ตอนที่ 714 อย่าเรียกฉันว่า ‘คุณผู้หญิง’

ตอนที่ 714 อย่าเรียกฉันว่า ‘คุณผู้หญิง’

หลังจากนั้นไม่นานกู้ฮอนก็ยืดตัวขึ้นและยื่นรูปถ่ายในกล่องดีบุกให้กับลู่ลู่อย่างระมัดระวัง "แม่ ตอนนั้นเพื่อนแสนดีของแม่คือสองคนหรือเปล่า"

ลู่ลู่รับถ่ายภาพและมองไปที่มัน

"แม่ อย่าฉีกมัน" กู้ฮอนเห็นว่าแม่ของเธอกำลังถือรูปถ่ายและกำลังจะฉีกมันเธอจึงรีบเอื้อมมือไปห้ามมัน

"อย่าห้ามแม่ แม่ไม่อยากเห็นเธอ!" อารมณ์ของลู่ลู่เริ่มปั่นป่วนอีกครั้งในขณะนี้ มือของเธอไม่ได้ปล่อยรูปถ่าย กู้ฮอนมือเธอแน่นและรู้สึกได้ถึงแรงของเธอ

"แม่ หลายปีผ่านไปและฉันกลับมาแล้ว ทำไมคุณปล่อยมันไปไม่ได้" กู้ฮอนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาที่ทำให้แม่แบกหวีหรูเจี๋ยไว้และโยนตัวเองทิ้งอย่างโหดร้าย

หลังจากได้ยินคำพูดของลูกสาว ลู่ลู่ก็หยุดเถียงกับเธอ ในตอนนี้เธอถอนหายใจแล้วยิ้มอย่างขมขื่น "ลูกพูดถูก หลายปีผ่านไป..."

ขณะที่เธอพูดดวงตาของเธอสบเข้ากับร่างของหวีหรูเจี๋ยในภาพถ่ายและเธอก็พึมพำ "ถ้าฉันปล่อยมันไปไม่ได้แล้วไงล่ะ ในเมื่อคุณไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว คนคนนี้ตายไปแล้วเหมือนตะเกียง..."

แน่นอนว่ากู้ฮอนรู้ว่าแม่ของเธอพูดถึงใคร แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้มองไปที่ลู่ลู่อย่างสงสัย "แม่กำลังพูดถึงใครคะ"

ลู่ลู่ชี้ไปที่หวีหรูเจี๋ยด้วยนิ้วของเธอ "แน่นอนว่าเธอ เธอเป็นคนที่ทอดทิ้งลูกในตอนนั้น เธอที่เป็นพี่สาวที่ดีที่สุดสำหรับแม่ด้วย"

"แม่ ในเมื่อเป็นพี่สาวที่ดี เธอจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร"

ลู่ลู่ส่ายหัวช้าๆ "อันที่จริงแม่ไม่รู้ว่าทำไม แต่ถึงแม่อยากจะถามเธอ ก็เป็นไปไม่ได้ เธอตายไปแล้ว"

"ตายเหรอ มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่" กู้ฮอนมองไปที่ลู่ลู่ด้วยความสงสัย ดูเหมือนว่าแม่ของเธอยังไม่รู้ว่าหวีหรูเจี๋ยยังมีชีวิตอยู่และเธออาศัยอยู่ในประเทศอื่นกับโม้จิ่งเฉิง

ลู่ลู่ส่ายหัว "จริงๆแล้วแม่ก็ฟังสิ่งที่คนอื่นพูดกัน อันที่จริงเธอก็เป็นคนขยันเหมือนกัน แม่คิดว่าการรู้จักเป่หมิงเจิ้งเทียนจะมีชีวิตที่ไร้กังวล แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามองโลกในแง่ดีนั้น การแต่งงานที่ดีผ่านไปสักสองสามปีก็กลายเป็นหลุมฝังศพที่ทำลายตัวเอง"

"แล้วคนนี้เป็นใคร" กู้ฮอนชี้ไปที่เจียงฮุ่ยซินในรูปถ่ายอีกครั้ง

เมื่อลู่ลู่เห็นเธอ เธอก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือนตอนที่เธอเห็นหวีหรูเจี๋ยและท่าทีของเธอก็สงบลง "เธอก็เป็นเพื่อนของแม่อีกคนเช่นกัน แต่หลังจากที่หรูเจี๋ยเสียชีวิตโดยไม่คาดคิด ก็ไม่มีข่าวของเธอเลย อันที่จริงแม่ก็ยังอยากเจอเธอ”

กู้ฮอนต้องการบอกแม่ของเธอว่าเจียงฮุ่ยซินที่อยากเจอนั้นอยู่ในเมืองนี้และเธอแต่งงานกับครอบครัวเป่หมิง ตอนนี้เธอเป็นภรรยาที่เคารพนับถือของตระกูลเป่หมิง

แต่จะบอกเรื่องนี้กับแม่อย่างไร? แม่ของเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไรหลังจากได้ยินเรื่องนี้ อีกอย่างเจียงฮุ่ยซินจะบอกแม่ของเธอเกี่ยวกับเรื่องตัวเองและเป่หมิงโม่มั้ย...

***

กู้ฮอนกำลังคิดถึงเรื่องนี้ตลอดทางตั้งแต่โรงพยาบาลจนถึงบ้านหยินปู้ฝัน

บางทีตัวเองควรคิดวิธีที่จะบอกแม่ของฉันเรื่องลูกก่อนและแน่นอนว่าอย่าให้เธอรู้ว่าเด็กคนนั้นคือเธอและเป่หมิงโม่

ตอนที่เธอรู้สึกหนักใจมากเกี่ยวกับวิธีจัดการกับเรื่องนี้ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอมองลงไปที่หน้าจอ เป็นฉิงฮัวที่โทรมา

ไม่จำเป็นต้องบอก น่าจะเป็นเรื่องที่ขอให้ลั่วเฉียวย้ายเข้ามา แต่ช่วงสองสามวันมานี้เธอไม่ได้มีความพยายามใดๆ แต่เธอก็รู้สึกอายที่ปล่อยให้เขารอข่าวคราวอย่างไม่รู้จบ

เธอเปิดชุดหูฟังบลูทูธในรถ "ฮัลโหล ฉิงฮัวมีธุระอะไรหรือเปล่า"

"คุณผู้หญิง ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ ไม่ทราบว่าพอจะว่างมั้ย"

พอจะฟังออกว่าน้ำเสียงของฉิงฮัวมีความลำบากใจและความลังเล

"อืม คุณบอกสถานที่มา ฉันจะไป" กู้ฮอนเช็คเวลาในรถ กลับไปช้าหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก

*

ครึ่งชั่วโมงต่อมากู้ฮอนขับรถไปยังสถานที่ที่ฉิงฮัวกำหนดไว้นี่คือบาร์กาแฟ แต่ไม่เหมือนกับที่ "ร้านกาแฟหลันซาน" ที่เธอไปบ่อยๆ คือมันขาดความเงียบสงบ

ฉิงฮัวรออยู่ที่นี่ เขาเห็นกู้ฮอนเข้ามาและโบกมือให้เขา "คุณผู้หญิง ผมอยู่ที่นี่"

แม้ว่าเสียงของเขาจะไม่ดังมาก แต่ก็ดังพอสำหรับบาร์กาแฟที่ค่อนข้างเงียบเมื่อเทียบกับถนนด้านนอก

แม้ว่าคนที่นี่จะไม่ได้อัดแน่น แต่ก็มีคนมากกว่าหนึ่งโหล

พวกเขาทั้งหมดจ้องมองฉิงฮัวและมองไปที่กู้ฮอนที่ประตู

80% ที่วลี "นางสาว" มีความคลุมเครือในหมู่ผู้คนที่นั่งอยู่ที่นี่

แน่นอนว่ากู้ฮอนเข้าใจ ใบหน้าที่สวยงามของเธอปรากฏรอยแดงระเรื่อ

เธอลดศีรษะลงเล็กน้อย พยายามหลีกเลี่ยงสายตาขี้เล่น

เธอเร่งฝีเท้าและเดินไปยังตำแหน่งที่ฉิงฮัวนั่งอยู่แล้วนั่งลงเผชิญหน้ากับเขา

“ฉิงฮัว ฉันบอกคุณแล้วว่าในอนาคตคุณไม่ควรเรียกฉันว่า ‘คุณผู้หญิง’ ต่อหน้าคนอื่นให้ได้ยิน ไม่งั้นฉันจะไม่สนใจคุณเรื่องเฉียวเฉียวอีก!”

ฉิงฮัวดูสายตากู้ฮอนที่จ้องมองเขา สายตานั้นเหมือนจะกินเขาเข้าไปทั้งตัว

เขาเหมือนเด็กที่ถูกผู้ใหญ่ตำหนิ เขาพยักหน้าอย่างระมัดระวังจากนั้นมองไปรอบๆแล้วมองไปข้างหน้าและกระซิบกับกู้ฮอน เหมือนสายลับ "คุณผู้หญิง แล้วผมควรจะเรียกคุณว่าอะไร?"

กู้ฮอนมองเขาอย่างโกรธและตลก "แค่เรียกชื่อฉันก็พอ"

ฉิงฮัวขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่านี่มันผิดไปหน่อย