ตอนที่ 826 ลงโทษ​กับเธอ

ตอนที่ 826 ลงโทษ​กับเธอ

เฟยเอ๋อพยักหน้า​อย่างทรมาน​ จากนั้นพยักหน้า​อีกครั้ง​ นัยน์ตา​ของเธอเต็ม​ไปด้วยน้ำตา​:"โม่​ คุณ​พูดถูก​ ฉันควรเกลียด​คุณ​ เกลียดคุณ​เพราะว่าฉันอยู่เคียงข้างคุณมา​ตั้งหลายปีทำไมคุณ​ยังไม่เคยชอบฉันอย่างจริงจังสักที​ แต่ในทางกลับกันกู้ฮอนแค่ทำการค้าขายกันคุณ​ คุณ​กลับคิดถึง​แต่เธอและลืมเธอไม่ลง​ แต่ว่าฉันเกลียด​คุณ​ไม่ได้​ นั่นเป็นเพราะว่าความรักที่ฉันมีต่อคุณ​มันเป็นแค่การคิดถึงข้างเดียว​อย่างยาวนาน​​ ฉันเป็นคนที่รักคุณ​ข้างเดียวเอง​"

***

เฟยเอ๋อพูดถึงตรงนี้​ ยิ่งอยู่ยิ่งสะอื้น​:" ในที่สุด​ ฉันได้หาโอกาส​ดีๆ​:"กลางคืนฉันนอนไม่หลับ​ ออกไปเดินเล่นๆ​ เห็นป้าฟางเธอก็อยู่ข้างนอกด้วย​ ฉันเลยเดินไปถามเธอ​ ตกลงตัวเองไม่ดีตรงไหนกันแน่​ ทำให้เธอไม่ยอมรับในตัวฉัน"

เป่หมิงโม่ฟังถึง​ตรงนี้​ ตื่นตระหนก​ขึ้น​มา​ทันที​ สำหรับเรื่องของป้าฟาง เขาไม่อยากพลาด​เรื่อง​ใดเรื่อง​หนึ่ง​ที่​เกี่ยวข้อง​กับป้าแม้แต่เรื่องเดียว​

" เธอพูดว่ายังไง? "

" เธอพูดว่า​ ความจริงที่เธอทำดีกับกู้ฮอน เป็นเพียงแค่การทดสอบ​ เป็นสะใภ้​บ้านเป่หมิงก็ต้องรับการทด​สอบ​แบบนี้ให้ได้ แต่ว่าการแสดงของฉันทุกอย่าง​ทำให้เธอผิดหวัง​ สรุปแล้วเธอรู้สึก​ว่ากู้ฮอนเหมาะที่จะเป็นสะใภ้​เป่หมิงมากกว่า​ ที่สำคัญเธอยังแสดงท่าที​ออกมาอีกว่าว่าให้ฉันไปจากคุณ​ตั้งแต่​ตอนนี้เลย ยิ่งไปกว่านั้นเพื่อให้ฉันไปจากคุณ​เธอยังเสนอจำนวนตัวเลข​ที่คุ้มค่า​ให้กับฉันอีกด้วย​ และยังพูดอีกว่าเธอจะพูดคุย​เรื่องนี้กับ​คุณ​เอง ฉันรู้​ คุณ​เชื่อฟังป้าฟางที่สุด​ ถ้าหากเธอพูดอะไรกับคุณ​ ถ้าอย่างนั้น​คุณ​ต้องเห็น​ด้วยแน่นอน​ เพราะฉะนั้นตอนที่​ฉันออกไปจากเธอ​ ฉวยโอกาส​ตอนที่​เธอไม่ระวัง​ตัวจึงผลักเธอ​ คิดไม่ถึงเธอจะตะโกน​ออกมา​ ฉันเห็นว่าที่นี่อยู่​ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ​ ถ้าต้องให้เธอเข้ามาสั่งคุณไล่ฉันออกไป​ ฉันไปด้วยตัวเองดีกว่า​ คิดถึงตรงนี้ฉันจึงเข้าไปในห้องนอนตัวเองอย่างเร่งด่วน​ กะว่าเก็บข้าวของ​เรียบร้อยแล้ว​ก็ออกไปเลย แต่กลับคิดไม่ถึงเธอได้เกิดอุบัติเหตุ​ขึ้น​มา​จริงๆ​ ขณะเดียวกัน​ฉันก็ได้รู้อยู่แก่ใจ​ว่าฉันไปไม่ได้แล้ว​ สำหรับเรื่องภายหลัง​ฉันคิดว่าคุณ​ได้รับ​รู้เรื่องราวเรียบร้อย​แล้ว​ ตั้งแต่วินาทีนั้นมา ฉันก็ไม่ใช่เฟยเอ๋อคนเดิมอีกต่อไปแล้ว"

*

ข้างนอกรถยนต์​ฟ้าค่อยๆมืดมิด​ เงาของต้นไม้​ข้างนอกรถยนต์​ขยับไปที่ข้างหลังอย่างรวดเร็​ว

" เจ้านายครับ​ ท่านตัดสินใจจัดการกับคุณ​หนูเฟยเอ๋อเช่นนี้จริงๆหรือครับ? "ฉิงฮัวขับรถ​ยนต์​อยู่​ มองเป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่แถวหลัง​ผ่านทางกระจกหน้ารถยนต์​ซึ่งเขากำลังขมวดคิ้ว​อยู่​ สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดีนัก"

เป่หมิงโม่เงยหน้าขึ้นมาดูรถเก๋ง​สีดำข้างหน้าของพวกเขา​ ค่อยๆพูดขึ้นมาว่า:"ความจริงฉันคิดว่าให้เธออยู่ที่ตึกเล็กๆตึกนั้น​ ใช้เวลาที่เหลือ​ของเธอ​ ฉันในเมื่อก่อนอาจทำแบบนี้​ แต่ว่าตอน​นี้ฉันเปลี่ยน​ความคิดแล้ว​ ส่งเธอไปที่โรงพัก​ ให้เธอได้รับการลงโทษ​จากกฎหมาย"

*

กู้ฮอนอยู่ในห้องทำงานของเป่หมิงโม่ทั้งวัน​ งานที่ตกหล่นทำเสริม​จนหมดสิ้นเรียบร้อย​

เวลาเลิกงานมาถึงแล้ว​ หลังเธอยืดเส้น​ยืด​สาย​ที่ต้นคอและไหล่ซึ่งแข็งเล็กน้อย​ ถือกระเป๋า​ตัวเองเดินออกไปจากห้องทำงาน

หลายวันแล้วไม่ได้ไปเยี่ยม​แม่เลย​ เธอเห็นว่าฟ้ายังสว่างอยู่เลย​ จึงเรียกรถโดยสาร​ไปที่โรงพยาบาล

ตอนที่เธอเดินเข้าไปใน​ห้องผู้ป่วย​ของลู่ลู่ พบว่าในห้องว่างเปล่า​ไม่มีใครสักคน

แม่น่าจะไปเดินเล่นๆหรอกมั้ง​ ตั้งแต่มีรถเข็น​อัตโนมัติ​การเคลื่อนไหว​ของแม่ก็เลยอิสระ​มากขึ้น​

กู้ฮอนนั่งอยู่ในห้องผู้ป่วย​รอแม่กลับมา​ เธอหลับไปโดยไม่รู้ตัว​

*

ฟ้าเริ่มเคลิ้มๆ​ ลู่ลู่นั่งรถเข็น​กลับมาจากข้างนอก​ ข้างหลังยังมีหลี่เชินตามหลังอีกด้วย

พวกเขาเข้ามาในห้องปุ๊บ​ เห็นลูกสาวนั่งอยู่ที่โซฟา​เรียบร้อย​ มือข้างนึงตรึงหัวสมองเอาไว้ตาทั้งคู่​ปิดไว้หลับอย่างสนิท

หลี่เชินมองหน้าลู่ลู่ จากนั้นเดินเข้าไปเบาๆ​ ถอดเสื้อนอกตัวเองออกมา​ คลุมไว้บนร่างกาย​กู้ฮอนเบาๆ

เธออาจจะนอนหลับไม่สนิทขนาด​นั้น​ รู้สึก​ร่างกาย​มีการเคลื่อนไหว​นิดๆ​ ก็ลืมตาขึ้น​มา​ทันที

เธอนั่งตัวตรงอย่างบอลๆ:"แม่คะ​ แม่กลับมาแล้ว​ เมื่อครู่แม่ไปไหนคะ?"

แต่ว่าหลังจากกู้ฮอนตื่น​ เห็นคนตรงหน้า​ไม่ใช่แม่​ แต่กลับเป็นผู้ชาย

เสื้อที่คลุมไว้ในตัวก็เป็นเสื้อผู้ชาย

***

เธอตกใจอย่างกะทันหัน​ ในห้องผู้ป่วย​ของคุณแม่ทำไมถึงมีผู้ชาย​ปรากฏ​ออกมา​

เธอเงยหน้า​ขึ้นมาดูถึงได้พบว่าคนที่ยืน​อยู่​ตรงหน้าคือหลี่เชิน

กู้ฮอนรีบลุกขึ้นมา เอาเสื้อคลุมในตัวออกมายื่นให้กับหลี่เชิน:"ขอบคุณ​น้ำใจของคุณ​ แม่ฉันหล่ะ?"

ตอนนี้เธอเจอกับหลี่เชินยังคงเกร็งๆ

"ฮอน แม่อยู่ตรงนี้" ลู่ลู่พูดอยู่​ นั่งอยู่ที่รถเข็นอ้อมจากข้างหลังหลี่เชินมาถึงตรงหน้ากู้ฮอน"ฮอน​ ทำไมวันนี้หนูถึงมีเวลาว่างมาที่นี่หล่ะ?"

กู้ฮอน​เห็นสีหน้าคุณ​แม่ดูดีทีเดียว​ สบายใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน​:" หลายวันแล้วที่หนูไม่ได้มาเยี่ยม​แม่เลย​ เพราะฉะนั้น​วันนี้เลิกงานปุ๊บ​ก็มาทันทีเลย​ แม่​ ช่วงนี้สุขภาพ​แม่เป็นไงบ้าง?"

"แม่รู้สึก​ว่า​สุขภาพ​ของแม่ดีขึ้น​ทุกๆวัน​ แต่ว่าน่าเสียดาย​ คุณ​ป้าหรูเจี๋ยของหนู​ออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว​ เธอไม่สามารถ​พูดคุย​กับแม่แล้ว​ ยังดีนะ​ พ่อหนูมาเยี่ยม​แม่บ่อยๆ​ พูดคุย​กับแม่"

หลี่เชินเอามือตรึงไว้บนไหล่ลู่ลู่เบาๆ:" คุณ​อย่าพูดแบบนี้​ ผมทำให้คุณ​ผิดหวังมาตั้งยี่สิบกว่าปี​ ตอนนี้ทำอะไรเพื่อคุณ​มันก็สมควร​อยู่​แล้ว​ อยู่​ข้างนอกมาทั้งวัน​ คุณ​คงเหนื่อย​แล้ว​ ผมพาคุณ​ไปพักผ่อน​ที่​เตียง"

กู้ฮอนรีบช่วยหลี่เชินพยุงลู่ลู่ไปที่เตียง​ ช่วยเธอห่มผ้าห่มให้เรียบร้อย​

"ฮอน ให้แม่หนู​พักผ่อน​สักพัก​ เราออกไปนั่งข้างนอกกันสักพักเถอะ​" พูดอยู่หลี่เชินเดินไปทางหน้าประตู​

เดิมทีกู้ฮอนไม่อยากไป​ แต่ว่าลู่ลู่พูดกับกู้ฮอนว่า:" ฮอน​ ออกไปพูดคุย​กับพ่อหนูเถอะ"

"ในเมื่อแม่พูดแบบนี้แล้ว​ กู้​ฮอนจึงพยักหน้า​:" แม่ถ้าอย่างนั้น​แม่พักผ่อน​ดีๆนะคะ หนูไปแป๊บเดียว​ก็มาแล้ว"

*

กู้​ฮอนตามหลี่เชินเดินออกไปจากโรงพยาบาล​ มาถึงที่ร้านกาแฟแถวนั้น

"ฮอนอยากดื่มอะไร? "

ข้างในร้านกาแฟเงียบสงบ​ หลี่เชินและกู้ฮอนนั่งตรงกันข้ามกัน ข้างๆพวกเขาใกล้ๆกับหน้าต่าง​กระจก​ถนนใหญ่​

ตั้งแต่ครั้งก่อนกู้ฮอนเจอกับหลี่เชินจนถึงตอนนี้ก็นานพอสมควร​ เธอดูไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง​สักเท่าไหร่​:"คุณ​สั่งเองเถอะ"