสียงอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้มาหลายปีแล้ว