ตอนที่ 830แม่คะ แม่อย่าไปนะคะ

กู้ฮอนหาที่นั่งใกล้ๆนั่งลงไป มองดูประตูที่ปิดสนิท

วันนี้งานยุ่งจนต้องทำโอทีกลางคืนสามทุ่มกว่าเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เพราะฉะนั้นจึงไม่ทันไปเยี่ยมเยียนแม่

เพราะว่าเธอรู้ดี ต่อให้ตัวเองไม่ไป หลี่เชินก็ต้องไปดูแลแม่อยู่แล้ว

ครึ่งเดือนกว่าๆที่ผ่านมานี้เวลาที่เธอไปเยี่ยมแม่ทุกครั้งส่วนใหญ่มีหลี่เชินอยู่ด้วยตลอด

เขาทำเหมือนกับว่านอกจากเยี่ยมเยียนแม่แล้ว ก็คืออยากดูลูกสาวเธอคนนี้แบบจงใจบ้างไม่ได้จงใจบ้าง

คิดไม่ถึง แค่ตัวเองไม่มาโรงพยาบาลวันนี้ แม่ก็เกิดเรื่องขึ้นมาเสียแล้ว

ในมือของเธอจับมือถือเอาไว้แน่นๆ เธอไม่รู้ว่าทีนี้จะโทรศัพท์ให้กับหลี่เชินไหม ให้เขามาที่นี่

ถ้าหากตามความคิดเห็นของกู้ฮอน เธอไม่อยากเจอหลี่เชินในตอนนี้ ยิ่งไปกว่านั้นวันหลังก็ไม่อยากเจอด้วยซ้ำ

เพราะว่าเธอยังคงมีความคิดอคติต่อเขาอย่างมากมาย

แต่ว่า หลังจากได้คิดอย่างละเอียด เธอก็ตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมาโทรศัพท์ให้กับหลี่เชิน

เสียงมือถือเพิ่งดังขึ้นมาสองครั้ง ก็ได้ยินเสียงโทนต่ำของหลี่เชิน:"ฮอน คิดไม่ถึงดึกขนาดนี้แล้ว ลูกจะโทรศัพท์ให้พ่อ"

กู้ฮอนตั้งสติอารมณ์ จากนั้นพูดกับมือถือว่า:"ตอนนี้คุณมาที่โรงพยาบาลหน่อย คุณแม่เข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้ว"

"ลูกว่าไงนะ ลู่ลู่เธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นมากันแน่?" น้ำเสียงหลี่เชินเปลี่ยนไปอย่างใจร้อน

กู้ฮอนฟังออกเขาเป็นห่วงอาการป่วยของแม่มาก

"ฉันก็ถูกหมอแจ้งให้มา อาการยังไม่ค่อยแน่ชัด สรุปถ้าคุณจะมาก็รีบๆหน่อย"กู้ฮอนพูดจบก็วางสายไปเลย

ทำให้เธอคิดไม่ถึงคือ เธอเพิ่งวางสายไป ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลี่เชินก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าตัวเองแล้ว

อยู่ข้างหลังเขา ยังมีรูปร่างที่คุ้นเคย นั่นก็คือถังเทียนจื๋อ

" ตอนนี้แม่คุณยังไม่ออกมาอีกหรอ? "

นี่เป็นคำพูดแรกที่หลี่เชินเจอกับกู้ฮอน

กู้ฮอนมองดูหลี่เชินไม่ออกเสียง เพียงแค่ส่ายหน้าอย่างเงียบๆ

เธอเห็นหลี่เชินขมวดคิ้ว สีหน้าเผยความตื่นเต้นออกมา

ต่อมาก็คือความเงียบสงบที่เกือบจะครึ่งชั่วโมงกว่าๆได้

จนกว่าไฟฉุกเฉินได้ดับลงอย่างกะทันหัน

กู้ฮอนและหลี่เชินทั้งสองคนเอาสายตาย้ายไปประตูห้องฉุกเฉินที่ปิดสนิท

ขณะนี้ ประตูเปิดแล้วหมอคนนึงเดินออกมา เขาเอาผ้าปิดปากอนามัยออกมาถามว่า:"ใครเป็นญาติของลู่ลู่?"

***

"ฉัน"

"ผม........"

กู้ฮอนและหลี่เชินตอบไปพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

หมอดูทั้งสองคน:"พวกคุณใครเป็นญาติกันแน่?"

กู้ฮอนเดินไปข้างหน้าก้าวนึง:"ฉันเป็นลูกสาวเธอ พวกคุณโทรศัพท์เรียกฉันมา"

หลี่เชินก็ยกมือ:"ผมเป็น........... อดีตสามีของเธอ" เขาไม่รู้ว่าควรให้ฐานะอะไรกับตัวเอง

กู้ฮอนหันหน้าไปดูหลี่เชิน สำหรับการแนะนําตัวของเขาเธอไม่เห็นด้วยอย่างมาก

เพียงแต่ว่าตอนนี้เป็นเวลาคับขัน ไม่มีเวลาถือสากับเขา

เธอเดินสองก้าวก็ถึงตรงหน้าคุณหมอ ถามอย่างใจร้อน:" ไม่ทราบว่าแม่ดิฉันเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นมากันแน่?"

คุณหมอเล่าเรื่องที่ผ่านมา:"วันนี้เราได้รับสายเรียกฉุกเฉินจากแม่คุณ ขณะที่เราไปถึงก็พบว่าเธอนอนอยู่บนเตียงไร้สติแล้ว พวกเราส่งเธอไปทางห้องฉุกเฉิน จากนั้นหาเบอร์โทรของคุณจากมือถือข้างในของเธอ"

" งั้นตอนนี้อาการแม่ฉันเป็นไงบ้าง?" ตอนนี้กู้ฮอนอยากรู้สิ่งนี้มากกว่า

สีหน้าคุณหมอเข้มขรึมมาก เขามองหน้ากู้ฮอน จากนั้นน้ำเสียงเปลี่ยนไปต่ำมาก :" ขอโทษด้วยคุณหนูกู้ ถึงแม้เราได้ทำการช่วยเหลือชีวิตของคุณผู้หญิงลู่ลู่อย่างสุดความสามารถแล้วก็ตาม แต่ก็ยังไม่สามารถช่วยเหลือชีวิตเธอได้"

หลังจากกู้ฮอนได้ยินคำพูดนี้ ร่างกายเซไปเซมาทันที เกือบล้มลงไปที่พื้น

ดีนะที่ถังเทียนจื๋อห่างจากเธอไม่ไกล เร็วมากก็ถึงตัวเธอเรียบร้อย พยุงร่างเธอให้อยู่นิ่งๆ

" คุณหมอครับ คุณหมอพูดอีกรอบครับ"หลี่เชินเหมือนได้ยินไม่ชัด จึงถามอีกครั้ง

"ความหมายผมคือ คุณผู้หญิงลู่ลู่ได้เสียชีวิตแล้ว ขอให้คุณทั้งสองทำใจดีๆด้วย" คุณหมอพูดจบหันหลังออกไปเลย

เขาไปได้ไม่นาน ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกมา พยาบาลสองคนเข็นเตียงผ่าตัดเดินออกมาจากข้างในบนเตียงผู้ป่วยได้คลุมผ้าห่มสีขาวเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

" คุณปล่อยฉัน"กู้ฮอนใช้แรงขัดขืนออกมาจากมือถังเทียนจื๋อทั้งสองข้าง ไม่กี่ก้าวก็เข้าไปขวางตรงหน้าเตียงผ่าตัด

"แม่.........." เผชิญหน้ากับผ้าสีขาวๆที่คลุมไว้บนศพลู่ลู่ ในที่สุดเธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ตะโกนไปนึงครั้งเหมือนคนกำลังจะขาดใจตาย ต่อมาน้ำตาไหลออกมาดั่งสายน้ำ

หลี่เชินก็ทนไม่ไหวหันไปข้างๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าตัวเองออกมาเช็ดน้ำตาที่หางตา

"คุณหนูคะ เชิญคุณหลีกไปก่อนได้ไหมคะ อย่ารบกวนงานของเราค่ะ"

แต่ว่าเวลานี้กู้ฮอนจะฟังคำพูดของคนข้างๆเข้าหูได้อย่างไร ตอนนี้เธอจมอยู่กับความเจ็บปวดทรมานในการเสียชีวิตของคุณแม่อยู่

หลี่เชินส่งสายตาให้กับถังเทียนจื๋อ

ถังเทียนจื๋อพยักหน้า เดินไปตรงหน้ากู้ฮอน:" คุณหนูกู้ แม่คุณเสียชีวิตแล้ว ทำใจดีๆน่ะครับ เราไปนั่งข้างๆสักพักน่ะครับ อย่ารบกวนงานของคนอื่นเลย"

พูดจบ เขายื่นมือออกไปจับแขนของกู้ฮอนเบาๆ

แต่ว่ากู้ฮอนกลับไม่ขยับตัวเลยสักนิด

สุดท้าย ถังเทียนจื๋อได้แต่ใจร้าย บีบบังคับกู้ฮอนออกมาจากเตียงฉุกเฉิน จากนั้นพูดกับพยาบาลสองคนว่า:" ขอโทษ เชิญพวกคุณรีบออกไปเถอะ"

" แม่คะ อย่าจากหนูไป แม่........." กู้ฮอนร้องไห้ตะโกนและใช้แรงต่อต้าน

เธอต้องการรั้งแม่เอาไว้ สักพักก็ยังดี แต่ว่าตอนนี้เธอกลับทำไม่ได้