ตอนที่ 829 ชีวิต​ที่ลูกจากไป

ตอนที่ 829 ชีวิต​ที่ลูกจากไป

เป่หมิงโม่หันหน้าไป มองดูกู้ฮอนยืน​อยู่​ที่เดิมตั้งนานก็ไม่ขยับตัว​ ที่สำคัญสีหน้าเธอเปลี่ยนไป​จากเมื่อสักครู่​เล็กน้อย

"คุณยังยืนซื่อบื้อ​อยู่​ที่นี่ทำไม? ถึงเวลาพวกเขาลงไปถึงที่พื้นเรายังกลับไปไม่ถึงบ้านอีก" เป่หมิงโม่พูดอยู่ยื่นมือไปจูงมือกู้ฮอนอีกครั้ง​ ลากไปที่ทิศทาง​รถยนต์​ของตัวเอง​

" นี่นี่​ ปล่อยมือ​ คุณ​จะพาฉันไปไหน? "เวลานี้กู้ฮอนได้คิดถึง​เรื่องเก่าๆอีกครั้ง​ เป่หมิงเอ้อคงไม่ใช่เห็นว่าเด็กๆไม่อย​ู่​ ก็คิดจะทำเรื่องเหลวไหล​หรอก​นะ​

เป่หมิงโม่หยุดเดิน​ หันหน้ากลับไปมองกู้ฮอน​ วินาทีนี้เธอเหมือน​คนที่หนีสุดกำลังเพื่อให้พ้นจากหมาป่าที่หิวจัดซึ่งลากตัวเองเข้าไปในถ้ำ

สีหน้าเป่หมิงโม่นิ่งเงียบ​:"ผมว่าคุณ​คิดมากไปแล้ว​ รถยนต์​คุณกินพื้นที่หน้าบ้านผม​ ช่างยุ่งยากจริงๆ

คำพูดนี้ออกไป​ หน้าผากกู้ฮอนมีเส้นสีดำออกมาหลายเส้นอีกครั้ง

ใช่สิ​นะ​ หลังจากตัวเองขับรถไปครั้งก่อน​ ก็ไม่ได้ขับรถกลับมาอีกเลย​ ที่แท้ไอ้เป่หมิงเอ้อคนนี้เห็นว่ามันกินพื้นที่

"ไปก็ไปสิ" กู้ฮอน​เชิ้ตหน้าหนี​ และสบัดมือของเป่หมิงโม่ออกไป จากนั้นเดินไปทางรถยนต์​ของเขา

เป่หมิงโม่มองดูข้างหลังของเธอ​ ยิ้มแย้ม​มุมปาก​ ผู้หญิง​คนนี้น่าสนใจจริงๆ​ ทีแรกเป็นตายร้าย​ดี​ยังไง​ก็ไม่ยอม​ ตอนนี้มีความกล้าหาญ​ก้าวต่อไปแล้ว

เฮ้ย........

เป่หมิงเอ้อนะเป่หมิงเอ้อ​ ทำไมนายไม่เข้าใจหัวอกผู้หญิง​นะ

*

"ปี๊ดปี๊ดปี๊ด..........."

รอบๆรถยนต์​มีเสียงเตร่ดังขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย

"ปากหมาจริง" กู้ฮอน​นั่งข้างๆฝั่งคนขับและบ่นๆไปนึงคำ

รถยนต์​ของพวกเขา​ ออกมาจากสนามบิน​ ไม่นาน​ ก็เจอกับรถติด

เวลานี้ถึงแม้ไม่ใช่เวลาเลิกงาน​ แต่ว่ารถยนต์​เมืองAเยอะจนน่าตกใจ ที่สำคัญไปถึงไหนก็เหมือนกัน

มือทั้งคู่​ของเป่หมิงโม่จับพวงมาลัย​ไว้​ ไม่ถงเถียง​กับกู้ฮอนใดๆ​ แต่กลับตั้งใจ​มองการเคลื่อนไหว​ของรถยนต์​ข้างหน้า

สองชั่วโมงเกือบ​ผ่านไปแล้ว​ รถยนต์​ของพวกเขาขยับไปข้างหน้าระยะทาง​ไม่ถึงห้ากิโลเมตร​

ขณะนี้​ มือถือในกระเป๋ากู้ฮอนดังขึ้น

กู้ฮอนรีบหยิบมือถือ​ออกมา​ เปิดออกมาดูเฉิงเฉิงโทรศัพท์​เข้ามานี่เอง

"แม่ครับ​ เราลงเครื่องแล้ว​ ตอนนี้​แม่กับพ่ออยู่ที่ไหนครับ?" เฉิงเฉิงคุยโทรศัพท์​อย่างเสียงดัง​ รอบๆมีเสียงดังรบกวนดังออกมาจากสนามบิน​ข้างใน

กู้ฮอนมองหน้าเป่หมิงโม่ที่​กำลังขับรถยนตร์​ จากนั้นถอนหายใจ​ยาว​ๆ:"ตอนนี้แม่กับพ่อติดอยู่บนถนนระหว่าง​ทางกลับบ้าน​ คาดว่าพอเราถึงบ้านฟ้าก็มืดแล้ว"

" แม่ครับ​ พวกเราจากไปแม่คิดถึง​เรารึเปล่า​ครับ?" หยางหยางแย่งมือถือ​มาจากมือเฉิงเฉิง

"คิดถึง​พวกนายแน่นอน​ โดยเฉพาะ​นาย" กู้ฮอนพูดอยู่ใบหน้ามีรอยยิ้มออกมา​

"อ๋อ​？แม่คิดถึง​ผมอะไรหรอกครับ? "หยางหยางถามขึ้นมา

" คิดถึง​นายก่อเรื่องบนเครื่องรึเปล่า​"

***

คำพูดของกู้ฮอน ทำให้เป่หมิงโม่และหยางหยางที่อยู่​โทรศัพท์​ทางโน้น​ต่างรู้สึก​หนาวเย็น​จับใจ

"ฮอน​ คุณ​พูดความจริงกับผม​ หยางหยางและเฉิงเฉิงเป็นลูกที่เกิดจากคุณ​แท้ๆรึเปล่า?" เป่หมิงโม่หันไปมองหน้ากู้ฮอน​

เขาถามแบบไร้เหตุผล​ ทำไมไม่เหมือนคำพูดที่แม่แท้ๆสามารถ​พูดออกมาหล่ะ

กู้ฮอนวางมือ​ถือ​ลง​ จ้องหน้าเป่หมิงโม่แรงๆ:"คุณ​พูดไร้สาระ​จริงๆ​ ไม่ใช่ลูกแท้ๆที่เกิดจากฉัน​ งั้นคงจะเป็​นลูกแท้ๆที่เกิดจากคุณ​สินะ"

เป่หมิงโม่พยักหน้า​ พูดแบบล้อเล่น:"ถูกต้อง​ เป็นลูกแท้ๆของผมเอง"

"ถุ้ย​ ต่อให้คุณ​ต้องการ​ ต้องมีฟังก์ชั่น​นี้ด้วยถึง​จะทำ​ได้​ ฉันไม่อยากเถียงกับคุณ​ ฉันต้องการ​คุย​กับ​ลูก​ คุณ​หุปปากเอา​ไว้ดีๆ​ และขับรถของคุณ​ดีๆ"

กู้ฮอนพูดจบ​ หยิบมือถือ​ออกมาใหม่​ หน้าบึ้งๆเปลี่ยนไป​เป็นหน้ายิ้มแย้ม​:" ลูกสุดที่รักของแม่อากาศ​ทางโน้น​ร้อนรึเปล่า​ครับ?ลูกบอกกับเฉิงเฉิง ต้องดื่มน้ำเยอะๆ​ อย่าร้อนในหล่ะ ยังมีอีก........ "

" คุณ​แม่ครับ........ แม่วางใจ​เถอะ​ครับ​ เราไม่ใช่​เด็กห้าหกขวบแล้ว​ ดูแล​ตัวเองได้แล้ว​ แม่อยู่กับพ่อสองต่อสองอย่างสบายใจเถอะ​ครับ" หยางหยางรำคาญเล็กน้อยไม่รอให้แม่พูดจบก็แย่งพูดขึ้นมาก่อน

" ไอ้เด็กตัวดีคนนี้​ รอนายกลับมาดูสิแม่จะจัดการกับนายยังไง" กู้ฮอนพูดจบวางสายไปในทันที

ตอนที่พวกเขากลับมาถึงบ้านเป่หมิง ก็หลังจากสี่ชั่วโมงที่ผ่านมา​แล้ว​

เป่หมิงโม่จอดรถยนต์​เรียบร้อย​ มองดูกู้ฮอนลงไปจากรถยนต์​และรีบเดินไปที่รถยนต์​ของเธออย่างเร่งด่วน

"ทำไมคุณ​ไม่อย​ู่ที่นี่สักพัก​หรือ? "มือเป่หมิง​โม่ตรึงไว้บนหลังคารถยนต์​

กู้ฮอนนั่งเข้าไปในรถยนต์​เรียบร้อย​ ลดกระจกรถยนต์​ลงมา​ชะโงกหัวออกไป:"คุณ​เป็น​ท่านประธาน​ใหญ่​ มีธุระ​หรือไม่​คุณ​พูดอะไรก็ถูกหมดแหละ​ ฉันก็แค่ทำงานเป็นลูกจ้าง​ ไม่เสร็จ​ภารกิจ​หนึ่งวันก็ไม่ได้​ ฉันกลับไปทำงานจริงๆ​จังๆดีกว่า

*

ลูกๆสองคนถูกเป่หมิงยันพาออกไปเที่ยว​ กู้ฮอนกลับรู้สึก​ยิ่งกังวล​มากขึ้น​

นอกจากทำงาน​ ดูแลแม่และกลับไปดูแล​จิ่วจิ่ว ที่เหลือ​ก็คือโทรศัพท์​ให้กับลูกๆทุกวัน​ ดูสิว่าพวกเขาปลอดภัยดี​ทุกๆวันรึเปล่า​

เร็วมากครึ่งเดือนก็ได้ผ่านไปแล้ว

กลางคืนวันนึง​ กู้ฮอนนอนอยู่บนเตียง​ กล่อมจิ่วจิ่วนอนหลับเรียบร้อย​

ที่นี่ของลั่วเฉียวพอถึงกลางคืนปุ๊บ​ เงียบสงบมาก

แต่​ว่าสิ่งแวดล้อม​เช่น​นี้แหละ​ กู้ฮอนกลับนอนยังไงก็นอนไม่หลับ

เธอรู้สึก​ว่าจิตใจ​ตัวเองวุ่นวาย​สับสน​

ก็เลย ลุกขึ้นมานั่ง​ หยิบมือถือและเดินออกไปจากห้องนอน​

ขณะนี้​ แอนนิ ลั่วเฉียวพวกเธอได้พักผ่อนเรียบร้อย​แล้ว