ตอนที่ 789 พรุ่งนี้ว่างมั้ย

ตอนที่ 789 พรุ่งนี้ว่างมั้ย

เมื่อผ่านวอร์ดถัดไปเธอพบว่าประตูเปิดอยู่ เธอเหลือบมองโดยไม่ได้ตั้งใจและพบว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านในคือโม้จิ่งเฉิงโดยหันหลังให้เธอ

จู่ๆเธอก็แปลกใจนี่อาจเป็นห้องพักของหวีหรูเจี๋ย

จะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไงที่พวกเขาอยู่ด้วยกันตอนอยู่ในห้องไอซียูและตอนนี้พวกเขาก็ยังอยู่ด้วยกันหลังจากถูกย้ายออก

กู้ฮอนรู้ที่ไหนว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงคำแนะนำลับจากเป่หมิงโม่

เขาได้เรียนรู้บางอย่างเกี่ยวกับอดีต โดยเฉพาะเรื่องที่แม่ของเขาทิ้งกู้ฮอน เขารู้สึกว่าหวีหรูเจี๋ยและลู่ลู่ควรสร้างโอกาสที่จะเปิดเผยเรื่องราวในอดีต

เขาเฝ้าสังเกตกู้ฮอนอย่างลับๆ ปฏิกิริยาของเธอต่อท่าทีของหวีหรูเจี๋ยหลังจากที่เธอได้รู้ความจริงของเรื่องนี้ก็ชัดเจนสำหรับเธอ ในภายหลังมีท่าทีผ่อนคลายลง

เขาคิดว่าบางทีลู่ลู่กับกู้ฮอนอาจช่วยเปลี่ยนทัศนคติที่เขามีต่อแม่ได้

กู้ฮอนเรียก "พ่อบุญธรรม" เบาๆ มองไปที่โม้จิ่งเฉิงในวอร์ดแล้วเดินเข้าไป

ในขณะนี้โม้จิ่งเฉิงได้ยินเสียงของกู้ฮอนและหันศีรษะไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาและพูดว่า "ฮอน ได้อย่างไรว่าเราย้ายมาที่นี่"

ในเวลาเดียวกันหวีหรูเจี๋ยซึ่งกำลังพักผ่อนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลก็มีสีหน้าประหลาดใจและมีความสุข

หลังจากที่กู้ฮอนเข้ามาเขาก็พยักหน้าให้หวีหรูเจี๋ย "ป้าหรูเจี๋ย วันนี้ฉันมาช่วยแม่ย้ายห้อง ไม่คิดว่าเราจะได้อยู่ใกล้กันอีกครั้งโดยบังเอิญ"

"ใช่ ใช่ นี่แสดงให้เห็นว่าเรามีวาสนาร่วมกันมาก" โม้จิ่งเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หวีหรูเจี๋ยยิ้มและพยักหน้า "จิ่งเฉิงก็พูดแบบนี้กันเลย" แต่หลังจากที่เธอพูดสิ่งนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ค่อยๆหายไปและเสียงของเธอก็ลดลงอย่างมาก "ก็แค่นั้นเอง ลู่ลู่กับฉันอยู่ใกล้กัน แต่เราไม่สามารถพบเธอได้ จริงๆแล้วฉันยังมีบางอย่างในใจที่อยากจะบอกเธอ"

โม้จิ่งเฉิงรู้ว่าหวีหรูเจี๋ยรู้สึกอึดอัดแค่ไหนในขณะนี้ เขานั่งข้างๆเธอและเหยียดไหล่ออก "หรูเจี๋ย คุณคิดมากเกินไป ฮอนเองก็บอกว่าลู่ลู่ไม่ได้ถือเรื่องในอดีตแล้ว ให้เวลาเธอหน่อย แล้วจะได้เจอกันเองนะ"

กู้ฮอนปลอบเธออย่างรวดเร็วและกล่าวว่า "ป้าหรูเจี๋ย ไม่ต้องกังวล เมื่ออาการของแม่คงที่แล้ว ฉันช่วยพูดให้นะคะ พวกป้าจะได้เจอกันอีกครั้ง"

หลังจากฟังคำพูดของกู้ฮอนอารมณ์ของหวีหรูเจี๋ยก็ดีขึ้นเล็กน้อย "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ต้องรอฮอนช่วยจัดการให้แล้วล่ะ"

***

กู้ฮอนมองลงไปที่นาฬิกาพบว่าเย็นแล้ว ในเวลานี้โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น

เธอหยิบมันขึ้นมาและเห็นว่าเฉิงเฉิงโทรมา นี่น่าจะเป็นตอนที่โรงเรียนเลิกแล้ว

"จากเฉิงเฉิงน่ะค่ะ ช่วงนี้เขากับหยางหยางอยู่ที่บ้านใหญ่ด้วยกัน”

กู้ฮอนพูด แล้วรับสายทันที "เด็กดี ว่าไงจ๊ะลูก”

ตั้งแต่ส่งเฉิงเฉิงไปที่บ้านเป่หมิงก็ไม่มีเวลามาดูเขา

อย่างแรก เธอเองก็ยุ่งพอสมควร เป่หมิงโม่ตาคนนั้นก็ช่างสรรหางานมาให้เธอทำทุกวัน

ประการที่สอง เป็นเพราะเธอยังต้องดูแลแม่หลังเลิกงาน รอให้ทุกอย่างเสร็จก็ดึกแล้วตอนที่เธอกลับถึงบ้าน จึงไม่มีเวลาไปเยี่ยมเขาอีกเลย

ประการที่สาม ก่อนที่ทุกอย่างจะชัดเจน เธอรู้สึกว่าควรไปพบหน้าเจียงฮุ่ยซินให้น้อยที่สุด

เฉิงเฉิงนั่งอยู่ที่โต๊ะ ส่วนหยางหยางยืนอยู่ข้างๆเขา

เขาแทบจะกลั้นหายใจและดวงตาสีดำกลมโตจ้องไปที่โทรศัพท์ในมือของเฉิงเฉิง

ทั้งคู่ได้ยินเสียงแม่ลอดโทรศัพท์

"แม่ ตอนนี้แม่อยู่กับยายรึเปล่า อาการยายดีขึ้นไหม"

กู้ฮอนได้ยินเสียงของเด็กๆและอารมณ์ที่หดหู่ของเธอก็หายไปทันที "อาการของคุณยายดีขึ้นมากแล้ว แม่เพิ่งไปเจอยายและตอนนี้กำลังจะกลับไปหาป้าเฉียวเฉียว"

เฉิงเฉิงพยักหน้าและเสียงของกู้ฮอนดังผ่านโทรศัพท์มาถึงหยางหยาง

เขากระตุ้นเฉิงเฉิงอย่างกังวลเล็กน้อย "นายรีบบอกแม่เกี่ยวกับเรื่องที่เราจะทำในวันพรุ่งนี้สิ"

เฉิงเฉิงท่าทีใจเย็นมาก ก่อนอื่นเขาปิดไมโครโฟนของโทรศัพท์แล้วเหลือบมองไปด้านข้าง "มีอะไรต้องกังวล"

หลังจากพูดจบ เขาก็ปล่อยมือและพูดว่า "แม่ ผมมีอะไรอยากจะบอก"

เมื่อกู้ฮอนได้ยินบางอย่างจากเด็กๆ เธอคิดว่าเธอมีข่าวล่าสุดเกี่ยวกับเจียงฮุ่ยซิน

เธอกำโทรศัพท์และเอ่ยลาโม้จิ่งเฉิงและหวีหรูเจี๋ยอย่างรวดเร็ว จากนั้นก้าวออกจากวอร์ดและปิดประตู

"หนูจะบอกอะไรแม่เหรอ" กู้ฮอนถามเสียงเบาขณะที่เดิน

เนื่องจากทางเดินที่นี่เงียบมาก หากพูดตามเสียงปกติคนไข้ในห้องพักอาจได้ยินทุกอย่าง

หยางหยางเห็นว่าเฉิงเฉิงไม่ได้บอกแม่อย่างชัดเจนสักที เขาจึงเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ "แม่พรุ่งนี้พ่อจะพาเราไปเที่ยว เฉิงเฉิงกับผมอยากให้แม่มาด้วยฮะ"

"ลูกกำลังบอกว่าพ่อจะพาลูกออกไปเที่ยวข้างนอกเหรอ" สิ่งนี้ทำให้กู้ฮอนคิดว่ามันเหลือเชื่อจริงๆ

เธอคิดว่าเป่หมิงโม่เป็นท่อนไม้ที่ไม่กินอาหารเหมือนคนปกติ ไม่คาดคิดว่าจู่ๆเขาจะมีชีวิตขึ้นมา

กู้ฮอนค่อนข้างพอใจกับวิธีนี้ของเป่หมิงโม่

เพียงแต่…

เธอเจอเป่หมิงโม่ทุกวัน โดยเฉพาะงานแปลกๆที่เขามอบให้เธอ

ยุ่งจนหัวหมุน แทบรอไม่ไหวให้งานในวันนั้นจบลงเร็วๆ จะได้ไม่ต้องเห็นใบหน้าเย็นชานั่นอีก