ตอนที่ 791 คำถามที่ยาก

ตอนที่ 791 คำถามที่ยาก

“หา…..” หลังจากที่หยางหยางได้ยิน ความตื่นเต้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที สำหรับเขาแล้ว สามอันดับแรกของระดับชั้นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่เขาต้องรอจนจบชั้นมัธยมปลายพ่อเขาจึงจะได้มาสอนเขา นี่เป็นสิ่งที่ยากมาก

ตอนนี้กู้ฮอนยังมีความคิดเห็นต่อเป่หมิงโม่ แต่ก็รู้สึกโล่งใจแล้ว เดิมทีเป่หมิงเอ้อผู้ชายคนนี้ใช้คะแนนเกรดมากดดันคนอื่น

เธอกระซิบกับเฉิงเฉิง “ลูกรัก พ่อของหนูยื่นข้อเสนออะไรให้กับหนู หนูถึงได้มีคะแนนเกรดแบบนี้”

ถึงแม้ว่าเสียงจะเบา แต่เป่หมิงโม่ซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าก็ยังได้ยิน

เขามองไปที่กู้ฮอนในกระจกมองหลังด้วยความเหยียดหยาม และในขณะเดียวกันเฉิงเฉิงก็ส่ายหัวเบาๆ

“แม่ ระหว่างผมกับพ่อไม่ได้มีข้อตกลงอะไร ผมเรียนไปก็เพราะว่าผมชอบ”

“ชอบเหรอ” กู้ฮอนรู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อ อายุของเฉิงเฉิงไม่ได้มาก จะมีความคิดแบบนี้ได้อย่างไรกัน เด็กที่อายุเท่าเขา ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น ดูอย่างหยางหยาง เอาแต่คิดถึงเรื่องที่จะเล่น

เฉิงเฉิงพยักหน้าอย่างจริงจัง “ผมรู้สึกว่าเนื้อหาในหนังสือเล่มนี้น่าสนใจมาก ผมไม่ได้คิดว่ามันเป็นการเรียน แต่เหมือนกับการเล่นเกมมากกว่า”

เป่หมิงโม่มองไปที่หยางหยางซึ่งยังคงนั่งเงียบอยู่ด้านข้างอีกครั้ง “ว่าไงล่ะ กล้าที่จะทำข้อตกลงกับฉันรึเปล่า ฉันจะเพิ่มข้อต่อรองนิดหน่อย เมื่อจบชั้นประถม ถ้าได้ไม่ต่ำกว่าลำดับที่สาม ฉันจะซื้อรถโกคาร์ทระดับเบสิคให้หนู เมื่อจบมัธยมต้นฉันจะซื้อรถออฟโรดให้หนู เมื่อจบมัธยมปลาย นอกจากจะสอนหนูขับรถแล้ว ยังจะมีรถออฟโรดที่มีสมรรถนะดีให้ด้วย และฉันจะไปพาหนูไปร่วมแข่งขับสักครั้ง เป็นไง”

เมื่อกู้ฮอนได้ยินดังนั้น ในใจก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ เป่หมิงเอ้อไม่ลังเลที่จะมีความพยายามหาเงินเพื่อลูกชายของเขา

หยางหยางขมวดคิ้วแน่น ในใจของเขากำลังลนลานอย่างรุนแรง สรุปว่าจะยินยอมทำตามข้อตกลงกับพ่อหรือไม่

***

หากไม่ตกลง เขาก็จะไม่สามารถที่จะได้มีโอกาสพบกับรถอีกแล้ว หากตกลง ตั้งแต่นี้ไปอีกหลายปีก็คงจะต้องจมอยู่กับหนังสือ

สำหรับหยางหยางแล้ว นี่เป็นคำถามที่ตอบได้ยากมากจริงๆ และในตอนนี้เขาก็ให้คำตอบไม่ได้

เป่หมิงโม่กำลังขับรถอยู่ เมื่อเห็นหยางหยางเงียบไป เขาก็ไม่เร่งรัดที่จะบังคับรีบเอาคำตอบจากหยางหยาง “หนูยังไม่ต้องตอบในตอนนี้ก็ได้ ฉันให้เวลาหนูสองวันไปลองคิดดูให้ดี”

หลังจากนั้น ระหว่างการเดินทาง หยางหยางก็เงียบลงมาก

ในที่สุดเขาก็เริ่มคิดที่จะเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างจริงจัง

ในรถไม่มีเสียงร้องใดๆของหยางหยาง ทุกอย่างกลายเป็นความเงียบสงัด

กู้ฮอนและเฉิงเฉิง ต่างไปมองไปที่หยางหยางเป็นครั้งคราว แม้ว่าจะมองไม่เห็นท่าทีของเขา แต่ก็รู้ว่าในใจของหยางหยางตอนนี้ค่อนข้างสับสนและมีความขัดแย้ง

*

“พวกเรามาถึงที่หมายแล้ว” เมื่อเป่หมิงโม่พูดจบ รถก็หยุดลง

“หยางหยาง ถึงสวนสนุกแล้ว นายยังไม่ลงอีก ฉันและพ่อกับแม่จะไม่สนใจนายแล้ว” เฉิงเฉิงพูดพลางเคาะหน้าต่างด้านของหยางหยาง

ในใจของหยางหยางยังคงรู้สึกสับสนวุ่นวายไม่หยุด เขาเป็นคนสุดท้ายที่เปิดประตูลงจากรถ

กู้ฮอนมองไปยังท่าทางที่เหม่อลอยของหยางหยาง และรู้สึกปวดใจเล็กน้อย เดิมทีวันนี้เป็นวันที่เขาจะต้องมีความสุขที่สุด คิดไม่ถึงว่าจะโดนคำพูดประโยคหนึ่ง มาทำให้กลายเป็นแบบนี้

ในสวนสนุกที่อยู่ไม่ไกลนัก เสียงกรีดร้องและเสียงหัวเราะดังอยู่ไม่ไกล ยังคงดังไปถึงหูของหยางหยาง

ในที่สุด เขาไม่สามารถทนต่อสิ่งเร้าที่อยู่ตรงหน้าได้ สภาพจิตใจกลับมามีชีวิตชีวา ดูเหมือนจะตื่นเต้นดีใจกว่าตอนที่อยู่ที่บ้าน

“วันนี้ฉันจะเล่นให้คุ้มเลย” พูดจบ เขาก็เร่งฝีเท้าเดินไปยังประตูของสวนสนุก

“ดูเหมือนว่าเขาจะเลือกได้แล้ว” เป่หมิงโม่พูดกับกู้ฮอนพร้อมรอยยิ้มตรงมุมปาก

จากนั้นเขาก็นำรถเข็นขนาดเล็กออกมาจากรถ นำเสื่อปิกนิก เต็นท์และขนมขบเคี้ยว นำใส่เข้าไป

เขามีท่าทีสบายอกสบายใจ ลากรถเข็นขนาดเล็กที่อยู่ด้านหลัง และเดินเข้าไปยังทางเข้าสวนสนุกอย่างช้าๆ

“แม่ หยางหยางจะยอมทำตามเงื่อนไขของพ่อเพื่อที่จะได้เล่นรถออฟโรดจริงเหรอ” เฉิงเฉิงพูดถึงสภาพท่าทีของหยางหยางในตอนนี้ แตกต่างกับเมื่อตอนอยู่บนรถอย่างสิ้นเชิง

กู้ฮอนยักไหล่ “ฉันคิดว่าถึงเขาจะเห็นด้วย แต่ฉันคิดว่าเขาคงจะรับมันไม่ไหว ช่างเถอะ ในเมื่อหยางหยางอยากจะลองดู ก็ให้เขาไปเถอะ พวกเรารีบตามพวกเขาไป”

หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในสวนสนุก แววตาของหยางหยางปลื้มปริ่ม เห็นอะไรก็อยากเล่นไปหมด “แม่ เฉิงเฉิงพวกคุณรีบมาสิ!”

หยางหยางส่งเสียงร้องเรียกอย่างตื่นเต้นอยู่ตรงด้านหน้าสุด ราวกับไม่เคยมาสวนสนุกมาก่อน

“คุณไปเล่นเป็นเพื่อนเด็กเถอะๆ” เป่หมิงโม่พูดกับกู้ฮอน

กู้ฮอนมองไปยังเป่หมิงโม่ “แล้วคุณทำอะไรล่ะ แล้วคุณไม่ไปเล่นด้วยกันกับพวกเด็กๆหรือไง”

“นี่ก็เป็นหน้าที่ของผมในวันนี้” เป่หมิงโม่พูดจบ ก็ส่งสายตามองไปยังรถเข็นขนาดเล็กที่อยู่ด้านหลังของตัวเอง

“คุณนี่ หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ ไม่ใช่ว่าพาพวกเด็กๆมาเล่นสวนสนุกเหรอ ยังจำเป็นที่จะต้องพาของพวกนี้มาด้วยเหรอ ดูเหมือนราวกับจะไปตั้งแคมป์”

กู้ฮอนพูดถึงเรื่องตั้งแคมป์ เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงกิจกรรมแม่ลูกที่ได้เข้าร่วมในครั้งก่อน

ประสบการณ์ในคืนนั้น มันทำให้เธอลืมไม่ได้ไปตลอดชีวิต

“เธอมัวแต่ทำอะไรอยู่ พวกเด็กๆกำลังรอเธออยู่นะ” เป่หมิงโม่ชี้ไปยังหยางหยางที่อยู่ไม่ไกล