ตอนที่ 828 ให้พวกคุณ​อยู่​กัน​สองต่อสอง

ตอนที่ 828 ให้พวกคุณ​อยู่​กัน​สองต่อสอง

ยิ่งไปกว่านั้น​ตอนส่งเด็กๆออกเดินทาง​ เป่หมิงโม่ไปส่งที่สนามบินแตกต่างจากปกติ​มาก

*

อยู่​สนาม​บิน​

ผู้ชายที่หล่อเหลา​สูงใหญ่​การแต่ตัวแตกต่าง​กันโดยสิ้นเชิง​

คนนึงสวมใส่งานที่ปราณีต​ และชุดสูทที่มีเนื้อผ้าอย่างดี

อีกคนใส่ชุดลำลองสีสันที่ทันสมัย​

อยู่​ห่างจากพวกเขา​ มีคนที่รูปร่างสวยสง่างาม​ยืนถึงแม้ไม่ได้​หรูหรา​ แต่ว่าผู้หญิง​ยังคงเผยความสวยและความน่ารักออกมา

หนุ่มหล่อ​ผู้น่ารักและเฉลียว​ฉลาดแต่งตัวอย่างทันสมัย​ยื่นมือ​ คนนึงจูงมือข้างนึงของผู้หญิ​งไว้

พวกเขาอยู่​ที่​ห้องล๊อบบี้ในสนามบินเป็นวิวที่สวยที่สุดถึงแม้จะเร่งรีบ​ขึ้นเครื่อง​แค่ไหน​ ก็ไม่ลืมใช้สายตาที่ชื่นชม​มองมาทางพวกเขา

โดยเฉพาะ​เป่หมิงยัน​ เป็นถึงดาราดังในขณะนี้​ เขาไม่เหมือนกับดาราคนอื่น​ๆ​ ข้างในสามชั้นข้างนอกสามชั้นห่อตัวเองเหมือนกับคนซาอุดีอาระเบีย​

ใช้คำพูดเขามาอธิบาย​ ก็คือ​:" คนพวกนั้นแกล้ง​ทำเป็นเก๊ก​ ปกๆปิดๆความจริงก็คือต้องการเรียกร้องความสนใจจากคนรอบข้าง​ สร้างภาพอันจอมปลอม​ให้กับตัวเองว่าถ่อมตน​ ความเป็นจริง​ พวกเธอไม่ได้แต่งหน้า​ ก็จะไม่ใส่อะไรเลย​ คนอื่นๆก็จะมองพวกเธอเป็นแค่คนธรรมดา​เช่นคนกขค

เป่หมิงยันมองคนที่ยืน​อยู่​ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรด​เท้าอยู่​ตั้งนาน​ เป่หมิงโม่ที่ทำหน้าทำตาเหมือนไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น

เป่หมิงสาม​ นายมองอะไร​ ถึงแม้ฉันจะหล่อ​กว่านายนิดหน่อย​ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้"เป่หมิงโม่ทำตาให้กับเป่หมิงยัน​ จากนั้นเงยหน้า​ขึ้น​มา​ดูหน้าจอใหญ่​ที่แสดงเวลาไฟล์ทบิน

" เคอเคอ........ " เป่หมิงยันเห็นสีหน้าบึ้งๆของเขา​จึงไอขึ้นมาสองครั้งอย่างไม่รู้​ตัว​:" เป่หมิงเอ้อ​ ผมไม่เคยเห็นใครหลงตัวเองเหมือนคุณ​เช่นนี้มาก่อนเลย"

เป่หมิงโม่ยักคิ้ว​:" ครั้งนี้ถือว่านายได้เห็นแล้วสินะ"

กู้​ฮอนยืน​อยู่​ข้างๆพวกเขา​ เฉิงเฉิงและหยางหยางเฝ้าอยู่ข้างๆเธอ

ลุงสาม​ ลุงอย่าแกล้ง​อีกเลย​ ความจริงลุงลืมตัว​ยิ่งกว่าพ่อผมอีก ดูการแต่งตัว​ของลุงในวันนี้สิครับ​ เหมือนกลัวคนอื่นไม่รู้​ว่า​ลุงเป็น​นดาราดัง"หยางหยางพูดอยู่​ ยื่นมือชี้ไปที่เสื้อข้างหลังของเป่หมิงยันซึ่งมีตัวหนังสือ​ใหญ่​ๆเขียนไว้ว่า" ผมคือดาราดัง"

เป่หมิงยันยื่นมือไปเกาผมของหยางหยางแบบมั่วๆ:" เฮ้ย​ ไอ้เด็กคนนี้​ เข้าข้างคนนอกตั้งแต่​เมื่อไหร่​ ปกติ​นายนินทา​พ่อนายอยู่​บ่อยๆไม่ใช่หรือ? "

ใบหน้าเป่หมิงโม่เย็นเฉียบ​ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว​ กล้ามเนื้อ​ก็กระตุกเล็กน้อย

แม้แต่หน้าผาก​กู้ฮอน​และเฉิงเฉิงก็มีเส้นสีดำหลายเส้นผุดออกมา​:"ไอ้เป่หมิงยันคนนี้หาเรื่องให้กับหยางหยางซะแล้ว​ ถ้าจะล้อเล่นก็อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ​ ถ้าหาก​ เป่หมิงโม่เอาจริงขึ้น​มา​ คาดว่าการเดินทางของหยางหยางครั้งนี้คงจบกันพอดี

ตอนนี้ต้องดูความสามารถ​ที่มีไหวพริบ​ของหยางหยางซะแล้ว

หยางหยางทำสีหน้าท่าทางที่ไม่มีความตื่นตระหนก​:"ลุงสามครับ​ ผมกับลุงสามเป็นพวกเดียว​กันตั้งแต่​เมื่อไหร่ครับ​ ที่สำคัญถ้าผมช่วยลุงสามผมถึงจะถือว่าเข้าข้างคนผิดข้าง​ อีกอย่าง​ ปกติ​ผมไม่ได้นินทาอะไรพ่ออยู่แล้ว​ เรื่องนี้เฉิงเฉิงเป็นพยาน​ได้นะ​ นายว่าใช่ไหม เฉิงเฉิง"

หยางหยางหันหน้าไปมองเฉิงเฉิงอีกครั้ง

คราวนี้​ หยางหยางได้โยนคำถามนี้ให้กับเฉิงเฉิงไปแล้ว

ขณะนี้​ เฉิงเฉิงรู้สึก​ว่าควรยุติ​เรื่องราว​จะดีกว่า:" ลุงสามครับ​ ลุงเข้าใจหยาง​หยางผิดไปแล้วครับ​ เขาไม่ได้นินทาคุณ​พ่อจริงๆนะครับ"

***

"เฉิงเฉิงไม่กลัวผิดใจกับเป่หมิงยัน​ อย่างมากก็แค่ไม่ไปกับเขาครั้งนี้"

ที่สำคัญเขาเข้าใจนิสัยของลุงสามดี​ คำพูดที่ลุงพูดออกมาไม่มีเจตนา​ร้าย​ เพียงแค่สร้างบรรยากาศ​ให้​สนุกสนาน​แค่นั้น​เอง​

เป็นจริงซะด้วย​ เป่หมิงยันพูดอย่างหัวเราะ​:"เฮอ ไม่น่านายสองคนเป็นพี่น้องกัน​ พูดจาขึ้น​มา​ปกป้องกันดีนัก​ ดูไม่ออก​ ครอบครัว​พวกนายดูขึ้น​ไปช่างสมบูรณ์​แบบและมีความสุขจริงๆ"

คำพูดเป่หมิงยันคำนี้​ หลังกู้ฮอนฟังแล้ว​ แก้มแดงขึ้น​มา​เล็กน้อย

ขณะนี้​ เครื่องกระจาย​เสียงในสนามบิน​ดังขึ้น​แล้ว​

หลังเป่หมิงยันได้ยินการกระจายเสียง​ กวักมือให้กับหยางหยางและเฉิงเฉิง:" ไปเถอะ​ เราเตรียมตัว​ขึ้นเครื่อง​กันเถอะ​"

กู้ฮอนก้มหน้ามองลูกทั้งสองคน​:"พวกนายสองคนอยู่กับลุงสามข้างนอก​ ต้องเชื่อฟังรู้ไหม​ ตอนลุงสามอยู่พวกนายฟังลุงสาม​ ตอนที่ลุงไม่อยู่​ หยางหยางนายต้องฟังเฉิงเฉิงรู้ไหม​ โดยเฉพาะ​หยางหยาง​ อย่าก่อเรื่องไปทั่ว​ อย่าเห็นอะไรแปลกๆก็วิ่งเข้าไปรู้รึเปล่า"

หยางหยางขมวดคิ้ว​และทำปากจู๋​:" แม่ครับ​ ผมชอบก่อเรื่องขนาดนี้เชียวหรอครับ? "

"หรือว่าเรื่องที่นายเคยก่อเมื่อก่อนยังน้อยไป"

" ครูโล่เคยพูด​ เมื่อก่อนไม่ได้หมายความ​ว่า​ตอนนี้​ ต่อให้เป็นนักโทษ​ก็ยังมีโอกาส​กลับตัวกลับใจ​"หยางหยางพูดอย่างไม่พอใจ

"งั้นก็ได้​ ถือว่านายไม่ทำผิดอีก​ แต่ว่านายยังมีคดีเก่าติดตัวอยู่​ นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ​ สรุป​ นายต้องทำตัวดีๆ​ ไม่อย่างนั้น​ ถ้าแม่ได้ยินลุงสามและเฉิงเฉิงมาฟ้องแม่​ ถ้าอย่างนั้น​แม่จะให้พวกเขาส่งนายกลับมา​ทางไปรษณีย์​" กู้ฮอนตั้งใจทำหน้าบึ้งๆ

เธอรู้ดี​ ถ้าพูดกับหยางหยางด้วยน้ำเสียงที่​อ่อน​ไพเราะ​ปกติ​เขาจะทำเป็นลมผ่านหู

ทำกับเขาก็ต้องตบหัวก่อน​ แล้วค่อยมาลูบหลังทีหลัง

" เอาหล่ะเอาหล่ะ ใกล้ขึ้นเครื่อง​แล้ว​ พวกคุณ​สองแม่ลูกทำไมยังเถียง​กันไม่จบไม่สิ้น​ หยางหยางรีบตามมา" เป่หมิงยันพาเฉิงเฉิงเดินไปสักระยะทางแล้ว

"แม่ครับ​ แม่สบายใจ​ได้เลยครับ​ ผมอยู่ข้างนอกไม่ก่อเรื่องแน่นอนครับ" หยางหยางพูดจบ​ ผายมือให้กับกู้ฮอน​ จากนั้น​หันหลังวิ่งไปหาเป่หมิงยันพวกเขา​

หลังเป่หมิงยันและเด็กๆทั้งสองคนผ่านการตรวจอย่างราบรื่น​ เป่หมิงยันอยู่หน้าประตู​ตรวจ​สัมภาระ​ตะโกน​ให้กับพวกเขาอย่างเสียงดังว่า:" เป่หมิงเอ้อ​ ฮอน​ เด็กๆผมพาไปแล้ว​ พวกคุณ​มีความสุขกันสองต่อสองนะ"

คำคำนี้​ ถึงแม้ไม่ค่อยดังเท่าไหร่​ แต่ว่าคนรอบๆต่างได้ยินกันอย่างชัดเจน