ตอนที่ 786 ความหดหู่ในใจ

ตอนที่ 786 ความหดหู่ในใจ

เป่หมิงยี่เฟิงหันหน้าไปมองกู้ฮอนและยิ้ม “คุณไม่อยากรู้เหรอว่าทำไมผมถึงพาคุณมาที่นี่ อันที่จริงนี่เป็นความปรารถนาที่ผมซ่อนไว้มาหลายปีแล้ว”

"ความต้องการ?" กู้ฮอนรู้สึกไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

เป่หมิงยี่เฟิงพยักหน้า "ใช่ ผมอยากจะพาคุณไปยังสถานที่แบบนี้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นผมไม่ได้นับว่าร่ำรวย ในตอนนั้นแม้ว่าผมจะเป็นนายน้อยของตระกูลเป่หมิง แต่นั่นไม่ใช่เงินที่ผมหามาได้ด้วยตัวเอง ผมรู้สึกอับอายเมื่อใช้มัน ดังนั้นต่อมาเราจึงแยกทางกัน"

เมื่อเขาถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มอย่างขมขื่น “ต่อมาผมได้รู้ความจริงเกี่ยวกับการที่คุณจากผมไป จากนั้นผมก็คิดเสมอว่าถ้าผมรู้ตั้งแต่แรกว่าคุณต้องการเงินเพื่อแม่ของคุณ จะไม่มีเรื่องยุ่งยากและปวดหัวสำหรับพวกเราตามมา และบางทีตอนนี้คุณอาจจะเป็นหลานสะใภ้คนโตของตระกูลเป่หมิงก็ได้”

หัวใจของกู้ฮอนสั่นอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน ความเศร้าปรากฏในดวงตาของเธอ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลริน

"ยี่เฟิง เรื่องมันผ่านมาแล้ว คุณพูดถึงทำไมอีก" กู้ฮอนกัดฟันแน่นหลังจากพูดคำนี้

เป่หมิงเฟยหย่วนและหลันเนี่ยนที่นั่งอยู่ด้านข้างรู้สึกว่าบรรยากาศในตอนนี้หดหู่เกินไป พวกเขารีบเปิดขวดไวน์แดงเทลงในถ้วยสามใบแล้วส่งหนึ่งในนั้นให้กู้ฮอน จากนั้นเขาก็ให้น้ำมะพร้าวกับเป่หมิงยี่เฟิงเพราะเขาไม่สามารถดื่มขณะขับรถได้

“มาเถอะยี่เฟิง ฮอน อย่าพูดเรื่องที่น่าเศร้าสมัยก่อนเลย มันผ่านมาแล้ว ตราบใดที่คุณสองคนเต็มใจเราก็ไม่มีความคิดเห็นใดๆ" เป่หมิงเฟยหย่วนพูดและยกแก้วไวน์ขึ้น "มาชนแก้วกันเถอะ"

หลันเนี่ยนนั่งข้างๆเป่หมิงเฟยหย่วนแตะศอกสามีของเธอแล้วกระซิบ "ดูสิ่งที่คุณกำลังพูดถึงพวกเขาสิ มีเรื่องของพวกเขาพวกเขาต้องเป็นคนพูดสิ กลายเป็นคุณพูดไปได้ยังไง”

แม้ว่าหลันเนี่ยนจะพูดเช่นนั้น แต่เขาก็ยกถ้วยขึ้น "ฉันหวังว่าคุณทั้งสองจะมีอนาคตที่ดี"

เป่หมิงยี่เฟิงยกแก้วขึ้นด้วย

จากนั้นสายตาของทั้งสามคนก็มองไปที่ร่างของกู้ฮอน

ในที่สุดกู้ฮอนก็หยิบแก้วไวน์ขึ้นมา

ได้ยินเสียงแก้วดังกริ๊กอย่างชัดเจน จากนั้นทั้งสี่คนก็ยกมือขึ้นและดื่มไวน์ของพวกเขา

อาหารกลางวันนี้มีรสชาติต่างกันไปสำหรับคนทั้งสี่

หลังจากกินอาหารไม่กี่คำ เป่หมิงยี่เฟิงก็วางตะเกียบลงและทำสมาธิสักพัก จากนั้นก็พูดกับกู้ฮอนอย่างเคร่งขรึม "ฮอน นอกจากมิตรภาพของเราเป็นเวลาหลายปีแล้ว มื้อนี้ยังมีธุระอีกเรื่องอย่างเป็นทางการอีกด้วย”

กู้ฮอนมองไปที่เป่หมิงยี่เฟิงอย่างสงสัยแล้ววางตะเกียบลงบนโต๊ะเบาๆ "ยี่เฟิง มีธุระอะไร คุณหมายถึงบริษัทเป่หมิงงั้นเหรอ?"

เป่หมิงยี่เฟิงมองไปที่กู้ฮอนและพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ใช่ มันเกี่ยวกับตระกูลเป่หมิง"

“ยี่เฟิง ฉันกลัวว่าฉันจะช่วยคุณเรื่องนี้ไม่ได้ อย่างที่คุณรู้ฉันเป็นแค่ผู้ช่วย ไม่มีอำนาจจริงๆสักหน่อย”

เป่หมิงยี่เฟิงโบกมือ "ฮอน คุณคิดผิดแล้ว คุณเป็นผู้ช่วยและคุณเป็นผู้ช่วยพิเศษ เมื่ออารองแต่งตั้งคุณเป็นที่ชัดเจนว่าคุณเป็นผู้บังคับบัญชาของเราในเป่หมิง”

กู้ฮอนยิ้มอย่างขมขื่น เธอจะพูดได้อย่างไรว่าสาเหตุหลักที่เป่หมิงโม่มอบตำแหน่งนี้ให้เธอคือการสอดส่องเขาต่างหาก

***

เป่หมิงยี่เฟิงกล่าวต่อไปว่า “ฮอน ผมไม่จำเป็นต้องคุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าผมกับอารองมีความขัดแย้งกัน ครอบครัวผมและอารองพวกเขามีความไม่ลงรอยสะสมมาตลอดหลายปี แต่ไม่ว่าเราจะเป็นอย่างไร เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา แต่ผม พ่อและแม่ของผมยังคงเป็นสมาชิกของครอบครัวเป่หมิงและก็ยังหวังดีต่อตระกูลเป่หมิง"

"ใช่ๆ ยี่เฟิงพูดถูก เราเป็นครอบครัวเป่หมิง ไม่อยากเห็นอะไรเกิดขึ้นกับตระกูลเป่หมิงหรอก" เป่หมิงเฟยหย่วนพูดเพื่อช่วย

กู้ฮอนฟังพวกเขาราวกับว่ามีบางอย่างอยู่ในคำพูดนั้น เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณที่มีต่อตระกูลเป่หมิงดี แต่ทำไมดูเหมือนว่าคุณมีความคิดเห็นต่อเป่หมิงโม่?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ท่าทางของเป่หมิงเฟยหย่วนและหลันเนี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะกระวนกระวาย

แม้ว่าเป่หมิงยี่เฟิงและกู้ฮอนเคยพบกันและตกหลุมรักกัน แต่พวกเขาก็แยกทางกันมานานเกินไปแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอให้กำเนิดลูกสองคนกับเป่หมิงโม่ นอกจากนั้นสถานะปัจจุบันของเธอก็ยังคงเป็นผู้ช่วยพิเศษของเขา

การเชื่อมต่อกับความสัมพันธ์มากมายกับเขา เป่หมิงเฟยหย่วนจึงต้องระมัดระวังเธอมากขึ้น

*

หลังจากกู้ฮอนออกจากแผนกออกแบบในตอนเช้า เป่หมิงยี่เฟิงบอกพ่อของเขาว่าเธอต้องการพากู้ฮอนออกไปทานอาหารเย็นเพื่อดึงเธอมาอยู่ข้างๆ

เป่หมิงเฟยหย่วนรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างเสี่ยงในเวลานั้น หากไม่สำเร็จกู้ฮอนอาจจะบอกเป่หมิงโม่เกี่ยวกับเรื่องนี้

ตอนนี้ความสามารถของพวกเขาไม่เพียงพอที่จะแข่งขันกับเขา แม้ว่าเขาจะไม่สามารถขับไล่เป่หมิงยี่เฟิงออกจากตระกูลเป่หมิงได้ แต่เขาก็ยังหาข้อแก้ตัวบางอย่างเพื่อขับเป่หมิงเฟยหย่วนออกไปได้

ด้วยวิธีนี้ แผนการที่เตรียมมาอย่างยากลำบากของพวกเขาจะหายไป

แต่เป่หมิงยี่เฟิงเต็มไปด้วยความมั่นใจในความคิดของตัวเอง

*

เป่หมิงยี่เฟิงยิ้มเล็กน้อย "ฮอน เราทุกคนเป็นสมาชิกในครอบครัวเป่หมิง ทำไมผมถึงจะมีความเห็นเกี่ยวกับอารองล่ะ เพียงแค่ความคิดของเราแตกต่างจากเขาเล็กน้อยเท่านั้นเอง มันทำให้เกิดภาพลวงตาว่าเราไม่เห็นด้วยกับเขา เขาถึงคิดว่าเราเป็น "ศัตรู" ของเขาไง แม้ว่าคุณจะไม่ได้อาศัยอยู่ในบ้านเป่หมิงของเราในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ผมคิดว่าคุณรู้เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับตระกูลเป่หมิง ดีว่าพ่อแม่ของผมถูกไล่ออกจากบ้านใหญ่เป่หมิง และแม้แต่หุ้นของเป่หมิงก็ต้องยังมอบให้กับอารอง โชคดีที่หลังจากทำงานหนักมาหลายปี ในที่สุดผมก็เอาหุ้นบางส่วนกลับมาได้และสามารถกลับเข้าตระกูลได้ ทำให้พ่อแม่สามารถกลับเข้าบริษัทเป่หมิงได้อีกครั้ง ผมคิดว่าวิญญาณของคุณปู่จะรู้สึกดีใจที่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้"

เมื่อเป่หมิงยี่เฟิงกล่าวเช่นนี้ ดวงตาของเขาก็มีแดงเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นและหันไปจากสายตาของกู้ฮอน