ตอนที่ 715 ลูกชายกับลูกสาว

ตอนที่ 715 ลูกชายกับลูกสาว

นี่เป็นเหมือนมนต์สะกดบนหัวฉิงฮัว เขาหยุดพูดทันทีและนั่งลงอย่างจริงใจเหมือนนักเรียนเพิ่งเข้าโรงเรียน

กู้ฮอนดื่มกาแฟของเธอเอง จากนั้นจึงหยิบกุญแจและบัตรธนาคารที่เธอนำมาให้ลั่วเฉียวใส่ไว้ในกระเป๋า

"ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ฉันหวังว่าจะดีกว่าที่จะไม่พบกันจนกว่าเรื่องนี้จะจบลง โดยเฉพาะเจ้านายของคุณโปรดกลับไปบอกเขาด้วย"

หลังจากที่กู้ฮอนพูดจบก็เดินจากไป

ฉิงฮัวต้องเฝ้าดูเธอจากไปด้วยสายตาที่ร้อนรน เขาเสียใจเล็กน้อยและไม่ควรทำให้กู้ฮอนโกรธในเวลานี้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เขาก็เอื้อมมือไปหยิบกาแฟและดื่มมันในอึกเดียว!

ฉิงฮัวกัดฟัน ดวงตาของเขากลมและกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาสั่นเล็กน้อย

ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงความขมขื่นและเขาแทบอดไม่ได้ที่จะคายมันออกมา โชคดีที่เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งจึงกลืนกาแฟลงคอทันที

*

กลับมาที่บ้านของหยินปู้ฝัน ทันทีที่เข้าไปในประตูก็ได้ยินเสียงคนในบ้านตะโกนเป็นเวลานาน “ป้าเฉียวเฉียว ขออาหารคืนมาให้หนู อาหารที่หม่าม้าซื้อให้...”

หลังจากนั้นก็เห็นลั่วเฉียวออกมาจากห้องครัวพร้อมกับพุทราเชื่อมเคลือบน้ำตาลในปากของเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขราวสุนัขจิ้งจอกในการ์ตูนเมื่อขาไก่ได้

เบื้องหลังเธอคือร่างเล็กๆของจิ่วจิ่วที่มุ่ยปาก ขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมองลั่วเฉียว

ในตอนนี้เสียงของเฉิงเฉิงก็ดังออกมาจากร้านอาหารอีกครั้ง "จิ่วจิ่ว พี่ให้กินเอาไหม"

จิ่วจิ่วหยุดและหันไปรอบๆ เอานิ้วก้อยเข้าปากโน้มตัวไปข้างในแล้วชำเลืองมองเข้าไปข้างในแล้วพูดอย่างมีความสุขว่า "ฉันไม่ต้องการ จิ่วจิ่วมีองุ่นอยู่บนขนมหวาน ฉันอยากกินองุ่น ไม่เอาส้มของพี่”

หลังจากพูดแล้วเขาก็หันกลับมาอีกครั้งและไล่ล่าลั่วเฉียวด้วยก้าวเล็กๆ

ลั่วเฉียวมองย้อนกลับไปเป็นครั้งคราวและเขย่าพุทราเชื่อมเคลือบน้ำตาลในมือ "จิ่วจิ่วดูแล้ว งั้นน้าเฉียวเฉียวกำลังจะกินละน้า ~"

จิ่วจิ่วเห็นว่าพุทราเชื่อมเคลือบน้ำตาลของเธอกำลังจะถูกกิน ทันใดนั้นน้ำตาก็เริ่มไหล

"ลั่วเฉียว คุณนี่เชื่อถือไม่ได้เลย ตอนนี้กี่โมงแล้วยังเล่นกับจิ่วจิ่วอยู่อีก ถ้าคุณล้มขึ้นมาเรื่องใหญ่เชียวนะ ยังไม่รีบเอาพุทราเชื่อมเคลือบน้ำตาลให้จิ่วจิ่วอีก"

การดุด่าของหยินปู้ฝันยังคงใช้ได้ผล ลั่วเฉียวก็หยุดเหมือนเด็กที่ถูกดุ

หยินปู้ฝันเดินไปหยิบพุทราเชื่อมเคลือบน้ำตาลในมือของลั่วเฉียว ก้มลงและส่งให้จิ่วจิ่วที่ "เด็กน้อย พ่อปู้ฝันคืนพุทราเชื่อมเคลือบน้ำตาลให้นะครับ"

เขาพูดกับจิ่วจิ่วแล้วหยินปู้ฝันก็คืนพุทราเชื่อมเคลือบน้ำตาลให้

“จิ่วจิ่ว รีบกินองุ่นเร็วเข้า ไม่งั้นฉันจะกินละนะ” ลั่วเฉียวไม่อยากเห็นของที่ตัวเองอยากกินถูกคนอื่นโดยเฉพาะหยินปู้ฝันกินต่อหน้า

***

“อะแฮ่ม...”

เธอกระแอมสองสามครั้งให้ความวุ่นวายเบื้องหน้า

เมื่อลั่วเฉียวเห็นว่ากู้ฮอนกลับมาแล้ว เธอก็เดินไปหลบหลังจิ่วจิ่วเหมือนหนูพบกับแมว

จิ่วจิ่วก็หยุดเอาขนมหวานกลับมาและวิ่งไปที่กู้ฮอน "หม่าม้า ให้กินค่ะ"

"เฮ้ๆ คุณไม่ได้กินมันหรอกใช่มั้ย... " ลั่วเฉียวทำหน้าไปที่หยินปู้ฝัน

หยินปู้ฝันไม่รู้จะทำยังไงกับรุ่นน้องคนนี้ดี เธอเหมือนเด็กไม่โตเลย

กู้ฮอนกอดจิ่วจิ่วแล้วจูบแก้มของเธอ "หนูกินเถอะลูก หม่าม่าไม่กินค่ะ"

จากนั้นเฉิงเฉิงก็เดินออกจากร้านพร้อมกับขนมหวานเขายื่นพุทราเชื่อมน้ำตาลให้ลั่วเฉียว "ป้าเฉียวเฉียว กินอันนี้สิ สาวเปรี้ยว อันนี้จะทำให้ป้าคลอดน้องออกมาได้แน่นอน"

ลั่วเฉียวคุกเข่าลงและมองเฉิงเฉิงด้วยความประหลาดใจ "เฉิงเฉิง หนูไปเรียนเรื่องนี้มาจากไหน?"

"แน่นอนว่าอ่านหนังสือและท่องอินเทอร์เน็ต ผมเจอว่าหาข้อมูลมากมายที่ป้าจะใช้ได้ เดี๋ยวจะปริ้นท์ออกมาให้นะฮะ"

หยินปู้ฝันเดินมาลูบหัวเล็กๆของเฉิงเฉิงเบาๆ "เฉียวเฉียวดูเฉิงเฉิงสิ นอกจากไปโรงเรียนแล้วก็ยังเป็นห่วงเรื่องของคุณด้วย"

เฉิงเฉิงโบกมือ "พ่อปู้ฝัน เพราะช่วงนี้เนื้อหาไม่ยากฮะ ผมเรียนจบเร็ว เรื่องของป้าเฉียวเฉียวเป็นสิ่งที่ผมหาในเวลาว่าง ดังนั้นก็แค่ใช้เวลาว่างฮะ"

ลั่วเฉียวได้ยิน "ฮ่า ปรากฏว่าไม่ได้ตั้งใจหาให้ป้าโดยเฉพาะนี่ ตอนแรกกะว่าจะขอบคุณสักหน่อย พอฟังแล้วไม่ขอบคุณดีกว่า"

กู้ฮอนกอดจิ่วจิ่ว "เหอะๆ เฉียวเฉียวทำไมคุณเหมือนเด็กไม่รู้จักโตเลยนะ ฉันมีอะไรจะบอกคุณ"

ขณะที่เธอพูดเธอก้มตัวลงและวางจิ่วจิ่วลงบนพื้น "หนูไปเล่นกับพี่ก่อนนะคะ หม่าม้าอยากคุยกับป้าเฉียวเฉียว"

*

กู้ฮอนจูงมือลั่วเฉียวเข้าไปในห้องนอนของเธอตามด้วยหยินปู้ฝัน

ลั่วเฉียวหันหน้าไปมองแวบหนึ่ง "นี่มันเป็นเรื่องระหว่างสาวๆ คุณเป็นผู้ชายจะเข้ามาฟังทำไมกัน"