ตอนที่ 787 ด้านหน้าซื่อใจคด

ตอนที่ 787 ด้านหน้าซื่อใจคด

ในขณะที่เขาพูด เขาก้มศีรษะลงและจูบริมฝีปากของเธอก่อนที่กู้ฮอนจะมีเวลาไตร่ตรอง

"อุ๊บ…"

กู้ฮอนได้สติขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ในเวลานี้ แต่เธอไม่สามารถผละตัวออกจากแขนที่เหมือนหินของเป่หมิงโม่ได้

เธอทำได้เพียงโบกแขนของเธอและเอาชนะมันอย่างไร้จุดหมายบนภูเขาเป่หมิงโม่

แต่ยิ่งเธอเป็นแบบนี้มากเท่าไหร่ เป่หมิงโม่ก็ยิ่งจูบเธอมากขึ้นเท่านั้นจนเธอสูญเสียความเข้มแข็ง

ในเวลานี้เป่หมิงโม่ปล่อยกู้ฮอนอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก "จำไว้ว่าถ้าคุณทำผิดอีกคุณจะถูกลงโทษ"

หลังจากพูดจบ เขาดูพอใจมากและหันกลับไปนั่งหลังโต๊ะทำงาน

กู้ฮอนมองไปที่หลังของเขา เช็ดปากของเธอด้วยมืออย่างแรง จากนั้นหยิบแก้วไปที่ห้องครัว

เธอหยิบน้ำเย็นหนึ่งแก้วดื่มเข้าไป จากนั้นก็อาเจียนออกมาในอ่างอีกครั้ง หลังจากนั้นสองสามครั้งเธอก็เดินออกมา

เป่หมิงโม่มองเธออย่างขี้เล่น "คุณไปบ้วนปากมาเหรอ"

กู้ฮอนกลอกตาใส่เขา ทำผู้ชายคนนี้รู้แล้วก็ยังคงถาม เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำและเธอก็ไม่มีอารมณ์ที่จะคุยกับเขา

เธอนั่งยองๆบนโต๊ะทำงานแล้วเปิดคอมพิวเตอร์

ในเวลานี้เธอพบว่ามีแค่เขาสองคนในห้องทำงานของเป่หมิงโม่ ส่วนฉิงฮัวไม่รู้ว่าเขาจะไปไหน

ไม่น่าแปลกใจที่ตาเป่หมิงโม่ไร้ยางอายได้ขนาดนี้ ปรากฏว่าผู้ชายคนนี้วางแผนมานานแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะอยู่ที่นี่ไม่ได้นานนัก ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนี้จะจู่โจมกะทันหันเมื่อไหร่...

ฟ้าดินไม่เต็มใจ ทำอะไรไม่ได้สักอย่างเลยจริงๆ

เมื่อคิดเช่นนี้เธอจึงจัดเรียงข้อมูลที่เก็บรวบรวมจากเป่หมิงยี่เฟิงในตอนเช้าลงในเอกสารอิเล็กทรอนิกส์โดยเร็วที่สุด จากนั้นพิมพ์สำเนาและโยนลงบนโต๊ะของเป่หมิงโม่

"ประธานเป่หมิงฉันจะไปเยี่ยมแม่ของฉันในตอนบ่ายนะคะ ข้อมูลฉันรวบรวมไว้ให้หมดแล้วในนี้" หลังจากที่กู้ฮอนพูดจบ ไม่สนว่าเป่หมิงโม่จะเห็นด้วยกับการลาของเธอหรือไม่ เธอก็หยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาแล้วออกจากห้องทำงานของเป่หมิงโม่ทันที

หลังจากที่เธอสตาร์ทรถและออกจากตึกเป่หมิงแล้ว เธอก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

"ไอ้เป่หมิงโม่!” เธอขับรถโดยไม่ลืมที่จะด่าเขา

*

เป่หมิงยี่เฟิงขับรถไปส่งกู้ฮอนกลับไปที่บริษัทเป่หมิงแล้ว เขาและพ่อแม่ของเขากลับไปที่สำนักงาน

หลังจากประตูปิด เป่หมิงเฟยหย่วนแทบรอไม่ไหวที่จะพูดกับลูกชายของเขา "ยี่เฟิง ลูกคิดว่ากู้ฮอนจะอยู่ข้างเราหรือไม่ ไม่งั้นเที่ยงวันนี้คงจะเสียเปล่าแล้วล่ะ"

เป่หมิงยี่เฟิงนั่งที่โต๊ะกาแฟและชงชาให้พ่อแม่ของเขา สีหน้าของเขาสงบมาก "ไม่ต้องห่วง ตามความเข้าใจของผมที่มีต่อเธอเป็นเวลาหลายปี เธอไม่มีทางต่อต้านเราแน่ๆ แต่ในอนาคตเราต้องระมัดระวังมากขึ้นตลอดเวลา”

เขาพูดพลางจิบชาพลางคิดแผนการต่อไป

*

กู้ฮอนขับรถไปโรงพยาบาลและซื้อดอกไม้ให้แม่และ และหวีหรูเจี๋ยตามปกติ

เธอส่งหนึ่งในนั้นไปยังห้องของหวีหรูเจี๋ยก่อน เหตุผลก็คือเธอยังไม่ได้บอกแม่ว่าจริงๆแล้วพวกเขาอยู่ใกล้กันมาก ส่วนจะบอกแม่เมื่อไหร่นั้นขึ้นอยู่กับว่าแม่จะฟื้นตัวได้ดีแค่ไหน

***

ที่บริษัทเป่หมิง เป่หมิงเจิ้งเทียนใช้เวลาชั่วชีวิตและหลังจากประสบกับความทุกข์ทรมานทุกรูปแบบเขาก็ก่อตั้งมันขึ้นมาคนเดียว

ยังคงยืนหยัดอยู่ในยุคแห่งความปั่นป่วนนี้

มันเป็นอาณาจักรธุรกิจที่ดูเหมือนสงบ ภายในนี้มีกองกำลังสองฝ่ายกำลังก่อตัวขึ้นเพื่อต่อต้าน

และกู้ฮอนยืนอยู่ที่จุดตัดของคลื่นใต้น้ำทั้งสองนี้

เธอรู้สึกได้ว่า: เป่หมิงโม่และเป่หมิงยี่เฟิงกำลังแข่งขันกันอย่างลับๆ

ไม่ว่าใครจะสามารถยืนหยัดได้จนถึงที่สุด เธอก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับพวกเขา

บทบาทของเธอในที่นี้ไม่มีอะไรมากไปกว่า ‘หัวหน้างาน’ ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

*

"ฮอน กำลังคิดอะไรอยู่"

เสียงเรียกจากแม่ของเธอ กู้ฮอนก็กลับมาสู่ความเป็นจริงจากความคิดที่วุ่นวาย

กู้ฮอนได้สติขึ้นมา "แม่คะ ฉันขอโทษ ฉันกำลังคิดถึงเรื่องบางอย่าง"

ลู่ลู่มองลูกสาวของเธอด้วยความกังวล "ฮอน งานยุ่งเกินไปหรือเปล่า ดูลูกสิ ปกติมาเยี่ยมแม่แค่หลังเลิกงาน แต่ตอนนี้ใช้เวลานานมาทั้งวัน แม้ว่างานที่แม่เคยทำจะไม่ค่อยมั่นคงนัก แต่แม่ก็เข้าใจเช่นกันว่างานของลูกไม่ใช่แบบนั้น พูดว่ารับได้ก็ได้ อยากจะทิ้งก็ทิ้งเลย แม่ไม่อยากให้เพราะแม่ป่วย ทำให้ลูกเป็นภาระ ไม่งั้นแม่คงไม่สบายใจ"

กู้ฮอนลุกขึ้นจากเก้าอี้และมองไปที่แม่ของเธอที่กำลังนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล เธอไม่สามารถบอกเรื่องที่จะทำงานให้กับ เป่หมิงโม่ได้

"แม่ ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น ปู้ฝันให้ฉันพักร้อนนาน ตอนนี้แม่อาการเป็นแบบนี้ ในฐานะลูกจะไม่ห่วงได้ยังไง"

ลู่ลู่นอนบนเตียงและมองเธออย่างทุกข์ใจ "ต้องโทษที่แม่ไม่ดี ถ้าไม่ยืนกรานที่จะออกจากโรงพยาบาลทีแรกก็คงไม่เกิดเรื่องขึ้น แม่มันใช้ไม่ได้จริงๆ ไม่สามารถช่วยแบ่งเบาอะไรได้ แถมยังเป็นภาระอีก”

คำพูดของแม่ทำให้กู้ฮอนรู้สึกเศร้า เมื่อเธอฟังเธอส่ายหัวเบาๆ "แม่ ทำไมพูดแบบนี้อีกแล้ว"

ขณะนั้นประตูของห้องของลู่ลู่ก็ถูกเคาะเบาๆ หมอเวรเปิดประตูเข้ามา

"แม่ ให้หนูดูว่าเกิดอะไรขึ้น" กู้ฮอนลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตูตามที่เขาพูด

ก่อนที่กู้ฮอนจะเดินไปที่ประตู ก็เห็นผู้หญิงที่งดงามเดินเข้ามาจากด้านนอก