ตอนที่ 713 เหตุการณ์ที่ผ่านมา

ตอนที่ 713 เหตุการณ์ที่ผ่านมา

ในตอนนี้น้ำตาของเธอไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไปแล้วหยดลงบนภาพถ่ายทีละหยด

หยินปู้ฝันเดินไปที่ด้านข้างของกู้ฮอน หยิบทิชชู่ออกมาแล้วยื่นให้เธอ "กู้ฮอน อย่าเศร้าเกินไป ทุกอย่างจบลงแล้ว"

กู้ฮอนกอดกรอบรูปไว้แน่นกับหน้าอกของเธอและพิงศีรษะของเธอกับไหล่ของหยินปู้ฝัน น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอีกครั้ง

หยินปู้ฝันตบไหล่ของเธอเบาๆด้วยมือของเขา หัวใจของเขารู้สึกหลากหลายต่อชะตากรรมของของแม่และลูกสาวที่คล้ายกันมาก ชีวิตขึ้นๆลงๆ

เขาอยากจะให้เธอมีบ้านที่อบอุ่นและมีชีวิตที่มั่นคง แต่เขากลับไร้ความสามารถ

หลังจากนั้นสักพัก หลังร้องไห้กู้ฮอนก็ไม่รู้สึกหนักอึ้งในใจแล้ว

หยินปู้ฝันเช็ดน้ำตาที่เหลืออยู่บนใบหน้าของเธอด้วยทิชชู่

มองเธอยิ้มเล็กน้อย "ตอนนี้คุณรู้สึกดีขึ้นหรือยัง?" เขาเริ่มม้วนแขนเสื้อ "กู้ฮอน เรื่องที่ไม่มีความสุขทั้งหมดจบลงแล้ว คุณและคุณป้าจะอยู่อย่างมีความสุขในอนาคต ผมเห็นว่าเรามีเวลาจำกัด รีบเก็บของกันเถอะ"

กู้ฮอนพยักหน้า รีบไปเก็บของกับหยินปู้ฝัน

จะว่าเก็บกวาด แต่ลู่ลู่ไม่ได้มีอะไรมากมายที่นี่ เครื่องแต่งกายหลายชุดที่ดูล้าสมัย แต่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่นิยมอย่างมาก

เสื้อผ้าง่ายๆสำหรับทั้งสี่ฤดู

ในลิ้นชักเล็กๆในโต๊ะเครื่องแป้งมีสินค้าราคาถูกอยู่สองสามชิ้นและเธอก็ใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทางที่เธอนำมาด้วย

"กู้ฮอน คุณคิดว่านี่คืออะไร" หยินปู้ฝันกล่าวและพบกล่องเหล็กโลหะจากตู้อีกด้านหนึ่งของเตียง

กู้ฮอนเข้ามาและเอื้อมมือไปหยิบกล่องที่หยินปู้ฝันมอบให้

นี่คือกล่องดีบุกทรงสี่เหลี่ยมที่ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษที่ 1980 โดยมีลวดลายที่วิจิตรงดงามพิมพ์อยู่

เห็นได้ว่าชัดว่าแม่ของฉันทะนุถนอมกล่องใบนี้มาก หลังจากนั้นหลายปีกล่องเหล็กก็ไม่มีร่องรอยของสนิมและมันก็ยังดูสะอาดเหมือนใหม่

เธอนั่งบนขอบเตียงถือกล่องและเปิดมันอย่างระมัดระวัง

นอกจากตัวอักษรสีเหลืองแล้วยังมีเงินที่กระจัดกระจายอยู่ในสกุลเงินห้าหยวนสิบหยวนแต่ไม่เห็นเงินห้าสิบเหรียญ

ทันใดนั้นหัวใจของกู้ฮอนก็รู้สึกวูบขึ้นมาอีกครั้ง เธอแทบนึกไม่ออกว่าแม่ของเธออาศัยเงินจำนวนนี้เพื่อดำรงชีวิตได้ยังไง หากพวกเขาไม่ได้เป็นแม่ลูกกัน เธอแทบจะนึกไม่ออกว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหนกับเงินแค่นี้

ใต้เงินยังมีรูปถ่ายห่อด้วยถุงพลาสติก

กู้ฮอนสงสัยว่าทำไมจึงวางรูปนี้ไว้ที่นี่แทนที่จะวางบนโต๊ะเครื่องแป้ง

แม่ของฉันสามารถเผชิญหน้ากับภาพครอบครัวได้ทุกวัน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่อยากเห็นรูปนี้ทุกวัน

***

กู้ฮอนหยิบรูปถ่ายออกมาจากถุงพลาสติก ไฟข้างเตียงมืดเกินไปที่จะมองเห็นได้ชัดเจน

เธอถ่ายภาพและอยู่ภายใต้แสงไฟเพื่อถ่ายอย่างรอบคอบ

นี่คือภาพถ่ายขาวดำพร้อมคำจารึกที่มุมขวาบน: "มิตรภาพคงอยู่ชั่วนิรันดร์"

ด้านในมีผู้หญิงสามคนยืนเคียงข้างกัน พื้นหลังเป็นป้ายที่ดูเหมือนจะประกอบด้วยหลอดไฟที่เรียกว่า "ค่ำคืนในเซี่ยงไฮ้"

กู้ฮอนจำได้อย่างรวดเร็วว่าคนที่ยืนอยู่ตรงกลางคือแม่ของเธอ

เนื่องจากแม่ในรูปถ่ายนี้และเธอในรูปครอบครัวไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรไปแต่อย่างใด แม้แต่เสื้อผ้าของเธอก็ยังไม่เปลี่ยน

เวลาที่ถ่ายภาพนี้น่าจะเป็นหลังจากถ่ายภาพครอบครัวเสร็จแล้ว

กู้ฮอนยังคงระบุบุคคลที่เหลืออีกสองคนในภาพ ด้านซ้ายของแม่ของเธอมีผู้หญิงที่ศีรษะสูงกว่าเธอเล็กน้อยนั่นคือหวีหรูเจี๋ยแม่ของเป่หมิงโม่

สำหรับผู้หญิงที่อยู่ทางขวามือของแม่ซึ่งสูงพอๆกับเธอ กู้ฮอนอดไม่ได้ที่จะดูดลมหายใจเย็น ๆ

"เป็นเธอได้ยังไง ... " กู้ฮอนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

"กู้ฮอน คุณกำลังพูดถึงอะไร" หยินปู้ฝันวางของที่เขาบรรจุและเดินมาที่ด้านข้างของกู้ฮอน

“เอ๊ะ ท่านนายเป่หมิงรู้จักแม่และป้าของฉันได้ยังไง?” หยินปู้ฝันประหลาดใจ

ไม่ได้คาดคิดว่าทั้งสามคนจะรู้จักกันและยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

"กู้ฮอนรีบมาเก็บข้าวของกันเถอะ ถ้าคุณมีข้อสงสัยใดๆให้ถามคุณป้าหลังจากที่เรากลับไปดีกว่านะ" หยินปู้ฝันกล่าวพร้อมกับหันไปรอบๆและเก็บข้าวของต่อไป

ในไม่ช้ากู้ฮอนและหยินปู้ฝันก็เก็บข้าวของของลู่ลู่ทั้งหมด

หลังจากผ่านไปหลายปีสิ่งต่างๆของลู่ลู่มีน้อยมากและน่าสงสาร ยกเว้นสิ่งของจำเป็นและเสื้อผ้าในชีวิตประจำวันโดยพื้นฐานแล้ว ไม่มีสิ่งของฟุ่มเฟือยอื่นๆเลย

สิ่งของเหล่านี้แค่กระเป๋าเดินทางสี่ใบก็เต็มแล้ว

กู้ฮอนเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว เฟอร์นิเจอร์ที่เหลือก็ไม่ต้องการ ดังนั้นจึงย้ายไปแค่นี้ก็พอ

หลังจากทำทุกอย่างเร็วกว่าที่พวกเขาคาดไว้ กู้ฮอนและหยินปู้ฝันก็เก็บของทุกอย่างในรถ เธอมองลงไปที่นาฬิกาของเธอ ยังไม่ถึงหกโมงเย็นด้วยซ้ำ

"กู้ฮอน กลับกันเถอะ ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว" หยินปู้ฝันแนะนำ