ตอนที่ 823
ตอนที่ 823 ต้องถูกลงโทษซะแล้ว
October 28, 2026
ตอนที่ 823 ต้องถูกลงโทษซะแล้ว
ตอนนี้เธอต้องนิ่งไว้ จะได้ไม่เกิดเรื่อง จะทำให้แผนการและแผนกของตัวเองพังยับเยินไม่ได้
เป่หมิงยันเหมือนไม่ได้ยินคำสั่งสอนของแม่ นั่งจมอยู่กับความเสียใจในตอนนั้น:"ความจริงลุงได้เตรียมของทั้งหมดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวออกไปเร่ร่อนข้างนอกแต่ว่าตอนที่ลุงลากกระเป๋าเดินทางออกมาที่ห้องล๊อบบี้..........."
สายตาของเขามองดูรอบๆหนึ่งรอบ จากนั้นใช้นิ้วมือชี้ไปที่ที่ตัวเองกำลังยืนอยู่:"ถูกต้อง ที่นี่เลย ลุงลากกระเป๋าเดินมาถึงตรงนี้แหละ ถูกพ่อและแม่พาคนรับใช้หลายคนมาขวางทางไว้ พวกเขาแย่งกระเป๋าของลุงไป และยกลุงไปที่ห้องนอนของลุง ยิ่งไปกว่านั้นล๊อคประตูของลุงอีกด้วย ไม่ให้ลุงออกไป"
"อ๋อ ที่แท้ทำไม่สำเร็จ" หยางหยางมองหน้าเป่หมิงยันด้วยสายตาที่ดูถูกดูแคลน เหมือนกำลังพูดว่า:" ดูสิ ลุงยังสู้ผมไม่ได้เลย ยังไงซะผมยังได้ออกไปจากประตูบ้านหลังนี้"
เป่หมิงยันเป็นคนเอาหน้า:" อะไรนะทำไม่สำเร็จ นี่เค้าเรียกว่าพยายามออกจากบ้านยังไม่ถึงเป้าหมายต่างหาก เข้าใจมั้ย"
หยางหยางพยักหน้าเหมือนเข้าใจและเหมือนไม่เข้าใจ:" ความพยายามยังไม่ถึงเป้าหมาย? คำคำนี้คุ้นเคยมาก เหมือนเคยได้ยินในทีวีหรือที่ไหนมาก่อน พยายามฆ่าคนโดยไม่ถึงเป้าหมาย พยายามปล้นทรัพย์โดยไม่ถึงเป้าหมาย และยังมีพยายามข่มขืน........ "
เป่หมิงยันยื่นมือไปปิดปากหยางหยาง:"ไม่เข้าใจความหมายก็อย่าพูดเหลวไหลได้มั้ย ก็แค่เรื่องเล็กน้อย ถูกนายพูดซะจนไม่ได้ฆ่าคนหรือเผาไฟซะหน่อย ลุงชั่วขนาดนี้เลยรึ ยังไงลุงก็เป็นถึงดาราในดวงใจบวกกับดาราที่มีความสามารถ"
***
หลังกู้ฮอนปลอบใจจิ่วจิ่วเรียบร้อย รีบถือกระเป๋าเดินไปทางหน้าประตู
เวลานี้เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ รถยนต์ตัวเองยังจอดอยู่ที่บ้านเป่หมิง
ที่นี่เป็นที่พักชุมชนระดับสูง สามารถพักอยู่ที่นี่ทุกบ้านต่างมีรถยนต์กันทั้งนั้น ที่สำคัญรถยนต์ที่เข้าๆออกๆดูแลอย่างเข้มงวด
เพราะฉะนั้นพวกรถยนต์โดยสารพวกนี้ส่วนมากจะไม่ปรากฏอยู่ที่นี่
"ฮอน คุณรอก่อน" แอนนิถือข้าวกล่องวิ่งออกมา เธอเอาอาหารเช้าที่เตรียมเอาไว้ส่งออกมา
"ถึงแม้จะเป็นเวลาเที่ยงแล้วก็ตาม แต่ว่าไม่ทานอะไรเลยไม่ได้"
กู้ฮอนมองหน้าแอนนิและยิ้มแย้ม:"รู้แล้วป้าแอน พูดอยู่ยื่นมือไปรับข้าวกล่องมา คุณกลับไปเถอะ"
พื้นที่ของชุมชนนี้ถือว่าไม่เล็ก ความจริงถ้าขับรถสามารถไปถึงที่หน้าประตูเร็วมาก แต่ตอนนี้เดินด้วยเท้าเปล่าก็ต้องใช้เวลานานมากขึ้น
ยังดีนะ ปกติกู้ฮอนเป็นคนรักสุขภาพ ในเวลาทำงานไม่ค่อยนั่งลิฟต์เท่าไหร่ ใช้ขาทั้งคู่วิ่งขึ้นวิ่งลง
ถึงหน้าประตูชุมชน เรียกรถโดยสารได้อย่างราบรื่น
อยู่บนรถเธอทานข้าวแบบง่ายๆ
ตอนที่ไปถึงตึกบริษัทเป่หมิง ก้มหน้าดูนาฬิกาใกล้ถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว
เดิมทีคิดว่าเลยเวลาพักเที่ยงแล้วค่อยไป แต่คิดไปคิดมาไปรายงานตัวที่ข้างบนก่อนดีกว่า
ไอ้เป่หมิงโม่คนนี้ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ถ้าหากไปตอนเย็น จะไม่ถูกเขาต่อว่าจนเสียๆหายๆเหรอ
เพราะฉะนั้น เธอถือข้าวกล่องเดินเข้าไปที่ตึกบริษัทเป่หมิง
*
เป่หมิงโม่ทำงานของตัวเองเรียบร้อย นั่งตัวตรงและหลับตาไว้หมุนคอตัวเองเบาๆ
ก้มหน้าก้มตาทำงานเป็นเวลายาวนาน ทำให้เขามีโรคอาชีพเล็กน้อย คงท่านั่งท่าเดียวที่ต้นคอเป็นระยะเวลานาน จึงรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย
ฉิงฮัวเห็นเขากำลังนวดต้นคอ หยิบยาหม่องออกมาจากลิ้นชักตัวเอง จากนั้นส่งไปที่โต๊ะของเขา
สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เป่หมิงโม่ใช้บ่อยๆ
"ก๊อกก๊อกก๊อก........."
ประตูห้องทำงานถูกเคาะเบาๆจนดังขึ้นมา
ฉิงฮัวรีบหันหลังไปเปิดประตู นี่ก็ใกล้พักเที่ยงแล้ว ยังมีใครมาที่นี่อีกหล่ะ
ขณะที่เขาเปิดประตู เห็นว่ากู้ฮอนได้ยืนอยู่ที่หน้าประตูเรียบร้อยแล้ว
"คุณหนู"
กู้ฮอนยิ้มแย้มให้กับเขา พยักหน้า จากนั้นเดินเข้าไป
เธอก้มหน้าเอาไว้ ไม่กล้าไปมองสายตาของเป่หมิงโม่ซึ่งกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ ขณะที่เธอนั่งลงไปที่ที่นั่งตัวเอง เปิดคอมพิวเตอร์ออกมา ยังคงรู้สึกได้ว่าเป่หมิงโม่กำลังมองตัวเองอยู่
ทันทีนั้นรู้สึกว่าแก้มมันร้อนๆ ทำไงดี ความเงียบงันของเป่หมิงเอ้อไม่ใช่ลางดีนะเนี่ย
หรือว่าเขากำลังรวบรวมคำพูดที่แหลมคมมาต่อว่าตัวเองให้เสียๆหายๆ?
ช่างเถอะ เป็นความผิดตัวเองแท้ๆ กัดฟันยอมรับโดยดีเถอะ
เธอเงยหน้าขึ้นมานิดๆ แอบมองหน้าเป่หมิงโม่ เห็นว่าเขาได้ลุกขึ้นมาจากที่นั่งเรียบร้อยแล้ว
จากนั้นเดินเข้ามาหาตัวเองทางนี้
มาแล้ว มาแล้ว ในที่สุดเขาก็ได้เริ่มทำให้ตัวเองลำบากใจแล้ว
เป่หมิงโม่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของกู้ฮอน ก้มหน้ามองกู้ฮอน เขาสามารถมองเห็นร่างกายเธอสั่นกระตุกเล็กน้อย
"ไปทานข้าวกับผม"
"！" กู้ฮอนยังไม่ได้สติกลับมา นี่เขาจะทำอะไร? หรือต้องการจะสั่งสอนตัวเองที่โต๊ะทานข้าวใช่มั้ย?
"ถึงเวลานั้นเขานั่งอยู่ ตัวเองยืนอยู่:" เขาทานอยู่ ตัวเองมองอยู่
ข้าวกล่องที่ แอนนิเตรียมให้กับตัวเองไม่เยอะ เป็นปริมาณสำหรับอาหารเช้าเท่านั้น ที่สำคัญตอนนั่งอยู่ในรถ เพื่อทำตัวเป็นผู้ดีหน่อย ไม่กล้ากินแบบมูมมามที่เบาะหลัง
ตอนนี้ท้องของได้เธอหิวตั้งนานแล้ว
***
กู้ฮอนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเป่หมิงโม่ เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ:"ฉันทานเรียบร้อยแล้ว ตอนเช้ามาสาย ฉันอยากใช้เวลาเที่ยงวันเรียงงานของฉันสักหน่อย
เป่หมิงโม่ยื่นมือเข้ามาเอาข้าวกล่องของเธอขึ้นมา เปิดออกมาดู ข้างในมีไข่ไก่และขนมปังหนึ่งแผ่น
" นี่เป็นอาหารเช้าที่คุณทานหรือ? แค่นี้สามารถทนได้หนึ่งวันงั้นหรือ? ผมไม่อยากให้คุณหิวจนเป็นลมอยู่ที่นี่ทำงานล่าช้า" เป่หมิงโม่พูดจบ เอาข้าวกล่องให้กับฉิงฮัว
จากนั้นเดินอ้อมจากโต๊ะมาถึงข้างกายกู้ฮอน ยื่นมือไปจับแขนของเธอ ลากตัวเธอขึ้นมาแบบเบาสบาย
กู้ฮอนผอมบางอยู่แล้ว เป่หมิงโม่ไม่ได้เสียแรงอะไรมาก