ตอนที่ 824 เธอมีความลับเท่าไหร่

เจียงฮุ่ยซินมองหน้าลูกชาย เชิ๊ตเสียงเบาหนึ่งครั้ง:"แม่รู้ลูกไม่มีความกตัญญูขนาดนั้นหรอก ช่างเถอะต่างว่ากันว่าลูกสาวโตแล้วร้างไว้ไม่อยู่ ร้างไว้นานจะกลายเป็นศัตรู พอมาถึงที่แม่ ลูกชายก็ร้างไว้ไม่อยู่"

"แม่ ดูแม่พูดสิครับ พูดซะจนน่าเกลียด ผมยอมรับครั้งก่อนเป็นความผิดผมเอง ไม่ควรเถียงกับแม่ เพราะฉะนั้นแม่ดูสิครั้งนี้ผมกลับมาเยี่ยมแม่แล้วนี่ไง"เป่หมิงยันพูดอยู่ลุกขึ้นมาอ้อมมาทางโซฟา มาถึงข้างหลังของเจียงฮุ่ยซิน ใช้มือทั้งสองข้างเริ่มนวดไหล่ให้กับเธอ"

เจียงฮุ่ยซินหลับตาลงอย่างสบายๆ กำลังมีความสุขกับความกตัญญูของลูกชาย

"ยันยัน ไม่ได้อยากว่าลูกนะ เรื่องครั้งก่อนแม่ทำเพื่อลูกนะ ลูกก็โตขนาดนี้แล้ว ถ่ายหนังได้อีกนานแค่ไหนเชียว นักแสงคลื่นลูกใหม่ตอนนี้มีขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย เพราะฉะนั้นแม่จึงคิดอยู่ตลอด ลูกเป็นถึงลูกหลานตระกูลเป่หมิง บริษัทเป่หมิงควรมีส่วนหนึ่งของลูกถึงจะถูก ให้เป่หมิงโม่ควบคุมอยู่คนเดียวมันไม่ได้ แต่ว่าเราคนน้อยกำลังก็น้อย เพราะฉะนั้นจึงต้องหาคนมาร่วมมือกันจัดการกับโม่ เอาส่วนที่เป็นของลูกตั้งแต่แรกกลับคืนมา แม่แก่ลงทุกวัน สามารถช่วยลูกได้แค่นี้แหละ แม่ไม่อยากรอให้แม่ตายไปก่อนแล้วลูกยังไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แบบนี้แม่จะนอนตายตาหลับได้อย่างไร"

***

เป่หมิงยันได้ยินแม่พูดถึงเรื่องเก่าๆที่ไม่มีความหมายอีกแล้ว:" แม่อย่าเห็นผมเมื่อไหร่ก็คุยแต่เรื่องนี้ได้มั้ย ผมกลับมาเพื่อเยี่ยมแม่นะ ไม่ได้กลับมาฟังคำพูดที่ซ้ำไปซ้ำมาพวกนี้"เขาลุกขึ้นมาแบบรำคาญเล็กน้อย

เจียงฮุ่ยซินเห็นว่าลูกโกรธแล้ว ถึงแม้เธอก็ไม่พอใจบ้างนั่นก็เป็นเพราะว่าเรื่องนี้เธอทำเพื่อลูกแท้ๆ แต่ว่า ลูกชายกลับไม่เห็นดีเห็นงามด้วย

" ได้ได้ แม่ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้วก็ได้ ไม่ว่าลูกจะชอบหรือไม่ชอบ เรื่องนี้แม่ออกหน้าทำแทนเอง ใช่แล้วนายกะจะพักอยู่ที่บ้านกี่วัน?"

เป่หมิงยันหยิบมือถือออกมาดู:"ประมาณสามสี่วัน"

การสนทนาระหว่างเป่หมิงยันและเจียงฮุ่ยซิน คอมพิวเตอร์ของหยางหยางบนตึกได้ยินทุกอย่างอย่างชัดเจน

สำหรับลุงสามพักอยู่แค่สามสี่วัน เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะว่าเขารู้สึกว่าวันหยุดซัมเมอร์ครั้งนี้คงต้องผ่านไปแบบเซ็งๆ

แต่ว่าเขาได้รับข่าวใหม่ๆแล้ว คุณย่ามีการเคลื่อนไหวใหม่ๆขึ้นมาบ้างแล้ว ที่สำคัญยังเกี่ยวข้องกับคุณพ่ออีกด้วย

ฟังขึ้นไปเหมือนจะร่วมมือกับคนอื่นมาแบ่งสมบัติของตระกูลเป่หมิง

ดูท่าเรื่องนี้ต้องรอให้เฉิงเฉิงกลับมาแล้ว ค่อยพูดกับเขา

ทานข้าวเที่ยงเรียบร้อยแล้ว รถยนต์สำหรับที่นั่งเดียวของเป่หมิงโม่จอดอยู่ที่ชั้นใต้ตึกตระกูลเป่หมิง

กู้ฮอนสงสัย ทำไมไม่ขับเข้าไปจอดในชั้นใต้ดินทีเดียว

ขณะนี้ฉิงฮัวหันหน้ามาพูดกับเป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่เบาะหลังว่า:"เจ้านาย ผมว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว เราควรไปทำธุระของเราแล้ว"

จากนั้นมองหน้ากู้ฮอนที่นั่งอยู่ข้างๆเป่หมิงโม่ด้วยความเกรงใจ

ไม่รอให้ฉิงฮัวพูดขึ้นมาก่อน กู้ฮอนรู้ดีระหว่างพวกเขามีธุระต้องทำ:"ฉันลงจากรถที่นี่แหละ"

พูดอยู่เธอผลักประตูแล้วเดินลงไป

ขณะที่เธอเตรียมตัวเดินไปที่ตึกใหญ่ เป่หมิงโม่พูดกับเธอผ่านกระจกหน้าต่างรถยนต์ว่า:"เย็นวันนี้ผมอนุญาตให้คุณพักผ่อน ไม่ต้องทำงานแล้ว อยากทำอะไรก็ไปทำเถอะ"

หลังพูดจบ ฉิงฮัวได้ขับรถยนต์ออกไปไกลแล้ว

กู้ฮอนยืนอยู่หน้าประตูบริษัทเป่หมิง ตอนนี้เธออิสระแล้ว ตอนเย็นไม่ต้องทำงานแล้ว

แต่ว่าจะทำอะไรหล่ะ? ช่างเถอะ ทำงานของวันนี้ให้เรียบร้อยก่อนเถอะ

เธอไม่อยากรอให้เป่หมิงโม่กลับมา ถ้าหากเขาต้องการฟังรายงานในการดำเนินการของเธอทุกๆวันทำไงดี

เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นว่าให้วันหยุดไปแล้วรึเปล่า ดูแค่ว่างานของวันนี้เสร็จเรียบร้อยหรือยัง

กู้ฮอนคิดถึงตรงนี้ ถอนหายใจเบาๆ จากนั้นหันหลังเดินไปในตึกบริษัทเป่หมิง

ฉิงฮัวขับรถพาเป่หมิงโม่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ หลังสองชั่วโมง รถยนต์ห่างจากเมืองAมีสักระยะทางแล้ว

ทั้งสองข้างของรถยนต์มีป่าไม้ปรากฏขึ้นมา อยู่ที่ข้างถนน มีทางเข้าออกที่มีขอบหยักและรถยนต์สามารถผ่านไปได้แค่นึงคันเท่านั้น ทางโค้งไปโค้งมาผ่านเข้าไปในป่าไม้ลึกๆ

ฉิงฮัวหมุนพวงมาลัยเล็กน้อย รถยนต์ขับเข้าไปทางที่มีขอบหยัก

รถยนต์ที่นิ่งมาตลอดทาง ตอนนี้เริ่มเด้งขึ้นมาแล้ว ต้นไม้ทั้งสองข้างอยู่ใต้ลมที่เป่าออกมาทำให้เกิดเสียง'ซาซา'ดังออกมา

หลังขับไปอีกสิบนาที รถยนต์ก็ได้แคล่วคล่องขึ้นมาอย่างกะทันหัน ที่นี่เป็นที่ที่อยู่ในป่าไม้

รอบๆเป็นกำแพงสูงที่สร้างขึ้นมาจากอิฐแดง

"ปี๊ดปี๊ด......."

หลังเสียงเตร่ดังขึ้นมาสองครั้ง ประตูเหล็กที่ปิดไว้อย่างสนิทได้ค่อยๆเปิดออกมา

หลังรถยนต์ขับเข้าไป ประตูเหล็กก็ค่อยๆปิดลงมาอีกครั้ง

ฉิงฮัวขับรถไปจอดที่ตึกสีขาวซึ่งสูงเพียงแค่สองชั้นเท่านั้น

"เจ้านายครับ เรามาถึงแล้วครับ"ฉิงฮัวพูดจบดับเครื่อง

***

หลังเป่หมิงโม่ลงจากรถ เดินเข้าไปในตึกเล็กๆโดยตรง

ฉิงฮัวก็รีบเดินตามเข้าไป

ตึกเล็กๆตึกนี้ข้างในตกแต่งอย่างง่ายๆ

ในห้องล๊อบบี้ชั้นหนึ่งมีคนใส่ชุดสูทสีดำยืนอยู่อย่างเป็นระเบียบ

"เจ้านายครับ รบกวนท่านนั่งที่นี่ก่อน ผมไปแป๊บเดียวก็กลับมาครับ" ฉิงฮัวพูดอยู่ หันหน้าไปสบตาให้กับเสื้อสีดำสี่คนนั้น

พวกเขาจึงตามฉิงฮัวไปที่ชั้นสอง

ความคิดเห็น