ตอนที่ 788 ความคิดที่ติดอยู่

ตอนที่ 788 ความคิดที่ติดอยู่

เฉิงเฉิงเข้าใจความรู้สึกของหยางหยางในตอนนี้ เขาจึงตามไป "ฉันไม่ได้จะห้ามนาย แต่ท่าทางนายตอนนี้เสี่ยงจะถูกจับได้น่ะสิ"

หยางหยางหยุดและหันกลับมามองเฉิงเฉิง "นายมันคนขี้ขลาด หรือเพราะคุณย่าเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กๆ นายเลยเข้าข้างย่ามากกว่าแม่ เหมือนฉันที่ถูกเลี้ยงดูโดยแม่ตั้งแต่ฉันยังเด็ก ฉันเลยเข้าข้างแม่ ใครที่ทำไม่ดีกับแม่ฉันจะจัดการให้หมด"

เฉิงเฉิงมองหยางหยางด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าเขาจะมองตัวเองเช่นนี้

เมื่อเห็นความขุ่นเคืองบนใบหน้าของเขา เฉิงเฉิงก็อยากเลิกสนใจและปล่อยให้เขาทำทุกอย่างที่ต้องการ

แต่เขาทำอย่างนั้นไม่ได้ ในฐานะพี่ชายเขามีภาระหน้าที่ที่จะต้องปกป้องน้องชาย แม่และยายของเขา

ตอนนี้ย่าคือศัตรูที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ต้องเผชิญกับปัญหานี้ เฉิงเฉิงขมวดคิ้วและครุ่นคิดสักพักแล้วพูดกับหยางหยาง "ในเมื่อนายต้องการทำในสิ่งที่นายต้องการ ฉันก็จะเห็นด้วย"

เมื่อหยางหยางได้ยินว่าเฉิงเฉิงเลิกดื้อรั้นในที่สุด อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมากทันที

"อืม เมื่อนายเห็นด้วยกับความคิดของฉัน งั้นก็กลับไปทำเลยนะ!"

หยางหยางกล่าวและปรับสีหน้าที่เศร้าหมองบนใบหน้าของเขาทันที เฉิงเฉิงก็ประหลาดใจกับพลังที่เต็มเปี่ยม

เฉิงเฉิงเดินตามหยางหยางไปที่ประตูโรงเรียน ไปที่รถที่รับเขาหลังเลิกเรียน

*

เฉิงเฉิงและหยางหยางถูกพาตัวกลับบ้าน พวกเขาเดินผ่านห้องโถงเมื่อลงจากรถและเดินตรงขึ้นไปชั้นบน

หยางหยางไม่ได้กลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง แต่ตามเฉิงเฉิงเข้าไปในห้องนอนของเขา

"เฉิงเฉิง ฉันคิดว่าฉันควรทำตามวิธีการของฉันเพื่อแอบสอดส่องการเคลื่อนไหวของคุณย่า ฉันจะแอบฟังว่าเธอกำลังทำอะไรเมื่อเธออยู่คนเดียวในห้องนอน"

หยางหยางนั่งบนเก้าอี้ข้างๆโต๊ะทำงานและพูดความคิดของตัวเองออกมา

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เฉิงเฉิงก็ขมวดคิ้วและส่ายหัว "แผนนายจะไม่สำเร็จเลย แถมทำแบบนี้เป็นเวลานานก็เป็นไปได้มากที่ย่าจะจับได้"

"ทำไมถึงไม่ได้ผล สองครั้งที่ผ่านมาไม่ใช่เพราะฉันทำแบบนี้ถึงสืบมาได้เหรอ" หยางหยางบึ้งตึงดูไม่โอเคเท่าไหร่

"หยางหยาง วิธีการก่อนหน้านี้คือแมวตาบอดจับหนูที่ตายแล้ว ลองคิดดูสิว่านายจะมีโอกาสเจอได้กี่ครั้ง เรามักจะไปโรงเรียนในเวลานี้ ย่าทำหรือพูดอะไรไปบ้าง เราไม่มีทางรู้เลยนะ เอาแต่พึ่งสิบชั่วโมงที่เราเลิกเรียนแล้วอย่างเดียวไม่ได้ผลหรอก"

หลังจากฟังการวิเคราะห์ของเฉิงเฉิง หยางหยางรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นสมเหตุสมผลมาก

"สิ่งที่นายพูดก็จริงอยู่ แต่เราจะแก้ปัญหานี้อย่างไร"

***

หลังจากคิดสักพัก เฉิงเฉิงก็คิดหาวิธีได้

สายตาของเขาลุกขึ้นทันที "ฉันคิดว่ามีทางที่เป็นไปได้"

เฉิงเฉิงกวักมือเรียกหยางหยางเพื่อให้เขาเข้ามาใกล้ จากนั้นปากของเขาก็กดเข้ากับหูของหยางหยางแล้วก็บอกแผนการทั้งหมดด้วยเสียงที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

หลังจากที่หยางหยางฟังคิ้วของเขาก็ขมวดอีกครั้ง "วิธีการของนายดี แต่เราจะเตรียมสิ่งเหล่านี้อย่างไร" ในขณะที่เขาพูดเขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขา จากนั้นก็เปิดกระเป๋าออกเพื่อแสดงให้เฉิงเฉิงดู "นายเห็นไหมว่าฉันไม่มีอะไรเลย" เขาเม้มริมฝีปากเมื่อพูดจบ

อย่างไรก็ตามเขาคิดหาวิธีได้อย่างรวดเร็ว "เราไปหาแม่กันเถอะ ฉันคิดว่าแม่น่าจะ..."

ก่อนที่หยางหยางจะพูดจบ เฉิงเฉิงโบกมือและขัดจังหวะเขา "หยางหยาง อย่าคิดเลย แม่จะไม่มีวันปล่อยให้เราทำอย่างนั้น"

"แล้วฉันจะทำอย่างไรดี อุตส่าห์คิดวิธีที่ดี ตอนนี้ดูเหมือนว่าติดอยู่แค่นิดเดียวเท่านั้น" เขายืนขึ้นเหยียดแขนและยืดเอ: "มาใช้แผนเดิมของฉันกันเถอะ แม้ว่าจะไม่มีประสิทธิภาพ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย"

หลังจากพูดจบเขาก็หันกลับมาถือกระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกไปที่ประตู

"หยางหยาง นายกำลังทำอะไรอยู่" เฉิงเฉิงกลัวจริงๆว่าหยางหยางจะทำอะไรโง่ๆในช่วงนี้ก่อนที่เขาจะคิดวิธีแก้ปัญหา

"จะกลับไปทำการบ้านก่อนแล้วค่อยคิดดูว่าจะมีทางอื่นที่ดีหรือไม่" หลังจากที่หยางหยางพูดจบเขาก็เปิดประตูและเดินออกไป

*

กู้ฮอนกำลังเดินอยู่บนสนามหญ้าชั้นล่างในโรงพยาบาลโดยคิดเรื่องต่างๆ

ชั่วขณะหนึ่งก็คิดถึงการต่อสู้ระหว่างเป่หมิงโม่และเป่หมิงยี่เฟิง อีกสักพักก็เป็นเรื่องเจียงฮุ่ยซินว่าจะดำเนินการอย่างไรต่อไป และในที่สุดเธอก็เริ่มกังวลเกี่ยวกับเด็กทั้งสองในบ้านหลังนั้นอีกครั้ง

มีเฉิงเฉิงอยู่ข้างๆหยางหยาง แน่นอนว่าเธอจะรู้สึกวางใจเกี่ยวกับหยางหยางมากขึ้น แต่ยังไงหยางหยางก็ได้รับการเลี้ยงดูจากเธอและนิสัยของเขาเธอรู้ดีที่สุด

เกรงว่าเฉิงเฉิงจะไม่สามารถควบคุมหยางหยางได้ จากนั้นจะมีบางอย่างผิดปกติที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

มีเรื่องให้กังวลใจไม่หยุดจริงๆ...

เธอยังคงขมวดคิ้วและเดินไปมาจนเวลาก็ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้นเธอก็รู้ว่าควรกลับไปหาแม่ เธอยกมือขึ้นดูนาฬิกา พบว่าเธอก็ออกมาสองชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว

กู้ฮอนรีบหันกลับและเดินเข้าไปในโรงพยาบาล เมื่อเธอผ่านประตูเข้าไปเธอก็เห็นเจียงฮุ่ยซินเดินออกมาจากด้านในพร้อมกับคนรับใช้สองคน

"ฮอน แม่พักผ่อนแล้ว วันนี้ป้าไม่รบกวนละนะ" เจียงฮุ่ยซินพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ