ตอนที่ 792 ซักถาม

ตอนที่ 792 ซักถาม

“เฮ้ คุณกำลังคิดอะไรอยู่” หลังจากเป่หมิงโม่ใช้เวลาอย่างสบายใจ ก็หันหน้าไปมองกู้ฮอนที่กำลังนั่งอยู่หน้าเต็นท์คนเดียว แขนของเธอโอบกอดรอบเข่า คางก็วางอยู่บนนั้น

เป่หมิงโม่มองไปที่เธอดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรตอบสนองกลับมา ความคิดส่วนใหญ่ของเธอได้เหม่อลอยออกไปแล้ว

เขาค่อยๆลุกจากเปลญวน จากนั้นเดินไปที่ด้านข้างของกู้ฮอนอย่างเงียบๆ ค่อยๆย่อตัวลง วางหน้าแนบกับหูของเธอแล้วค่อยๆพูดว่า “ผมกำลังถามว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่”

เสียงที่ดังขึ้นอย่างกระทันหันข้างหู ทำให้ร่างกายของกู้ฮอนรู้สึกตัว

เธอหันหน้าตามสัญชาตญาณไปยังทิศทางของเสียง

“จุ๊บ…..”

ใบหน้าของเธอสัมผัสกับริมฝีปากของเป่หมิงโม่พอดี

“นี่! เป่หมิงเอ้อคุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่!” กู้ฮอนหันหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว ขยับร่างกายไปด้านข้าง

เป่หมิงโม่ยิ้มเล็กน้อย และเลิกคิ้ว “ผมคิดว่าคุณกำลังคิดเรื่องต่างๆอยู่ พูดเสียงดังก็กลัวว่าคุณจะตกใจ ก็เลยจะมาพูดเบาๆแต่กลับถูกคุณบ่นซะก่อน”

“หึ คุณมันก็คือคนขี้โกง เอาเหตุผลที่ไม่เป็นเหตุผลมาอ้างได้ ออกไปห่างๆฉัน” กู้ฮอนตอนนี้รู้สึกอายและรำคาญมาก ใบหน้าของเธอค่อยๆปรากฏเป็นสีแดง

เป่หมิงโม่มองไปที่เธออย่างสนุก “เฮ้ คุณคิดอะไรอะ เหม่อลอยอะไรขนาดนั้น คิดถึงหยินปู้ฝันเหรอ หรือว่าคนที่ชื่อ Noton”

“เป่หมิงโม่ คุณจริงจังหน่อยได้ไหม คุณคิดว่าทุกคนเหมือนคุณหรือไง”

***

หลังจากที่กู้ฮอนกลอกตามองเป่หมิงโม่ เธอพูดว่า “ฉันคิดถึงแม่ของฉันและหวีหรูเจี๋ย”

“หะ” เป่หมิงโม่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “คุณคิดว่าระหว่างพวกเขามีอะไรผิดปกติเหรอ”

กู้ฮอนถอนหายใจ เงยหน้ามองไปยังเด็กที่วิ่งเล่นอยู่บนสนามหญ้าที่อยู่ไกลออกไป เด็กคนนั้นมีอายุใกล้เคียงกับลูกทั้งสองคนของเธอ ซึ่งกำลังเล่นอยู่กับพ่อแม่อย่างสนุกสนาน

เธอไม่รู้ว่าเจียงฮุ่ยซินจะบอกเขาหรือไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับการสูญเสียลูกของลู่ลู่

“ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ แต่แค่ตอนนี้ฉันยังไม่ได้บอกให้แม่ของฉันฟัง ว่าจริงๆแล้วหวีหรูเจี๋ยพักอยู่ห้องข้างๆ จริงๆแล้วฉันก็รู้ นี่ล้วนเป็นการจัดการของคุณ” พูดจบเธอก็หันหน้าไปมองเป่หมิงโม่

เป่หมิงโม่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หยิบแอปเปิลที่ล้างสะอาดแล้วลูกหนึ่งขึ้นมาจากในจานที่อยู่บนเสื่อปิกนิก จากนั้นเขาก็ดึงมีดเล็กๆออกมาจากนิ้ว และเริ่มปอกเปลือก

เขาปอกเปลือกได้เร็วมาก ไม่ทันถึงหนึ่งนาที แอปเปิลลูกหนึ่งที่เกลี้ยงสะอาดก็ถูกปอกเสร็จสมบูรณ์

เขาหยิบแอปเปิลและยื่นให้กู้ฮอนที่อยู่ข้างๆ

กู้ฮอนยื่นมือรับแอปเปิล แต่เธอยังคงไม่ยอมแพ้กับคำถามนั้นของตัวเอง “ฉันรู้ว่าคุณไม่ยอมรับแน่นอน แต่แค่การกระทำของคุณได้เปิดเผยตัวคุณเอง”

“อย่างนั้นก็ใช้การสังเกตอย่างเฉียบแหลมของคุณในฐานะทนายความวิเคราะห์ให้ผมฟังหน่อย ฉันจะฟังอย่างตั้งใจ” เป่หมิงโม่พูดจบ เขาเริ่มปอกแอปเปิลลูกที่สอง

กู้ฮอนกัดแอปเปิลเบาๆ “แอปเปิลนี้หวานจริงๆ” พูดจบเธอก็กัดไปอีกคำ หลังจากนั้นเธอก็เพลิดเพลินกับมันอยู่ครู่หนึ่ง

“อันที่จริงก็ง่ายมาก ฉันรู้มาจากพ่อบุญธรรมแล้ว เมื่อตอนที่หวีหรูเจี๋ยไม่สบาย คุณเป็นคนพาเธอไปส่ง และนอกจากจะขับรถแล้ว คุณก็ยังอุ้มเธอขึ้นลง”

มีดที่อยู่ในมือของเป่หมิงโม่ค่อยๆหยุดลงเพียงชั่วขณะ “จะบอกได้ว่าเรื่องนี้เรื่องเดียวก็จะพิสูจน์ได้ว่าผมให้อภัยเขาแล้วงั้นเหรอ”

น้ำเสียงของเขาไม่ใช่น้ำเสียงที่โกรธ ถ้าเป็นเมื่อก่อนแค่พูดถึงหวีหรูเจี๋ยขึ้นมาก็โกรธแล้ว ตอนนี้เขาดูจะสงบลงไปมาก เหมือนกับว่าเป็นการพูดคุยเรื่อยเปื่อยระหว่างเพื่อน

อย่างน้อยเป็นแบบนี้ในตอนนี้ หรือบางในอนาคตอันใกล้ เขาอาจจะเปลี่ยนอารมณ์มาบูดเหมือนเดิมก็ได้

กู้ฮอนส่ายหน้า “แน่นอนว่าเพียงแค่เรื่องเดียวไม่สามารถพิสูจน์อะไรได้ คุณจะสามารถอธิบายทั้งหมดได้ว่า ‘เห็นคนใกล้ตายจะไม่ช่วยได้อย่างไร’ แต่การที่จงใจจัดการให้แม่ของฉันกับหวีหรูเจี๋ยมาพักอยู่ในห้องผู้ป่วยที่ใกล้กัน อย่างนั้นจะอธิบายว่าอย่างไรดีล่ะ เรื่องนี้ไม่บังเอิญไปหน่อยเหรอ แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้น”

แอปเปิลในมือของเป่หมิงโม่ปอกเสร็จเรียบร้อย เขากัดไปหนึ่งคำ “พูดต่อสิ” เขาทำเป็นเหมือนคนนอกที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วฟังกู้ฮอนพูดต่อไป

“ถ้าหากว่าไม่ใช่คุณ ฉันก็ยังไม่คิดไม่ออกจริงๆว่าจะมีใครจะมีความสามารถแบบนี้ คุณอย่าภูมิใจไป ฉันไม่ได้มาชมเชยคุณ ยุคนี้เป็นยุคที่เต็มไปด้วยการบูชาเงินและยึดติดกับผู้มีอำนาจ มีคนเช่นนี้แบบคุณมากมาย มีทรัพยากรในครอบครอง และควบคุมชะตากรรมของคนอื่น”

ขณะที่กู้ฮอนกำลังพูดอยู่นั้นอารมณ์ของตนเองก็เริ่มตื่นเต้น พูดจบ เธอก็กัดแอปเปิลอีกครั้ง

เป่หมิงโม่มองไปที่สีหน้าที่แสดงความไม่พอใจของเธอ และรู้สึกตลกเล็กน้อย “ทำไม คุณจะตั้งให้ผมเป็นเศรษฐี หรือแค่จะเอาชนะล่ะ”

“หะ! อย่าคิดว่าฉันชมคุณ บอกมาตามตรงเถอะ คุณกำลังทำอยู่ใช่ไหม”

***

เป่หมิงโม่กินแอปเปิลที่อยู่ในมือจนหมด แล้วโยนแกนกลางใส่ถุงเล็กๆที่อยู่ข้างเขา

เขาไม่อยากยอมรับว่าตัวเองเป็นคนทำเรื่องนี้

ในความเป็นจริงมันก็เป็นแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าจิตใจของตนเองได้เริ่มผ่อนคลายลง แต่ก็ยังต้องรักษาหน้าตาของตนเองเอาไว้

เป่หมิงโม่ก็เป็นแบบนี้ เขาไม่ได้ส่งเสียงใดๆออกมา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน แล้วก้าวเดินอย่างช้าๆไปบนพื้นหญ้าท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น

“แม้ว่าคุณจะไม่ยอมรับ แต่ก็ไม่มีทางจะเปลี่ยนความจริงที่คุณทำได้!” กู้ฮอนนั่งลงบนเสื่อปิกนิก พูดกับเป่หมิงโม่ที่อยู่ไม่ไกลด้วยเสียงดัง

เป่หมิงโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย จริงๆแล้วเขาก็ถามตัวเองว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ เพียงแค่เขาไม่สามารถให้เหตุผลที่น่าเชื่อถือให้กับตัวเองได้ นับประสาอะไรกับการหาเหตุผลมาพูดให้เธอฟัง

*

เฉิงเฉิงและหยางหยางมาด้วยกัน ร่างเล็กๆทั้งสองเหมือนนกที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้าอย่างมีความสุข