ตอนที่ 790 เตรียมตัวเดินทาง

ตอนที่ 790 เตรียมตัวเดินทาง

เสียงดังจากด้านหลังของหยางหยาง ทำให้เขาและเฉิงเฉิงทั้งคู่ตกใจ โดยเฉพาะหยางหยาง รอยยิ้มสดใสของเขาตอนนี้กลายเป็นความหม่นหมอง

ที่พวกเขาได้ยินมันนี่คือเสียงของเป่หมิงโม่

หยางหยางหันกลับมาทันที "พ่อ ผมล้อเล่นกับเฉิงเฉิงเท่านั้น ผมดีขึ้นแล้วเห็นมั้ย... " ในขณะที่เขาพูด เขาก็ขยับขาที่บาดเจ็บ

แม้ว่าตอนนี้มันจะยังไม่หายดี แต่เพื่อออกไปเที่ยวข้างนอก เขากัดฟันทนความเจ็บปวดแล้วเดินถอยหลังตามปกติ

จากนั้นเขาก็ยืนตรงหน้าเป่หมิงโม่: "พ่อฮะ ผมปกติแล้ว พ่อพาผมออกไปเที่ยวได้นะ"

เฉิงเฉิงยืนอยู่ที่ประตูมองหยางหยางแบบนี้อยากจะหัวเราะ แต่เขาไม่กล้าที่จะหัวเราะออกมาเพราะการปรากฏตัวของพ่อของเขา

หยางหยางเป็นคนฉลาดทั่วไปที่ถูกเข้าใจผิดด้วยความฉลาด เพื่อไม่ต้องพาหมาออกไปเดินเล่น จึงคิดหาข้ออ้างที่เส็งเคร็ง แต่สุดท้ายเขาก็ต้องทนทุกข์ทรมาน

เป่หมิงโม่ดูการสาธิตของหยางหยางและพบว่ามันน่าสนใจมาก โดยปกติเขาสนใจแค่งานและไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กๆ ไม่รู้ว่าการได้อยู่กับเด็กๆจะสนุกมาก

เขายังคงพูดกับหยางหยางอย่างเข้มงวด “ตอนแรกพ่อไม่ได้ให้ลูกเลี้ยงหมาตัวนั้น แต่ลูกกลับอยากเลี้ยง ตอนนี้กลับกำลังแก้ตัวที่จะไม่พามันไปเดินเล่น แบบนี้เรียกว่ามีความรับผิดชอบไหม ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ถ้าพูดอะไรไปแล้วต้องรับผิดชอบด้วยรู้ไหม"

“พ่อฮะ ผมรู้ว่าทำผิดไปแล้ว ผมจะออกไปกับเชี่ย" หยางหยางก้มศีรษะลงและเขาก็รู้ว่าเขาทำอะไรผิด ช่วงหลายวันมานี้ไม่ค่อยสนใจมันนัก เรื่องอาหารก็ให้คนรับใช้เอาให้

หยางหยางหันหลังเดินไปที่บันได ไม่นานเขาก็มาถึงประตูที่ชั้นหนึ่ง

“'เชี่ย' ออกไปวิ่งกันเถอะ" หยางหยางพูดพลางตบกระดานไม้ของบ้านสุนัข

“โฮ่ง... " เบลล่ายื่นหัวออกมาและกระพริบตา มองไปที่หยางหยางอย่างเศร้าๆราวกับว่าบ่นกับหยางหยาง

หยางหยางรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อยเมื่อเห็นแบบนี้ "ฉันขอโทษจริงๆที่ฉันทิ้งนายไปช่วงนี้ เชื่อฉันต่อไปฉันจะไม่ละเลยนายอีก ตอนนี้ฉันเป็นผู้ชายและฉันต้องทำในสิ่งที่ฉันพูด"

***

ถนนหน้าบ้านบ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิงไม่ค่อยมีรถผ่าน

บนถนนสายนี้มีสองร่าง หนึ่งคนและสุนัขหนึ่งตัว ข้างๆพวกเขามีต้นไม้เขียวขจีสองแถวและมีถนนที่ไม่สิ้นสุดอยู่ข้างหน้า

หยางหยางเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เบลล่ากระดิกหางอย่างมีความสุขและวิ่งตามหยางหยาง

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาหยางหยางพาเบลล่ากลับไปที่บ้านใหญ่ของตระกูลเป่หมิง

เมื่อพวกเขามาถึงประตูครั้งแรกมีรถคันหนึ่งขับมาฝั่งตรงข้ามและบีบแตรราวกับจะทักทายพวกเขา

หยางหยางจำได้ว่ามันเป็นรถของแม่ได้อย่างรวดเร็ว

กู้ฮอนขับรถเข้าไปในสนาม

เมื่อเธอลงจากรถหยางหยางก็จับเบลล่ามายืนข้างๆเธอ

“แม่คุณมาเร็วจัง" หยางหยางทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม

“โฮ่งๆ... " เบลล่าเงยหน้าขึ้นและมองไปที่กู้ฮอนกระดิกหางตลอดเวลาราวกับจะทักทายเธอ

กู้ฮอนยิ้มเล็กน้อยให้พวกเขา จากนั้นก็ยื่นมือออกไปแล้วจับมือเล็กๆของหยางหยาง "ไม่นึกเลยว่าเจ้าหมูขี้เกียจตัวเล็กๆ ตื่นเช้าเป็นด้วย แถมก็ออกมาเดินเล่นสุนัขอย่างเชื่อฟังอีกด้วย"

เขาดันมือเล็กๆอีกข้างของเขาไปที่เอวของเขาอย่างภาคภูมิใจ "ฮ่าๆ วันนี้พิเศษนี่ฮะ"

กู้ฮอนยื่นมือออกมาและเกาจมูกเล็กน้อยของเขาเบาๆ "แม่เพิ่งรู้ว่าลูกตื่นเช้าได้นะเนี่ย"

พวกเขาเดินเข้าไปในบ้านที่ขณะนี้เป่หมิงโม่กำลังนำเฉิงเฉิงไปที่ห้องอาหาร

ในเวลานี้คนใช้ได้เตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว

"แม่" เฉิงเฉิงทักทายกู้ฮอน

เป่หมิงโม่ก็เห็นแม่ลูกเข้ามา เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้เธอแล้วพูดว่า "คุณยังไม่ได้กินข้าวใช่มั้ย ทานข้าวด้วยกันสิ"

กู้ฮอนพยักหน้าและเดินตามพวกเขาเข้าไปในห้องอาหารพร้อมกับหยางหยาง

"ฮอนมาเหรอ" เจียงฮุ่ยซินทักทายอย่างอบอุ่นในห้องอาหาร

กู้ฮอนยิ้มและพยักหน้าให้เธอ "ป้าซิน อรุณสวัสดิ์ค่ะ" จากนั้นเธอก็นั่งตรงข้ามเจียงฮุ่ยซิน

เฉิงเฉิงและหยางหยางทั้งสองนั่งถัดจากกู้ฮอน

เป่หมิงโม่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมของเขา

"เฉิงเฉิง หยางหยาง ต้องกินให้อิ่มนะ ไม่งั้นจะไม่มีแรงเล่นนะ” เจียงฮุ่ยซินพูดกับเด็กทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่ใจดีบนใบหน้า

เฉิงเฉิงหยิบแก้วนมและพยักหน้าให้เธอ "คุณย่า โอเคฮะ คุณย่าอายุมากแล้ว ดื่มนมเพื่อสุขภาพที่ดีนะฮะ" เขาจะซ่อนตัวเองไว้ดีมาก สำนวนและคำพูดเป็นธรรมชาติมากขึ้น

แต่เขาหันหน้าไปมองที่หยางหยาง แม้ว่าเขาจะซ่อนอารมณ์ภายในของเขาไว้ แต่เขาก็ไม่ดีเท่าเฉิงเฉิง

เขาไม่ได้พูดอะไร เลยถือแก้วนมไว้ในมือข้างหนึ่งและอีกข้างหนึ่งใส่แซนวิชเข้าปาก