ตอนที่ 794 เชิญทานมื้อเที่ยง

ตอนที่ 794 เชิญทานมื้อเที่ยง

สุดท้ายแล้วทุกอย่างขึ้นอยู่กับพ่อของเขาที่เป็นประธานของบริษัทตระกูลเป่หมิง ครูเพิ่งจะเรียกเขาไปตักเตือนไม่กี่คำ จากนั้นก็ได้ระงับเรื่องเอาไว้

ไม่แน่ว่าคราวนี้หยางหยางอาจจะมีความคิดที่จะคดโกงขึ้นอีก

หยางหยางกวาดสายตาขึ้นลงมองจ้าวจิ้งอี๋ แล้วพูดว่า “จริงๆแล้วคำขอของฉันนั้นง่ายมาก” เมื่อพูดถึงจุดนี้ เขาตั้งใจที่จะไปข้างเธอ และพูดด้วยเสียงเบาว่า “และคุณจะไม่เดือดร้อน”

จ้าวจิ้งอี๋มองไปที่หยางหยางด้วยความสงสัย เจ้าเด็กคนนี้สุดท้ายแล้วจะทำอะไรกันแน่

หยางหยางพูดต่อว่า “หากฉันชนะฉันอยากจะขอให้……นับจากนี้ไปนายก็ต้องเป็นผู้ติดตามของเขา” พูดจบ หยางหยางก็ชี้นิ้วออกมา และชี้ไปที่ใครบางคน!

เวลานี้ จ้าวจิ้งอี๋และเฉิงเฉิงต่างก็ตกตะลึง

***

เห็นได้ว่า คนนั้นที่หยางหยางชี้ก็คือเฉิงเฉิง

จากนั้นเขาพูดต่อว่า “ต้องทำทุกอย่างให้น้องชาย ชาน้ำชาและรินน้ำ ไถ่ถามทุกข์สุข และที่สำคัญที่สุดก็คือ จะเรียกเมื่อไหร่ก็ได้ห้ามไปไหน แม้แต่เศษเสี้ยวนิดเดียวก็ห้ามขาด

จะหาผู้ติดตามให้มาเฉิงเฉิงที่ไหนกันล่ะ นี่เป็นจังหวะที่จะหาแฟนให้เฉิงเฉิง

ใบหน้าของเฉิงเฉิงและจ้าวจิ้งอี๋ต่างก็แดงขึ้น

“หยางหยาง นายมานี่!” เฉิงเฉิงเหลือบไปมองหยางหยาง แล้วได้ดึงเขามาอีกทาง

“นายจะล้อเล่นแบบนี้เกินไปรึเปล่า ขออะไรอย่างนี้ได้ยังไง เธอเป็นเด็กผู้หญิงนะ จะทำแบบนี้ได้อย่างไรล่ะ”

หยางหยางยิ้มและมองไปที่เฉิงเฉิงด้วยสีหน้าจริงจัง “แฮะๆ ฉันทำทั้งหมดเพื่อนายเลยนะ ในฐานะน้องชายฉันทำได้ทุกอย่าง นายอย่าอวดเก่งหน่อยเลยหน่า”

พูดจบเขาก็หันและเดินไปยังRebeccaด้วยรอยยิ้ม เมื่อผ่านจ้าวจิ้งอี๋ เขาไม่ลืมที่จะพูดเสียงเบาๆ “เป็นยังไง ฉันพูดไม่ผิดใช่ไหม รับรองว่าเธอไม่เดือดร้อน”

“ไปให้พ้น!” จ้าวจิ้งอี๋ก็เป็นเด็กผู้หญิงเช่นกัน แม้ว่าภายในใจเธอจะมีความสุข แต่สีหน้าก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้

หยางหยางเดินมาข้างหน้าRebecca และชี้ไปยังบ้านที่มีเสียงกรีดร้องดังออกมาตลอดเวลาและพูดว่า “ไปที่นั่นไหม”

Rebeccaมองไปตามทางของนิ้วชี้ของเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกตื่นเต้น “ที่นั่นเหมือนเป็นบ้านผีสิงใช่ไหม ฉันอยากไปดู ตอนที่ฉันไม่ได้มาประเทศจีน เมื่อถึงทุกๆเทศกาลฮาโลวีน บนถนนก็เต็มไปด้วยคนที่แต่งผีเหมือนกันไปหมด น่าสนุกมาก”

พูดจบเธอก็ยื่นมือไปดึงมือของหยางหยาง “พวกเราไปกันเถอะ”

หยางหยางหันกลับมาและพูดกับเฉิงเฉิงและจ้าวจิ้งอี๋ที่กำลังเก้อเขินอยู่ “เฮ้ พวกเธอสองคนกล้าไปบ้านผีสิงกับพวกเรารึเปล่า”

“ไปก็ไป ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว ก็แค่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นไม่ใช่เหรอ” จ้าวจิ้งอี๋ได้ดึงความแข็งแกร่งของผู้หญิงออกมาอีกครั้ง ยื่นมือไปจับแขนของเฉิงเฉิง และรีบพาเขาและพวกของหยางหยางไป

ทั้งสี่คนเข้าไปในบ้านผีสิงที่มืดมิด เพียงไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็เดินออกมาจากข้างใน และแต่ละคนต่างมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

“บ้านผีสิงอะไรกัน ไม่เห็นจะน่ากลัวเลย ไฟสีเขียว สีแดงส่องตาฉันจนจ้าแล้ว” หยางหยางพูดพลางขยี้ตา

“ใช่ คนพวกนั้นยังไม่น่ากลัวเหมือนพวกเราในวันฮาโลวันเลย” ”Rebeccaพูดเสริม

จ้าวจิ้งอี๋มองไปที่พวกเขาสองคน “ฉันพูดไม่ผิดใช่ไหม ที่นี่ไม่น่ากลัวเลยสักนิด”

ในเวลานี้เฉิงเฉิงก็ยกมือขึ้น และมองดูนาฬิกา “ตอนนี้เที่ยงแล้ว พวกเราไปหาพ่อกับแม่ที่ชิงช้าสวรรค์กันเถอะ”

“จ๊อกๆ……”

หยางหยางก็ลูบท้องตัวเอง และพูดอย่างไม่อาย “พอพูดถึงพ่อกับแม่ ท้องของฉันก็ร้องเลย”

จากนั้นเขาก็พูดกับRebeccaว่า “เธออยากจะไปร่วมปิกนิกกับบ้านพวกเราไหม”

“ได้สิ แต่ฉันจะต้องไปขอพ่อของฉันก่อน ตอนนี้พวกเขาน่าจะอยู่ที่ชิงช้าสวรรค์นั่น” Rebecca ตอบรับคำเชิญของหยางหยางด้วยความยินดี

หยางหยางมองไปที่จ้าวจิ้งอี๋อีกครั้ง “เธอล่ะ อยากจะทำความคุ้นเคยกับภารกิจก่อนไหม หลังจากที่เธอแพ้แล้วก็จะได้เริ่มงานทันที”

จ้าวจิ้งอี๋กลอกตามองหยางหยาง ผู้ชายคนนี้ไม่ลืมที่จะฉวยโอกาสทำร้ายตัวเอง

ในตอนนี้เฉิงเฉิงได้พูดว่า “เธอมาร่วมด้วยเถอะ พวกเราเตรียมอาหารไว้เยอะเลย อีกอย่างฉันก็จะมาขอโทษเธอแทนหยางหยางด้วย เขาพูดไม่ได้ เธออย่าไปสนใจเลย”

***

เป่หมิงโม่เดินเล่นอยู่บนพื้นหญ้าอย่างสบายๆ

กู้ฮอนนั่งอยู่บนเสื่อปิกนิก หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของเธอและกำลังอ่านอย่างตั้งใจ

นี่เป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่เธออยากอ่านมันมาตลอด แต่ไม่เคยมีเวลาที่จะได้อ่านมันเลย

การได้อ่านหนังสือท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นเป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง อบอุ่นและสบาย

แต่เมื่อเธออ่านหนังสือไปได้ครึ่งเล่ม ก็เห็นเงาของคนหนึ่งค่อยๆคลุมหน้าปก

เธอไม่ต้องดูก็รู้ว่าเป็นใคร “แดดขนาดนี้ ทำไมคุณไม่ไปเดินเล่นสักสองสามรอบ คุณนี่ยุ่งตลอด อย่าเสียเวลาดีๆแบบนี้ไปเลย”

เป่หมิงโม่เดินไปข้างหน้ากู้ฮอน และมองลงไปที่เธอ “คุณอย่ามัวนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงนี้เลย หรืออยากจะเสียช่วงเวลาดีๆแบบนี้ไปเหรอ”

พูดจบ เขาก็ก้มตัวลงและหยิบหนังสือที่อยู่ในมือของกู้ฮอนขึ้นมา

“เฮ้ เอาหนังสือคืนให้ฉัน! ทำไมคุณไม่มีมารยาทเลยสักนิด เอาของคนอื่นไปไม่ขอเลยสักคำ”